Vreugde en zorgen: Surinaamse Rotterdammers kijken terug op de onafhankelijkheid

Al 42 jaar is hij ondernemer aan de Kruiskade: Ronny Kenneth Zwakke (66). Hij verkoopt van alles, maar "kleding is zijn specialiteit". Toen de onafhankelijkheid in Suriname werd uitgeroepen, zat hij al in Nederland. "Ik woon al 54 jaar in Nederland, maar je bent en blijft Surinamer. We hebben als familie dus altijd op de voet gevolgd hoe het er daar aan toeging."

Hij mag het misschien niet met zijn eigen ogen hebben gezien, Ronny weet dat het in Suriname een groot feest was op de Onafhankelijkheidsdag in 1975. "Het was een geweldige dag voor mijn familie. Sowieso voor de familie die daar nog zat, maar ook voor mijn moeder, die hier al op oudere leeftijd heen was gekomen. Het was een hele happening en iedereen was blij."

De jaren erna, waarin veel Surinamers naar Nederland kwamen, waren een moeilijke tijd, herinnert Ronny zich. "Er was natuurlijk enorme woningnood, omdat er zoveel Surinamers deze kant op kwamen. Daar was Nederland nog niet op voorbereid. Ook Suriname zelf was, naar mijn mening, nog niet klaar om onafhankelijk te worden als je kijkt naar hoe onstabiel het land is geweest in de afgelopen vijftig jaar."

Toch kijkt Ronny met vertrouwen naar de toekomst. "Ik hoop dat we als land hebben geleerd van de afgelopen 50 jaar. En dat we alleen nog maar bergopwaarts gaan."

Als juwelier aan de 1e Middellandstraat weet Shanta Gadjradj (55) als geen ander dat de 50 jaar onafhankelijkheid enorm leeft in de Surinaamse gemeenschap. "Onze klantenkring is bijna 60 procent Surinaams en zeker bij de oudere generatie leeft het ontzettend. Ik heb zelfs klanten die speciaal naar Suriname zijn gegaan voor de viering van de onafhankelijkheid."

Shanta merkt wel dat er veel verschil zit tussen generaties in hoe de onafhankelijkheid wordt gevierd. "De jongeren zien het meer als een feestje. Die wonen, werken en studeren hier natuurlijk al hun hele leven, dus zij hebben misschien iets minder binding met Suriname."

Zelf was Shanta bijna zes jaar toen de onafhankelijkheid werd uitgeroepen. "Ik word woensdag namelijk 56. Als bijna-zesjarige was ik echt te klein om het zelf heel erg te vieren, maar mijn ouders hebben dat wel uitvoerig gedaan."

Toen ze naar Nederland kwam, was Shanta 'al' 21 jaar oud en ze heeft nog altijd veel binding met het land. "Ik ben absoluut trots op Suriname. Ik hoop wel dat het nog beter gaat met het land, want het kan er veel beter. We gaan het hier vieren morgen. Ik zet hier in de zaak hapjes, koekjes en Fernandes klaar voor de klanten."

Hoewel het voor velen een enorm memorabele dag was, zegt Cornelia (76), voormalig docent van Zadkine, dat ze niet veel bezig was met de Surinaamse onafhankelijkheid. "Ik had net een baby gekregen, dus ik had wel andere dingen aan mijn hoofd. Ik weet dus ook echt niet meer hoe dat was toentertijd."

Zelf kwam Cornelia uiteindelijk, na een paar jaar op Curaçao, naar Nederland. Al zegt ze dat die reis niet enorm ingrijpend was voor haar. "Ik ben altijd nog bezig met de situatie van de mensen in Suriname. Bijvoorbeeld met mijn familie die daar nog woont en die het niet geweldig heeft. Er is nog veel honger in het land, bijvoorbeeld."

Cornelia zegt dan ook dat zeker niet iedereen deze dinsdag een groot feest zal vieren. "Er zijn genoeg mensen die het niet breed genoeg hebben om een uitgebreid feest te gaan vieren. Ook ik doe er niet aan mee dinsdag, want ik ben maar alleentjes."