Mieke runt al 36 jaar (enige) fetisjwinkel in Rotterdam en wil nog lang niet stoppen: tien vragen over haar leven

Chokers, kinky lingerie en spannende lakjurken: modeontwerper Mieke Romijn (59) is al 36 jaar lang de vrouw achter de Rotterdamse fetisjwinkel Quasi Modo. Ze maakt vooral lak- en leren kleding, speciaal voor kinkyparty's. Het is haar passie, datgene wat ze het liefst doet. Tien vragen aan de eigenaresse van de markante fetisjwinkel op de Nieuwe Binnenweg.

Als je even in gedachten bent en de kledingrekken binnen staan, ontglipt het je zo: Quasi Modo. De bruinachtige winkel met drie kinky geklede poppen voor de deur nodigt niet direct uit tot binnenstappen. Dat is jammer, omdat de winkel een interessante, voor sommige onbekende, wereld verhult.

Mieke, een vrij tengere, opmerkelijke vrouw, met donkergrijs opgeschoren haar, is het gezicht ervan. Elke dag weer kruipt ze achter een van haar vele, ietwat gedateerde naaimachines, om de kleding te fabriceren die de rekken zowel binnen als buiten vult. Wie is ze? Waarom heeft ze dit levenspad 'gekozen'? Wat motiveert haar? Had ze iets anders willen doen?

Mieke Romijn. | Foto: Rijnmond

Tien vragen aan modeontwerper en Rotterdammer Mieke Romijn.

1. Waarom ben je dit werk gaan doen?

"Kleding maken deed ik van kinds af aan, geleerd van mijn moeder. Maar dat ik van mijn hobby mijn werk zou maken, had ik niet per se verwacht. Vroeger wilde ik namelijk maar één ding en dat was cultureel werk doen aan de sociale academie. Daar was ik heilig van overtuigd. Ik vond mijn studie geweldig, maar omdat ik tijdens mijn stage merkte dat dit toch niets voor mij was, besloot ik iets anders te doen."

"Carrie, de buurvrouw van Black Widow, deed op dat moment een werklozenproject in het oude Westen. Ik zag dat en wilde hetzelfde gaan doen, dus diende een aanvraag in voor een project in Rotterdam-Zuid. Ik heb dat twee jaar gedaan, voordat ik besefte: ik wil iets in de mode gaan doen, iets voor mijzelf."

"Vervolgens hoorde ik dat ze een modepromenade wilde maken op de Overblaak bij de kubuswoningen. Ik kon daar onder heel gunstige voorwaarden een winkeltje huren van zeventien vierkante meter, waarbij de huren waren bevroren en de elektriciteit werd verzorgd door de gemeente Rotterdam. Zo'n kans krijg ik nooit meer, dacht ik. Toen is Quasi Modo geboren, in 1986."

2. Wat verkoop je hier zoal?

"M'n normale collectie is van lak en leer, speciaal voor de kinkyparty's. Alleen door de coronacrisis ben ik ook andere kleding gaan maken, zoals truitjes, hippiebroeken, tassen, hoeden, petten en vintage kleding. Ik wilde het aanbod zo ruim mogelijk houden, om meer geld te verdienen. Kinkyparty's werden niet gegeven, dus veel lak en leren kleding verkocht ik niet."

"Ik heb trouwens niet al die 36 jaar met leer gewerkt. In de periode van de Overblaak, was ik erg fan van de ontwerpers Jean Paul Gaultier en Thierry Mugler. Ook maakte ik nette jurken, kostuums, grote jasjes en wijde broeken. Mensen wilden op een gegeven moment zelfs in mijn kleding trouwen. Alleen van het maken van trouwjurken, werd ik erg ongelukkig."

"Ik heb ook nog kleding gemaakt voor de dancescene. Dat is eigenlijk de schuld van Ted Langenbach. Hij organiseerde eens per maand een houseavond in Nighttown en toen ik dat zag, dacht ik: 'hé, ik wil graag dancekleding maken'. Leuk feitje: twintig jaar geleden liepen ze op Dancevalley allemaal met Quasi Modo-partykleding."

"Toen de trend van dancekleding voorbij was, richtte ik me volledig op lak en leren kleding."

3. Waarom komen Rotterdammers in deze winkel?

"Ze vinden het een hele leuke winkel", lacht ze. "Maar er komen niet alleen Rotterdammers hoor, ze komen uit het hele land. Vooral m'n vaste klanten die naar fetisjfeesten gaan, komen uit het hele land."

"Ze komen ook, omdat ze mij leren kennen op de fetisjfeesten waar ik mijn kleding promoot. Ze zijn dan benieuwd naar de winkel. Daarnaast sta ik op een goede plaats, waar veel mensen langslopen die een kijkje komen nemen."

