Twee dagen tussen de Feyenoord-supporters in Berlijn: 'Een trip om nooit te vergeten'

Rijnmond-verslaggevers Sinclair Bischop en Dennis van Eersel doen altijd samen verslag van iedere wedstrijd van Feyenoord. Om de volksverhuizing van de 7000 Feyenoord-supporters nog beter te coveren, reisde ook Frank Stout naar Berlijn. Een verhaal over en vooral tussen de supporters. 'Bier zuipen en genieten.'

Vijf Oost-Europese bouwvakkers wachten buiten voor een gesloten deur op een schimmige parkeerplaats. Sinclair vraagt aan Dennis of hij zeker weet dat hij hier een hotelovernachting heeft geboekt. "Ja, het staat er echt. Ibis Budget Magdeburg", zegt onze reisleider. Al snel blijkt dat budget een iets te rooskleurige formulering is voor deze tussenstop, op zo'n anderhalf uur rijden van Berlijn. Welgeteld één TL-balk zorgt voor de verlichting en een flinterdun matras scheidt rug van houten plank. Dennis' interesse in de Tweede Wereldoorlog en de periode kort hierna reikt zo ver dat hij altijd al eens in een stasi-gevangenis heeft willen slapen. En dat voor 37 euro, een koopje.

Als we woensdag rond 12.30 uur het Alexanderplatz in hartje Berlijn oplopen, worden wij direct verwelkomd door zes politiebusjes. Nieuwsjager Sinclair grijpt direct naar z'n telefoon, maar om een eerste tweet te beginnen met een foto van de ME is wellicht een stukje suggestief. 'Misschien is er hier altijd wel veel politie', vragen we ons af. Op dat moment nog een tikkeltje naïef.

Een paar minuten later ontmoeten we de eerste Feyenoord-supporters. Het zijn Connor en z'n maten uit Hellevoetsluis. Voor veel van hen is het hun eerste Europese uitwedstrijd. Ze zijn op dinsdag al met de trein naar Berlijn gereisd, voor de menigte uit. Alleen op het station van Hannover zagen ze twee andere Feyenoord-supporters. Verder moet de Rotterdamse invasie nog op gang komen. Een uur later om precies te zijn.

'En dan is alles wat je hoort...het lied van Feyenoord!' Een omroepster probeert om te roepen dat de trein naar Dresden vertraging heeft, maar ze komt niet boven de honderden Nederlandse treinreizigers uit. Alsof ze zeven uur lang geboeid in een stiltecoupé hebben gezeten en vrijgelaten worden, zo hard wordt er geschreeuwd op Berlin Hauptbahnhof.

Vanaf dat moment zie je steeds vaker groepen Feyenoorders door Berlijn zwerven. De cultuursnuivers gaan direct naar de Brandenburger Tor. Rick en Dion uit Oud-Beijerland toveren een rood-witte vlag uit hun tas. Fotootje voor het thuisfront, net als de groep van Ben en Simon. "Hier, heb je een sticker. Plak maar ergens in de stad." Dieren erbie staat er op. "Dat betekent erbij", vertaalt Ben. Ze hebben een paar honderd stickers bij zich. Genoeg voor in elk geval tot de avond.

De vriendengroep van Ben en Simon toont hun sticker | Foto: Rijnmond

Belletje van de redactie. 'Graffiti op de Berlijnse Muur. Feyenoord staat geschreven. Kan je kijken?' Het is 20 minuten lopen naar het officiële monument, maar geen spoor van vandalisme. Later blijkt dat ik bij de East Side Gallery had moeten zijn, een ander stuk van de muur, even verderop in de stad. Toch zie je bij het officiële monument veel Feyenoorders, onder wie de pas 19-jarige Mark uit Hilversum. Straks wordt er bier gedronken, eerst tijd voor andere dingen. "Bij een Europese uitwedstrijd vind ik het belangrijk dat je een basis van de lokale geschiedenis meekrijgt", zegt de jonge supporter.

De vriendengroep van Mark keurt de Feyenoord-tekening af. Zo ook de 30-jarige Tolga uit Schiedam. "Historie is historie. Ergens anders graffiti opspuiten kan wat mij betreft nog wel, maar niet op zo'n historisch monument." Nog op dezelfde dag worden twee Feyenoord-supporters van 25 en 21 jaar aangehouden.

Onderweg om in te checken in m'n hotel op de Kurfürstendamm een appje van bevriende supporter Rutger. Hackescher Markt. Wel gezellig hier nu. In de buurt? Tien minuten later blijkt dat ruim 500 Feyenoord-supporters het totale terras en naastgelegen restaurants hebben geannexeerd. Er wordt massaal gezongen, er klinkt glasgerinkel van vallende flessen bier. De sfeer is uitgelaten, nog niet grimmig, maar de aanwezige politie houdt alles nauwlettend in de gaten. Een aantal supporters wordt gefouilleerd, zonder dat ik een aanhouding zie.

Na de vijfde fakkel is het genoeg voor de politie, die zeker met 100 man aanwezig is op en rond het plein. Zonder charges wordt duidelijk gemaakt dat de maat vol is. Rustig sommeert de ME de menigte te vertrekken en op een enkeling na luistert iedereen gedwee. Toch zijn er zo'n 100 supporters niet van plan om direct te luisteren, maar ook als ze rottigheid willen uithalen: tegen zo'n enorm politiepeloton valt weinig te beginnen. Bovendien begint het te regenen en klinkt de roep om een sanitaire stop steeds luider. Tijd dus om te gaan. Zonder gedoe, er wordt zelfs wederzijds gelachen.

Gevolg is dat er door het hele centrum van Berlijn verschillende groepen supporters lopen. En overal met een peloton ME in de nek. Zoveel politie voor een Europese voetbalwedstrijd. De vraag is legitiem in hoeverre het eigenlijk te verkopen is. Maar de aanpak voorkomt excessen. De volgende dag blijkt dat er 58 Feyenoord-supporters zijn opgepakt. Een aantal van hen zou op zoek zijn naar een confrontatie met supporters van Hertha BSC bij de Mehringdamm. Verder blijft het rustig in Berlijn. Er wordt gezellig gegeten en gedronken, verspreid over de hele stad. Het feest gaat door in bijvoorbeeld de Matrix Club en Artemis, al hebben wij laatstgenoemde locatie vanzelfsprekend alleen van horen zeggen.

Scheiß Wetter

"Scheiß Wetter", mompelt de receptionist van het Hollywood Media Hotel, een verblijf dat iets meer allure heeft dan het vorige onderkomen. Op het terras paffen Friese Feyenoord-supporters vrolijk door, terwijl Dennis en Sinclair plan de campagne maken. Checkpoint Charlie, Facebook Live op Hackescher Markt, Olympiastadion. Ik ga naar het station, waar op de wedstrijddag nog een trein vol met fans aankomt. Een mooi en vooral droog begin van de dag.

Eenmaal aangekomen hoef je niet te vragen op welk spoor de trein met Feyenoord-supporters arriveert. Een uur voordat de trein aankomt staan er op spoor 12 al zeker twintig agenten. Dat aantal loopt gestaag op. Omdat de trein 45 minuten vertraging heeft, dood ik de tijd met het tellen van politiemensen. Uiteindelijk zijn het er 58. Als ik aan een van hen moet uitleggen waarom ik al zolang rond spoor 12 bivakkeer vraagt hij of ik weet of de RJK (de Rotterdamse Jongeren Kern) ook in deze trein zit. Geen idee, maar de politie is goed op de hoogte van de 'neue Generation' Feyenoord-hooligans.

Al snel blijkt dat er geen wanklank uit de trein klinkt. Er wordt luidruchtig gezongen door mannelijke vriendengroepen, maar ook gezinnen met pubers en clubjes vriendinnen willen dit Feyenoordvolksfeest meemaken. Bij de trams zie ik twee makers van de terecht populaire Feyenoord-podcast Kein Geloel, Freek en Wesley. Laatstgenoemde is onlangs voor de liefde verhuisd naar Zwitserland en heeft vanaf Bern de trein naar Basel gepakt, is toen gevlogen naar Amsterdam om vanaf daar op de trein naar Berlijn te stappen. En nu is hij naar eigen zeggen te dronken om iets voor de camera van Rijnmond te zeggen. Het is 13.30 uur.

In de vriendengroep van Wesley bevinden zich ook Angelique en Jos, twee Zeeuwen met een op het eerste oog leeftijdsverschil van zo'n dertig jaar. Eigenlijk gun je iedere club een eigen Jos. Platte pet, leren jas, twinkeling in de ogen. Blij dat hij erbij mag zijn. "Hoe de treinreis was? Gezellig man. Geen gedonder. Gewoon lekker bier gezopen." Voor iedere thuiswedstrijd van Feyenoord wordt Jos door de groep in Middelburg opgepikt en deze op voorhand al befaamde away day mag Jos niet missen. "We gaan vanavond lekker rustig naar het stadion, hopen dat Feyenoord wint en dat iedereen z'n gemak houdt. Zodat Feyenoord weer een goede naam krijgt in Europa."

Op de Hackescher Markt zijn wederom honderden Feyenoord-supporters bij elkaar, inclusief Dennis en Sinclair die worden toegezongen dat ze een echte Feyenoorder zijn. Persoonlijk geniet ik altijd van hun ongemakkelijke reacties. Zoals ook oud-collega Jan-Dirk Stouten zich nooit een houding wist te geven in onderonsjes met de Feyenoord-aanhang. Jaren geleden in Sevilla ging Jan-Dirk pinnen, met in zijn kielzog een rij van tien Feyenoord-supporters. 'Hé Jan-Dirk, laat je ook nog wat voor ons over?', riepen ze. JD deed alsof hij het niet hoorde. Het is een van Dennis' favoriete Feyenoord-in-Europa-anekdotes, die hij ook in Berlijn weer meermaals oprakelt.

Aan het eind van de middag besluit de politie dat het feest op de Hackescher Markt voorbij is. De parasols worden ingeklapt, plekken om te schuilen tegen de regen zijn er nergens. Iedereen wordt naar het naarbij gelegen Alexanderplatz gedirigeerd. Waar niks te doen is en welgeteld één bar is, die in min twee seconden uitpuilt. Het beeld van de woensdagavond herhaalt zich. Overal lopen Feyenoord-supporters, nauwlettend in de gaten gehouden door de politie.

Al snelwandelend door de stad lossen groepen van zo'n twintig agenten elkaar af. Zo blijven ze zichtbaar. Ondertussen zijn veel Feyenoord-supporters qua alcoholconsumptie veroordeeld tot de supermarkt, waardoor ze met flesjes en blikjes door de kletsnatte stad lopen. 'Wir wollen fussball sehen, kein war machen!', roept een wanhopige supporter richting de politie.

"Dit is doods en saai", vertelt Max uit Naaldwijk. "Laten ze een voorbeeld nemen aan Manchester. Daar zaten we met z'n allen op één groot plein, met een hele chille politie. Niks gebeurd toen. Hier kunnen we nergens heen", vertelt hij onder de luifel van een theater, dat zo vriendelijk was om de deur tijdelijk te openen voor z'n kameraad. Plassen lukt namelijk wel op straat, een grote boodschap is lastiger. Bovendien kan je door de regen het papier amper droog houden.

Een tip via Instagram. Hofbräu Wirtshaus zou vol zitten met Feyenoorders. Het is vijf minuten lopen van Alexanderplatz. En ja hoor, vol is het niet, maar er zijn zeker acht groepen supporters. "Hey maat, jij hebt vorig jaar een item gemaakt over onze glijbaan in Giessenburg. Wil je bier?" Het is Remon, een bebaarde twintiger in het speciale donkergroene Feyenoord-shirt.
De reportage over Remon en z'n zelfgebouwde reuzenglijbaan

Niet veel later zit ik aan een grote tafel met een halve liter cola voor m'n neus. Net als mijn buurman, die uit z'n binnenzak een flesje rum tevoorschijn haalt. "Hier, neem ook. Krijg je het lekker warm van." Er heerst een geweldige sfeer in Hofbräu. Honderd Duitsers (geen Union-supporters) en honderd Feyenoorders zitten door elkaar. Er wordt gezongen en de kroegeigenaar loopt langs de tafels om iedereen een goede wedstrijd te wensen. Lachend hoort hij hoe over en weer het 'Komen wij uit Rotterdam' klinkt.

Dat was aan het begin van de middag even anders. Rond 14.00 uur kwamen zo'n 200 supporters de zaak in, terwijl het in de ogen van de kroegbaas vol was. Nog geen twee minuten later was daar de politie al om de groep Feyenoorders uit Hofbräu te zetten. Na wat duw- en trekwerk was de sfeer na vijf minuten rustig en konden de al aanwezige supporters rustig verder drinken. Onder wie dus de groep uit Giessenburg en het naastgelegen Groot-Ammers. Louter mannen, het merendeel tussen de 25 en 35 jaar.

Omdat de metrorit zeker een half uur duurt en er ook nog eens een aardige wandeling naar het uitvak in het Olympiastadion gemaakt moet worden, vertrekken veel supporters ruim op tijd naar de wedstrijd. De supporters van Union en Feyenoord worden op verschillende metrolijnen naar het stadion begeleid. De S-bahn voor de thuisclub, de U-bahn voor de bezoekers. In de hal van metrostation Alexanderplatz zijn de Feyenoord-supporters ruim in de meerderheid, maar er valt geen onvertogen woord richting de fans van Union. Die wel voor de zekerheid opzij gaan, want de optocht van honderden brullende Feyenoorders nodigt niet direct uit tot een informeel onderonsje.

Kleine Sven

Samen met de Giessenburgers zijn wij een van de eersten in de metro. Zeker een kwartier staat deze stil en het wordt drukker en drukker. Totdat wordt omgeroepen dat dit toestel kapot is en iedereen eruit moet. Inmiddels is het afgeladen vol op het perron. Massaal wordt er gezongen en om het gezang extra kracht bij te zetten wordt er geslagen en geschopt tegen een aluminium en met Feyenoord-stickers overladen wand. Een agent is het zat en pikt er één iemand uit: de 17-jarige Sven, ook behorend tot de groep uit Giessenburg en Groot-Ammers.

Dat valt niet lekker. Papa Peter moet lullen als Brugman om z'n zoon mee te krijgen naar de wedstrijd. "Ja, we beloven dat we op hem zullen letten", klinkt het. Kleine Sven wordt vrijgelaten. "Belachelijk dat ze de kleinste pakken. Staan er tien man te slaan, pikken ze hem eruit", zegt Peter, die na Glasgow Rangers voor de tweede keer z'n zoon heeft meegenomen naar een Europese uitwedstrijd.

Eindelijk komt er een nieuwe metro en waar men in Rotterdam is gewend dat een volle tram vanaf Centraal Station linea recta naar De Kuip rijdt, stopt deze metro bij ieder tussengelegen station. En dat zijn er liefst twintig. En per stop neemt de gevoelstemperatuur met drie graden toe. De metroreis begint vol gezang, maar naarmate de reis vordert neemt de (stem)kracht af onder de misschien wel 800 Feyenoorders in dit toestel.

'Ik moet zó nodig zeiken', zegt iemand. Een andere supporter overhandigt een leeg flesje. Dop eraf, andere dop erop en de druk is eraf. Kameraadschap. Peter heeft nergens last van. "Ik zweet als een otter, hou geen vocht meer over", terwijl het zweet inderdaad van z'n kale kop druipt.

Wat ook opvalt, is de zelfregulering in dit metrogedeelte. Kanker is doorgaans een graag gebruikt bijvoeglijk naamwoord onder voetbalsupporters, maar als vriendelijk doch dringend wordt verzocht of die kankerhete kankermetro niet heel kankersnel kan doorrijden, is er iemand die vraagt of het nodig is om zo vaak kanker te gebruiken. De supporter zegt sorry. Een paar meter verderop in de metro moet iemand weer kankernodig pissen.

Na bijna drie kwartier hapt iedereen naar frisse lucht als halte Olympiastadion is bereikt. De regen is eigenlijk wel prettig om af te koelen. Na een paar honderd meter is daar de eerste controle. Toegangsbewijs en anders kom je er niet door. Het verloopt bijzonder soepel eigenlijk. Een stuk gestroomlijnder dan in Manchester, waar ik ook bij was. Zo'n 20 supporters zonder kaartje druipen gedesillusioneerd af. Terug naar de stad. Ik ga met hen mee en zit naast vijf Limburgers, van wie eentje in slaap valt op de schouder van z'n maat en waar een ander non-stop stickers blijft plakken. Als het Olympiastadion niet versierd kan worden, moet het maar in de metro gebeuren.

