Door Amy van den Berg
Ze is een fervent verzamelaar van natuurstenen - of beter gezegd, ze verzamelt alles wat haar raakt - en deze staan dan ook kunstzinnig uitgestald op kasten, tafels en vloer. Als de Russische Bykova zichzelf verplaatst, dartelt ze parmantig met sierlijke bewegingen door haar woonkamer heen. Haar jurk beweegt moeiteloos mee en valt fijntjes om haar slanke lichaam.
Bykova houdt niet alleen van de dans: Ze ís dans. Ze ademt het. En dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn, dat haar succesvolle dansschool volgende week haar jubileum viert. Tien lange jaren, waarin veel is gebeurd. Marina Bykova kreeg twee jaar geleden een zware vorm van kanker en een tijd lang leek het er op dat haar hele leven in duigen zou vallen. Dat zij nooit meer kon dansen. ,,Ik heb vier zware chemokuren gehad. Na de vierde keer kon ik niets meer met mijn lijf. Ik was zo stijf als een stuk hout. Ik herkende mijn eigen lichaam niet meer. Ik vond het echt afschuwelijk."
Maar zo ellendig als ze zich voelde toen, zo dankbaar is ze nu voor alle liefde en hulp die ze heeft ontvangen van haar leerlingen en vrienden, die haar dansschool tijdelijk overnamen toen zij daartoe niet meer in staat was: ,,Mijn leerlingen geloofden in mij. Ze hebben vrijwel alle lessen overgenomen. Zij hebben mij vleugels gegeven om door te gaan. Om beter te worden." Na een lange en vermoeiende strijd met de ziekte in haar lichaam, is Bykova weer opgekrabbeld. ,,Ik ga gewoon door. Ik heb heel veel geoefend. En nu ben ik weer net zo lenig als vroeger."
Kan Bykova zich eigenlijk een leven zonder dansen voorstellen? ,,Het klinkt heel cliché misschien, maar dansen is een heel groot deel van mijn leven. Niet alleen lichamelijk, ook geestelijk. Dansen is een versmelting van geest en lichaam; het wordt één geheel. Bovendien: als ik dans, verlaten alle negatieve emoties mijn lichaam." Dat dansen een uitlaatklep is voor Bykova, blijkt wel wanneer ze vertelt dat ze zelfs in het ziekenhuis menig vrouw heeft opgevrolijkt met haar passie: ,,Dat was in het begin van mijn chemotherapie, de eerste of tweede keer. Ik lag toen op bed, met een infuusslang – bevestigd aan een rijdbare paal. Samen met de zusters hebben we toen wat zieke, doch geïnteresseerde dames opgetrommeld en hebben we met zijn alle om de palen heen gedanst. We hebben ontzettend gelachen. Het was soms echt een kippenhok. En we hebben erg veel steun aan elkaar gehad."
Ondanks deze vervelende periode in het leven van Marina Bykova heeft ze het bestieren van haar dansschool altijd met heel veel plezier gedaan. Met zoveel genot, dat ze er niet genoeg van kan krijgen. ,,Binnenkort begin ik samen met zangcoach Lucia het totaaltheater. Met ruimte voor allerlei vormen: ook bijvoorbeeld poppen- en circustheater. Maar dans en zang staan centraal. Ik heb er ontzettend veel zin in. Ik kan niet stilzitten, ik moet altijd iets nieuws bedenken en vooruit gaan."
Volgende week zal Bykova optreden in de Nieuwe Doelen te Gorinchem, samen met al haar leerlingen. Ter ere van het tien jarig bestaan van haar dansschool. Zonder de hulp van haar visagist Stefanie en alle ouders had zij het nooit kunnen doen. De uitvoering met het toepasselijke thema: 'The Circle Of Life' zal een waar feest worden, belooft Bykova. ,,Maar iedere uitvoering is voor mij een feest. En iedere keer is het weer beter dan de vorige keer. Doch ik zeg altijd: De mooiste dans hebben wij nog niet gedanst. Het kan altijd beter. Maar het kan wel de mooiste worden tot nu toe." Langzaam komen haar mondhoeken omhoog, en vormen een prachtige glimlach op haar gezicht. Marina Bykova is echt als een dans: teder, charmant, hartstochtelijk, gepassioneerd en sierlijk.