4. Hoe heb jij de coronacrisis beleefd?

"Ik heb keihard gewerkt en ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik heb alles aangepakt om geld mee te verdienen. Voor de crisis zou ik dat nooit doen, omdat ik toen zo gefocust was op mijn lak en leren kleding."

"Zo heb ik honderden mondkapjes gemaakt, een hele zomercollectie in elkaar geramd en veel kleding gemaakt op maat en naar wens. Door de crisis had ik ook veel meer tijd om specifieke opdrachten aan te nemen."

Mieke met een van haar naaimachines. | Foto: Rijnmond

"Ik was wel heel boos hoor, toen ik dicht moest. Want, waarom ik? Ik heb maar een heel kleine winkel. Als hier tien mensen binnenkomen, is dat echt een grote uitzondering. Ik vond het dus oneerlijk, maar goed, ik hield de drive. Ik heb nieuwe materialen gekocht en ben weer aan de slag gegaan met het maken van kleding."

5. Hoe is het nu, loopt het storm nu er is versoepeld?

"Het loopt nog niet echt storm. Ik en ook andere winkeliers merken dat de drukte van voor corona nog niet is teruggekeerd. Best gek, want feesten worden wel weer georganiseerd, maar ik denk dat mensen veel kleding kopen op het internet."

"Ik vind dat jammer, want vind het gezellig als mensen komen. Ik denk dat het ook beter is, want hier kunnen ze voelen en passen hoe de kleding zit in plaats van dat ze het op het internet kopen en weer terug moeten sturen."

"Toch valt mij wel één ding op. De mensen die komen, kopen opeens meerdere dingen. Het lijkt wel een inhaalslag! Waar het dan eerst bleef bij één setje, kopen mensen nu opeens drie setjes."

6. Ben je de enige fetisjwinkel in Rotterdam?

"Ja, in Rotterdam ben ik de enige. Sowieso de enige die alles met de hand maakt. Eerst zat er ook nog een fetisjwinkel op de Schiekade en eentje op de Goudsesingel. Ik vond het heel erg zonde dat de winkel op de Goudsesingel wegging, want dat was een hele goede winkel en zelfs nog ouder dan die van mij."

"Verder weet ik dat er nog een paar fetisjwinkels zitten in andere grote steden of op industrieterreinen, maar niet in Rotterdam."

7. Ik denk dat je in de 36 jaar van Quasi Modo veel hebt meegemaakt. Zijn er momenten die je zijn bijgebleven?

"Ik heb jaren geleden een modeshow gedaan in Rotown, die was heel leuk. Toen zat ik nog net tussen de party- en fetisjkleding in. Wat mij ook heel erg is bijgebleven, is de Danceparade in Rotterdam. Er reed toen een kar rond waarop iedereen danste in mijn kleding. Geweldig!"

"Dat waren mooie momenten, maar op dit moment hobbelt het leven door en vind ik het lastig om een hoogtepunt te noemen. Zo doe ik bijvoorbeeld niet echt modeshows meer, wat ik wel altijd beschouwde als hoogtepunten."

8. Wat zou je zelf dragen?

"Ik ben gek van roze. Zo heb ik dit pakje aangehad dat symbool staat voor een sterke vrouw, een warrior."

Mieke met haar favoriete setje. | Foto: Rijnmond

"Met dit setje heb ik ook vaak op kinkyparty's gestaan. Daar voel ik mij dan goed in en bovendien zit het lekker stevig. Het zorgt ervoor dat ik ook niet zo moe ben als ik een hele avond moet staan. Hoe duur zo'n setje is? Die van lak ongeveer 150 euro en die van leer tussen de 200 en 250 euro."

9. Wat kenmerkt de 36 jaar bij Quasi Modo?

"Ik begin nog elke dag met evenveel plezier aan m'n werk als 36 jaar geleden. Het plezier kenmerkt mijn werk. Zo houd ik ervan als mensen iets bij mij kopen en daar blij mee zijn. Dat geeft mij dan zo'n kick. Ik vind het prachtig om mensen blij te maken met een kledingstuk. Ik blijf dat doen totdat ik erbij neerval."

10. Had je iets anders willen doen?

"Nee, ik ben blij met wat ik heb gedaan. Ik heb nooit spijt gehad dat ik met Quasi Modo ben begonnen. Alleen had ik wel het idee dat het financieel allemaal wat makkelijker zou gaan en dat viel soms best tegen."

"Het is door de jaren heen gewoon moeilijk om je bedrijf te behouden. Nu met de coronacrisis ben ik erdoorheen gekomen, maar je moet niet vragen hoe. Ik kan mij voorstellen dat andere winkels die al 36 jaar bezig zijn, gedesillusioneerd eindigen."

"Ik blijf ook de komende jaren kleding maken, zodat de winkel goed vol hangt. Ik wil door blijven gaan."

Deel dit artikel: