Geen familie, slechtziend en dakloos: sambalman Maurice is terug in Rotterdam

Al rijdend op een brommertje maakt Maurice naam onder het Rotterdamse uitgaanspubliek. Jarenlang slijt hij zijn potjes sambal in verschillende kroegen, en Maurice belandt daardoor zelfs op de lijst van Echt Rotterdams Erfgoed. Het is goed verdienen voor hem, al zet de sambalman in 2022 een punt achter zijn carrière. Hij verhuist naar Suriname nadat zijn brommer is afgebrand. De mysterieuze sambalman zouden we, zo was de verwachting, nooit meer zien.

Des te groter was de verrassing van een Rijnmond-verslaggever toen hij Maurice in de daklozenopvang op Zuid zag. De twee gaan in gesprek met elkaar, want waarom is de iconische sambalman na een periode van drie jaar weer terug op Nederlandse grond?

“Ik ben van Suriname teruggekomen omdat mijn ogen slecht werden”, vertelt de sambalman. “Ik dacht: ik kom naar Nederland om dat te verhelpen. Ik zie mistig."

Sinds korte tijd zit de sambalman in de opvang. Dat komt doordat Maurice na zijn terugkeer in Nederland geen woning kon vinden. “Ik dacht: ik vind wel een woning in twee maanden.” Dat plan mislukte. “Toen heb ik wekenlang in een hotel gezeten, maar dat was duur. Zoveel geld had ik niet meer, dus toen ben ik bij het Leger des Heils beland.”

Inmiddels zit Maurice al vijf maanden in de opvang, al is hij daar naar eigen zeggen binnenkort uit. Hij zegt een huis te hebben.

Hoewel het Rotterdamse icoon al een tijdje terug in Nederland is, hoeven we de sambalman niet terug in de keuken te verwachten. “Ik wil wel weer sambal maken, maar mijn ogen laten het niet toe”, vertelt Maurice. “Verder ben ik gelukkig wel gezond. Ik word binnenkort 74 en heb nergens klachten over.”

In 2022 zei Maurice tegen Rijnmond dat hij naar verhuisde naar Suriname vanwege zijn familie. “In Suriname heb ik mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Dan ga ik daar een beetje genieten van de rest van mijn leven”, vertelde hij toen.

Inmiddels is Maurice in zijn eentje terug in Nederland. “Met mijn familie heb ik geen contact meer. Maar ik maak me er niet druk om. Ik ben altijd al in mijn eentje geweest.”

Hoe de komende tijd er voor de sambalman uitziet, vindt hij lastig te zeggen. Op dit moment staat het leven van Maurice nog een beetje op pauze. “Je gaat je als dakloze inkeren en in jezelf leven”, vertelt hij over de afgelopen maanden. “Ik ben van nature extravert maar vind het lastig om nu contact te leggen.”

Pas wanneer Maurice een woning heeft, en kan zoeken naar een behandeling voor zijn ogen, durft hij verder te kijken naar de toekomst. Tot die tijd is het even doorzetten. “Dit is geen leuke ervaring, maar je kan niet alles hebben. Soms moeten dingen gebeuren zoals ze gebeuren.”