Deze broers wassen al 20 jaar de ramen van de Euromast: ‘Eerste keer over het randje is een ding'

Elke vrijdagochtend arriveren de broers Jeff (38) en Leroy (37) van Bueren bij de Euromast. Zij zijn de vaste glazenwassers van deze iconische toren, en dat al twintig jaar. Je ziet hoe thuis ze zich voelen in het gebouw: iedereen wordt vrolijk begroet terwijl ze hun weg naar boven maken. “Ik denk dat we hier inmiddels langer komen dan de meeste werknemers”, vertelt Leroy.

Op de grote ramen in het restaurant zit een grote vetvlek – het is duidelijk de afdruk van het hoofdje van een kind dat eens goed naar buiten wilde kijken. Leroy veegt het gemakkelijk weg. Maar hoe houdt hij de buitenkant schoon van deze ramen die zich op ruim honderd meter hoogte bevinden?

Gewoon met een sopje, zeem en trekker. Gewapend met deze hulpmiddelen lopen de broers naar het platform, waar een metalen kooi rond de ramen kan bewegen. Zorgvuldig maar ontspannen klimmen ze over de rand, dan wordt het luik gesloten en begint de werkdag echt.

“De eerste keer dat je over het randje moet, is dat toch wel echt een dingetje”, vertelt Jeff. “Maar nu is het net een achtbaan. Op een gegeven moment ben je over het angstpunt heen en vind je het niet meer eng, maar zelfs leuk.” Leroy vult aan: “Laatst stonden we boven de wolken, dat is een hele bijzonder ervaring.”

Terwijl de broers langzaam rond de glazen gevel bewegen en zorgvuldig elk raam poetsen, kijkt iedereen in het restaurant verbaasd op. “We zijn een toeristische attractie op zich”, zegt Leroy. “Ik denk dat we al in heel veel vakantiealbums staan. Zo gaan we vanuit Rotterdam de wereld over.”

De broers groeiden op in Schiedam. Toen ze zeventien waren, gingen ze voor het eerst mee naar de Euromast, waar ook hun vader als glazenwasser werkte. “Het vak is ons met de paplepel ingegoten”, zegt Jeff. “Daardoor delen we dezelfde denkwijze en weten we altijd kwaliteit te leveren.”

In die afgelopen twintig jaar hebben ze de stad zien veranderen. “Toen wij begonnen, was de Kop van Zuid nog leeg – nu staat het helemaal volgebouwd”, vertelt Leroy. “Maar sommige dingen veranderen nooit; eindeloze files en vrachtwagens die vastzitten in de tunnel.”

Zelfs de Euroscoop – de ronddraaiende glazen lift naar het topje van de toren – wordt keurig schoongemaakt. “Inmiddels kan ik de lift zelf aanzetten, dat duurt zeven minuten. In die tijd ben ik precies klaar met het zemen van alle ramen”, vertelt Leroy. “Dat geldt alleen voor de binnenkant; de buitenkant van het hoogste stukje doen we pas als hij veilig aan de grond staat.”

In het verleden ging het wel eens mis met glazenwassers op hoogte. “In de jaren dat wij net begonnen, is een collega verderop overleden. Hij viel tijdens het wassen van een raam naar beneden”, herinnert Leroy zich. Toch blijven de mannen nuchter. “Er kan altijd iets gebeuren, ook bij autorijden. Je moet rekening houden met veiligheid, maar er niet te veel bij nadenken. Dan wordt het alleen maar gevaarlijker.”

De veiligheidsvoorschriften zijn de afgelopen jaren een stuk strenger geworden, waardoor de glazenwassers met minder angst hun beroep beoefenen. “Gelukkig zijn er mensen die fulltime bezig zijn met het bedenken van veilige methodes om ramen op hoogte schoon te maken”, zegt Jeff. “Of het nu een schuifarm is, abseilen of een schommeltje met riem: er is altijd een optie.”

De twee hotelkamers op de Euromast zijn voorzien van privacyfolie, waardoor de glazenwassers niet naar binnen kunnen kijken. Op andere plekken is dat wel anders, waardoor het glazenwassen soms een intiem beroep wordt: de mannen zien dingen die niet per se voor hun ogen bedoeld zijn.

“Tuurlijk zie je weleens per ongeluk een bloot persoon als je een hoge woontoren schoonmaakt”, vertelt Jeff. “Maar niemand trekt zich daar iets van aan”, vult Leroy aan. “Ramen van een ziekenhuis schoonmaken is bijvoorbeeld veel heftiger. Je ziet dan kleine baby’s met overal slangetjes in een ziekenhuisbedje.”

“Je merkt dat klanten in het begin wel sceptisch zijn over ons glazenwassers; je moet jezelf echt bewijzen”, zegt Leroy. “Er heerst toch een beetje een straatboef-imago van glazenwassers door wat mensen op tv zien.”

“Natuurlijk draag ik geen driedelig kostuum tijdens mijn werk, maar loop ik het liefst in korte broek”, vervolgt Jeff. “Gelukkig winnen we snel het vertrouwen van klanten. Tijdens het schoonmaken krijgen we inmiddels regelmatig een bakkie koffie uit het raam. Dan maak je een babbeltje en ga je weer verder.”

“Uiteindelijk is dat het mooiste van het werk. Er is zoveel vrijheid, omdat elke dag anders is”, zegt Jeff. “Gisteren sta je met de vuilnisman te praten, morgen met de advocaat, en vandaag sta je op de Euromast. Met hetzelfde emmertje water maken we heel Rotterdam schoon.”