ARCHIEF RIJNMOND 17 maart 2013 - Bijnaam

Afgelopen week heb ik een nieuwe bijnaam gekregen.

Zoals zo veel stellen noemen mijn vrouw en ik elkaar zelden bij onze ‘echte’ naam.
We gebruiken meestal fantasienamen, koosnaampjes, bijnamen, om elkaar aan te spreken.
Namen die nog wel eens wisselen.

En van de week is er dus weer eentje bijgekomen.
Dankzij een luisteraar.

Een luisteraar die per brief haar beklag deed over het programma waar u nu naar luistert.
In de oren van de briefschrijfster wordt Archief Rijnmond steeds treuriger dankzij mijn veel te lange gepraat. De klaagster ervaart mijn inleidingen bijvoorbeeld als familieberichten vol problemen.

“Problemen hebben we allemaal,” stelt de schrijfster, “en een zondagmorgen is voor velen een dag om eens lekker uit te rusten.”
Dus of ik maar gewoon leuke plaatjes wil draaien.

Oké.

Ik ben natuurlijk niet ongevoelig voor kritiek.
Maar of zo’n briefje een breed gedragen mening vertolkt?
Ik bedoel: hoe vaak lees je in de krant een ingezonden brief die hout snijdt? Het meeste is veel te kort door de bocht.
 
Ik denk in dit geval: als je alleen maar gezellige liedjes wilt horen, zit je bij het verkeerde programma. Ik vind het leuk om bijzonder materiaal boven water te halen, dingen uit te pluizen, geschiedenissen te ontrafelen.
Als je daar niet op zit te wachten, even goede vrienden, maar zoek dan je heil elders.

Veelzeggender vind ik het ‘verwijt’ dat de sfeer van dit programma soms wat treurig is.
Dat heb ik vaker gehoord.
Ik vind het leven allesbehalve een tranendal, maar ik weet het: ik praat langzaam, een tikkie monotoon misschien, er klinkt een zekere melancholie in mijn stem en ik schuw het drama en het persoonlijke niet.

Als hele volksstammen na de uitzending de behoefte voelen om hun dosering antidepressiva op te schroeven, doe ik iets verkeerd.
Dat kan niet de bedoeling zijn.
Het moet wel verteerbaar blijven.
Ik houd natuurlijk rekening met de luisteraar.
Ik hoop dat ik met mijn ‘toon’ de inhoud van wat ik zeg niet in de weg zit.

Maar ik ben ook nou eenmaal wie ik ben, en of ik de briefschrijfster met haar verlangen naar een zondagmorgen-zonder-zorgen ooit voor me zal winnen?
Ik vrees van niet.
Voor haar blijf ik: Henk Treurnis.

Zo noemt ze me in haar briefje.
Henk Treurnis.

Fantastische naam.
Zo goed zelfs, dat toen ik ‘m las, ik begon te denken aan de mogelijkheid dat iemand mij met dit briefje een poets wil bakken, of uit de tent wil lokken.
Dat het van een bekende komt.
Of zelfs een collega.

Maar ach, wat doet het ertoe.

Mijn vrouw kan weer een fraaie bijnaam voor mij bijschrijven.

Henk Treurnis wenst u een fijne uitzending.

 

SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost

2. Wij zijn niet van die bijdehandte – The 3 Jacquets

JAAP VALKHOFF
2. Denk jij nog aan die tijd? – De Ricardo’s  
3. Ik weet allang waar Abraham de mosterd haalt/In kruis minet/Kein Schweinerei – Bolle Jan 
4. Diep in mijn hart – Milly Scott & the Diamond Five  

5. Accordeonmuziek in Rotterdam – Kees Korbijn 

IK HEB MIJN HART OP KATENDRECHT VERLOREN
6. Ik heb mijn hart op Katendrecht verloren – Slome Japie  
7. Ik heb mijn hart in Zierikzee verloren – Rens van Dorth  
8. Ik heb mijn hart in Zierikzee verloren – Kees Pruis   
9. Ik hab’ mein Herz in Heidelberg verloren – Heinz Maria Linz  
10. Ik heb mijn hart op Katendrecht verloren – onbekend

11. Kleertjes uit, pyjamaatjes aan – The 3 Jacquets