Buitenlandse journalisten over songfestival in Rotterdam: 'Nederlanders mogen wel wat enthousiaster en trotser zijn'

Zo'n vijfhonderd journalisten zitten deze dagen keihard te werken vanuit een persruimte in Rotterdam Ahoy. Maar wat vinden zij van de organisatie van het Eurovisie Songfestival? En hoe doet Rotterdam het eigenlijk?

De journalisten die Rijnmond spreekt, vinden het liedjesfestijn in Rotterdam 'superleuk'. Ze vinden het bijzonder dat het kan plaatsvinden in coronatijd en dat maakt Rotterdam ook zo uniek in vergelijking met andere Eurovisie-steden. "In covid-tijden is er geen ander land dat het songfestival beter zou kunnen organiseren dan Nederland", zegt de Vlaamse Jens Geerts van OUTtv. "Ik denk dat Rotterdammers echt wel trots mogen zijn op hun stad."

Ook de Russische Alexandra Suikova van online platform Super is blij dat het songfestival door kan gaan middenin een pandemie. "Het is geweldig."
De Italiaanse Hendrico Picciolo, die een eigen blog heeft over het songfestival genaamd Eurofestival Italia, vindt dat producer Sietse Bakker fantastisch werk heeft afgeleverd.

Journalist Alexandra Suikova uit Rusland | Foto: Rijnmond

Toch kunnen er volgens de journalisten ook dingen beter. Soms is het namelijk moeilijk om aan een goede maaltijd te komen. In Ahoy zijn volgens de verslaggevers niet echt faciliteiten en "alle cafés en restaurants zijn dicht na 18:00 uur", zegt Alexandra lachend. Hendrico is daarom teleurgesteld dat hij alleen fastfood en afhaalmaaltijden eet.

"We hebben het nodig, maar het is wat karig", zegt Jens bescheiden. "In 2013 in Malmö hadden we echt ontbijt, middageten, een avondmaal én stond er zelfs een vieruurtje klaar voor de pers. Allemaal gratis. We konden gewoon aanschuiven." Toch begrijpt Jens wel dat die faciliteiten er nu niet zijn. "Het zijn drukke tijden en iedereen is wat gespannen door corona. Maar als je rekening houdt met corona, dan doen ze het goed. We moeten niet flauw doen. Ze doen wat er mogelijk is en ik heb alleen nog maar vriendelijke mensen ontmoet in Rotterdam."

Journalist Hendrico Picciolo uit Italië | Foto: Rijnmond

Werkplekken

Omdat er deze dagen veel activiteiten rondom het songfestival in Ahoy zijn, blijft er volgens Alexandra weinig tijd over om wat van Nederland te zien. Dat vindt ze jammer. Ze zou bijvoorbeeld graag Amsterdam willen zien.

Over de wifi in het perscentrum is ze wel te spreken. Zelfs een video van 17 gigabite naar Rusland sturen, is volgens Alexandra geen probleem. Ook zijn er volgens de Russische genoeg werkplekken en hebben ze veel mogelijkheden om de artiesten te interviewen. Hendrico zou in de persruimte graag wat meer foto's van het songfestival en meer kleur zien. Het is volgens hem allemaal een beetje zwart.

Show

De verslaggevers zagen maandagavond al de juryshow en hebben daar het een en ander op aan te merken. Jens was er zelfs een beetje teleurgesteld over. "Er liepen daar technisch toch wel wat dingetjes fout en dat heb ik zelf nog nooit meegemaakt bij een songfestival." Drie landen moesten volgens Jens opnieuw optreden, omdat hun in-ears niet werkten. Ook de show zelf is volgens Jens netjes, maar de organisatie had volgens de Belg wel wat meer buiten de lijntjes mogen kleuren. "Er zitten niet echt grappen in. Daar had wel wat meer over nagedacht mogen worden." Dat Nikkie de Jager is toegevoegd aan het presentatieteam, vindt Jens een goede keuze. Ze is volgens de Belg heel professioneel en voegt diversiteit toe.

Trots

Wat Jens het meeste opvalt is dat Nederlanders heel nuchter over het songfestival zijn. "Ze mogen wel wat enthousiaster zijn. Ze zijn allemaal vriendelijk, maar ik kan moeilijk aflezen of ze wel écht trots zijn op hun Duncan. Volgens de Belg zou het dak eraf gaan als een Vlaming het songfestival zou winnen. "Hij zou echt een standbeeld op de markt in Brussel krijgen."

Al met al zijn de journalisten dus tevreden over de gastvrijheid en vooral erg dankbaar dat Nederland deze corona-editie van het liedjesfestijn heeft georganiseerd. Ze begrijpen goed dat deze editie ook moeilijk te vergelijken is met voorgaande jaren. "Ik voel me als journalist in de watten gelegd", zegt Jens. "Mij hoor je niet klagen."

Journalist Jens Geerts uit België | Foto: Rijnmond


Deel dit artikel: