Vince (18) groeide op in Rotterdam, maar Suriname voelt als thuis: 'Ik mis hier de geur van de Amazone'

Volgens Vince is Suriname het mooiste land ter wereld. Hij probeert er ieder jaar in december naartoe te gaan om de feestdagen met zijn familie te vieren. “Wanneer de deuren van het vliegtuig op de Johan Adolf Pengelluchthaven in Paramaribo opengaan en ik de geur van de Amazone ruik, denk ik altijd: ‘Dit is thuiskomen.’”

Hij vindt het jammer dat veel mensen Suriname associëren met kansarme wijken in Paramaribo. “Buiten de stad bestaat het land vooral uit prachtige onontdekte natuur.” Het land is voor 93 procent bos en daarmee het meest beboste land ter wereld. Vince is ervan overtuigd dat in de toekomst de kansen beter benut gaan worden om meer toeristen naar Suriname te trekken.

Suriname is sinds 25 november 1975 onafhankelijk. Dit wordt Srefidensi genoemd, legt Vince uit. “Deze dag is niet zo groot als Keti Koti, waar we, onder andere met Antillianen, de afschaffing van de slavernij vieren en er grote evenementen in Rotterdam en Amsterdam worden georganiseerd. Toch sta ik ieder jaar even stil bij de onafhankelijkheid van Suriname en zeker dit jaar, omdat het vijftig jaar geleden is.”

Hij vertelt dat niet alle Surinamers in 1975 optimistisch waren over de afsplitsing van Nederland. “Veel mensen waren bang dat het land er economisch gezien slecht uit ging komen. Daarom verhuisden ze naar Nederland en vestigden ze zich veelal in de Bijlmer en Rotterdam. Die angst bleek niet geheel onterecht, want Suriname kreeg het financieel zwaar als onafhankelijk land.”

De ouders van Vince zijn, net als hij, geboren in Nederland, maar drie van zijn vier grootouders komen uit Suriname. Zijn opa, Riek Aron, heeft een rol gespeeld in de onafhankelijkheid. “Hij geloofde heel erg in de kracht van Suriname en heeft zijn leven in dienst gesteld van zijn vaderland.”

Enthousiast vertelt Vince dat zijn opa politicus was van de politieke partij Progressieve Arbeiders en Landbouwers Unie en gedurende zijn carrière verschillende politieke functies bekleedde. “Hij was onder andere tien jaar lang voorzitter van de Rekenkamer van Suriname. Afgelopen april overleed hij op 80-jarige leeftijd. De achternaam Aron is bekend in Suriname. Daar ben ik trots op.”

Tijdens familiegelegenheden hoort Vince altijd veel verhalen over de geschiedenis van Suriname. “Ik heb natuurlijk een opa die nauw betrokken was bij de politiek van het land. Ik was me daarom op jonge leeftijd al bewust van de lange geschiedenis tussen Nederland en Suriname.”

Het valt hem dan ook tegen dat dit onderwerp zo weinig wordt belicht tijdens de geschiedenislessen op school. “In de bovenbouw heb ik geschiedenis laten vallen, maar tot dan toe leerde ik weinig over Suriname. Het is 300 jaar lang een kolonie geweest van Nederland, maar blijkbaar niet meer dan een paar bladzijden waard. Dat is gek toch?”

De Surinaamse gemeenschap in Rotterdam leeft enorm, zegt Vince. Dat was ook duidelijk tijdens de WK-kwalificatiewedstrijd van Suriname tegen Guatemala op 19 november. “Om twee uur ’s nachts zaten we met 150 man te kijken bij mijn vaders kantoor”, vertelt hij, terwijl hij er een filmpje van laat zien op zijn telefoon. “Laten we het verder alsjeblieft niet over de uitslag hebben”, voegt hij toe.

Suriname plaatste zich door een 3-1 nederlaag niet direct voor het wereldkampioenschap voetbal van 2026. Hoewel er via play-offs nog een mogelijkheid is op kwalificatie, gelooft Vince niet meer in een goede afloop.

Surinamer, Nederlander of toch vooral Rotterdammer? Vince voelt zich met alle drie verbonden. “Hoewel ik me vaak meer Surinamer voel, ben ik blij dat ik in Nederland ben opgegroeid. Hier liggen meer kansen. Ik woon bijvoorbeeld om de hoek van de Erasmus Universiteit, waar ik studeer en alle mogelijkheden krijg om mij te ontwikkelen.”

Als hij niet op de universiteit is komt hij, als het om eten gaat, het allerliefst op de Kruiskade, vertelt hij. “Daar zitten zoveel verschillende Surinaamse restaurantjes en zie je de invloed van onze cultuur op de stad. Dat vind ik geweldig.”