Stan (25) zegt baan en woning op voor zijn droom: hij fietst van Rotterdam naar India

Inmiddels is Stan in Bosnië en Herzegovina, in Oost-Europa, waar hij maandagochtend in een hostel zit. Sinds april is hij onderweg, maar in gedachten al veel langer. "Rond de jaarwisseling van 22/23 kwam het plan in met op", begint hij. "Toen was zeker dat ik het ging doen. Het plan kwam in me op en ik voelde een soort klik door m'n lichaam, alsof alles opeens klopt."

Van spanning of angst is op dat moment geen sprake. Sterker nog: "Er ontstond een bepaalde ontspanning, het gaf rust. Het gaf een hele duidelijke richting." Voor zijn reis zegt hij zijn baan in de wijk IJsselmonde op, net als zijn woning in Rotterdam. Het avontuur kan beginnen.

Normaal gesproken denk je er niet over na: naar India ga je met het vliegtuig. Punt. Maar Stan denkt er juist wél over na. "Ik was klaar met mijn studie en ik dacht: ik wil daar (de Taj Mahal, red.) nog steeds graag naartoe, misschien is het beste moment nu. Maar hoe dan? Die vraag kwam naar voren omdat ik eerder een reis naar Noorwegen had gemaakt met een zeilboot. Dat was super avontuurlijk."

Nu is het dus weer tijd voor een andere manier van reizen. "Toen dacht ik gelijk: ik ga fietsen. Want ik houd heel erg van fietsen en heb vroeger ook veel gefietst." Zijn reis met de zeilboot bracht hem immers een wijze les bij, vertelt hij. "Ik kwam erachter: het is niet de destination, maar de journey." Stan legt uit: "Het gaat mij nu juist om de reis die ik afleg. Het gaat niet om het resultaat, maar wat ik daarvoor doe."

Hoewel het wereldwonder voor hem naar eigen zeggen "onbeschrijfelijk" is, denkt hij dat hij net zo goed een reis naar een heel ander gebouw had kunnen maken. "Ik denk dat het niet zozeer gaat om de Taj Mahal, maar ik denk dat het vooral gaat om het najagen van een droom." Hij denkt na terwijl hij dat zegt. "Stel ik kom niet aan bij Taj Mahal, dan is de reis ook geslaagd. Want de reis zoals ik die nu afleg, geeft genoeg vreugde om voldoening eruit te halen."

Bij een reis op de fiets komt heel wat meer kijken dan wanneer je 'gewoon' in het vliegtuig stapt. Denk aan voldoende drinkwater, maar ook jezelf zien te redden wanneer je met een lekke band zit. Of dat hem tegenvalt? "Nee, het valt heel erg mee", antwoordt hij. "Ik denk dat het heel erg te maken heeft met een houding. Als er iets op je pad komt, leuk of niet leuk, moet je je continu aanpassen aan wat op je pad komt."

Rustig blijven is daarbij belangrijk, zegt hij. Hij blikt terug op een moment waarop hij in the middle of nowhere strandde met een lekke band. Eerder had hij deze al geplakt, maar het ging niet veel later opnieuw mis. Het grootste probleem was op dat moment niet de lekke band, zegt hij, maar het feit dat je er alleen voor staat en het alleen moet oplossen. Uiteindelijk kwam hij uit de voeten met zijn gereedschap - binnenbanden, buitenbanden, spaken: aan alles is gedacht - en kon hij zijn weg weer vervolgen.

Jezelf continu aanpassen, maakt de reis voor hem juist uitdagend. "Ik zie de reis ook een beetje als een persoonlijk experiment", licht hij toe. "Ook het alleen zijn, want ik ben normaal nooit alleen. Dus nu gaat het ineens ook om de vraag: hoe goed kan ik dat, alleen zijn? Tot nu toe bevalt het me wel."

Natuurlijk ontmoet hij onderweg ook genoeg mensen. "Een paar dagen geleden was ik nog met een Duitse man, met wie ik een paar dagen samen fietste." Grotendeels ging de route van de Duitser dezelfde kant op als die van Stan. "Maar zijn route ging wel steeds rechtdoor, over een pad dat ik minder indrukwekkend vond." Even kwam de verleiding om 'vertrouwd' samen te blijven fietsen, maar toch scheidden hun wegen. "Ik kies voor een route door heel veel landen, met mooie natuur, over moeilijkere paden. Het hoort er nu eenmaal bij: komen en gaan en continu afscheid nemen."

Nog heel wat kilometers heeft Stan te gaan. De route gaat verder richting Turkije, Georgië en Azerbaijan. Dan steekt hij per veerboot de Kaspische Zee over naar Kazachstan, waar hij vervolgens nog door Oezbekistan, Tadzikistan, Kirgistan, China en Pakistan fietst om te eindigen in India. Op goede dagen fietst hij zo'n 100 kilometer, op mindere dagen rond de 70. "Maar daar ben ik niet zo streng in. Ben ik op een mooie plek waar ik langer wil blijven, dan doe ik dat. Ik fiets veel, maar ik volg geen schema."

Hoewel hij al een heel eind onderweg is, moeten de meest uitgestrekte, 'onbekende' landen nog komen. Spannend? "Niet echt, ik kijk er vooral naar uit", zegt hij lachend. "Ik moet zeggen dat ik heel hard heb gefietst door Duitsland, omdat ik dacht: daar kan ik altijd naartoe en ik weet er het meeste van. Hoe minder ik iets weer van een ander land, hoe groter de drijfveer is om het te verkennen."

Eind september of begin oktober hoopt Stan zijn eindbestemming te bereiken. Toch is de reis voor hem eigenlijk nu al geslaagd. "Zolang ik m'n gevoel maar volg."