De Limburgers laten een screenshot zien van waar er mogelijk naar de wedstrijd gekeken kan worden. Carambar, vlakbij Alexanderplatz. Eenmaal aangekomen zijn er weliswaar tien agenten, maar ook zij zien geen enkele Feyenoorder. En ook geen tv-scherm. Sta je dan, in hartje Berlijn. Zo'n 2000 supporters zouden geen kaartje hebben en dus de wedstrijd in de stad moeten bekijken. Maar nergens wordt de wedstrijd uitgezonden.

Slenterend door de regen en op zoek naar supporters luister ik naar onze uitzending op Radio Rijnmond. Dennis is bezig aan een indrukwekkende opsomming. Olympiastadion, waar Jesse Owens in 1936 viermaal goud won. Waar Zinedine Zidane zijn laatste wedstrijd speelde tijdens de WK-finale van 2006. En waar Feyenoord nu ook geschiedenis gaat schrijven. Dan mag Dennis wellicht niet gezegend zijn met de gave om een geschikte hotelkamer te vinden; met zijn gevoel voor historisch besef is weinig mis.

Doorweekt en zonder ook maar een kroeg te hebben gevonden, die Union Berlin-Feyenoord uitzendt, druip ik af naar de Hofbräu. M'n laatste kans. In de middag had ik al gezien dat er geen tv-schermen zijn, maar wellicht is er nog een verdwaalde supporter. En jawel, achter mij komen vier jonge gasten van 19 en 20 binnen. Het zijn Jesper, Krijn, Jelle en Tom uit Kesteren. Voor het eerst hebben ze dit jaar een seizoenkaart, voor het eerst maken ze een Europese uitwedstrijd mee.

"En dan krijg je dit. Nergens kunnen we Feyenoord kijken", zegt Jelle, de fanatiekste van de groep. Als ik aanbied om op mijn telefoon te kijken, wordt daar gretig gebruik van gemaakt. Met vijf keer een liter bier voor onze neus hebben we weliswaar de eerste tien minuten gemist, maar zijn we op tijd voor de 1-0 van Luis Sinisterra. Que si, que no, que Luis Sinisterra!, schalt door Hofbräu en de 200 Duitsers kijken lachend naar de groep Nederlanders, die het personeel zo ver hebben gekregen om met een Feyenoord-sticker te bedienen.

Krijn, Jesper, Jelle en Tom met het personeel van Hofbräu

Krijn, Jesper, Jelle en Tom met het personeel van Hofbräu | Foto: Rijnmond

Het liefst hadden de jongens uit Kesteren in hun hostel gekeken, want daar werd de wedstrijd wel uitgezonden. Toen een andere grote groep Feyenoorders dat hoorde en een kijkje kwam nemen, was men daar niet van gediend. Het hielp ook niet dat één van hen de beveiliger tegen de vlakte sloeg, waarna in een mum van tijd de politie voor de deur stond en het hostel werd ontruimd. Dan maar op een Rijnmond-telefoon kijken.

In de rust raken de jongens aan de praat met een 39-jarige Duitser, die op een bedrijfsborrel is. In de tweede helft komt hij aan onze tafel zitten, tot ongenoegen van Jelle, die gewoon naar de wedstrijd wil kijken. Wat blijkt? De Duitser heeft zojuist buiten een likje 4-MMC gekregen. "Een partydrug, waar je net zo high van wordt als MDMA en met de scherpheid van cocaïne", klinkt de uitleg. En nu wil onze Duitse vriend meer. Een lijntje in ruil voor een tafel vol bier. "Een goede deal", rekent rechten-student Krijn direct uit. Terwijl er voor de verandering weer eens een sticker wordt geplakt, snuift de Duitser in één haal de lijn op en drinken de jongens uit Kesteren de rest van de avond gratis.

Ook al had de groep andere verwachtingen van hun trip naar Berlijn, als Cyriel Dessers scoort barst het feest los. Helemaal als de band in Hofbräu I will survive speelt. Het viertal lalalaat luidkeels mee, de andere bezoekers lachen om de uitgelaten kwajongens. "Deze trip vergeet ik nooit meer", zegt Jesper, die ondertussen een poging waagt om een Poolse dame te versieren. Tevergeefs.

Als om middernacht de zaak sluit, gaan de jongens met acht halve liters bier in plastic bekers de straat op. Maar nergens kan het feest worden voortgezet. Tijd om afscheid te nemen. Ook de rest van Berlijn is in diepe rust. Door corona sluiten alle zaken om 1 uur, sommigen nog eerder. Een taxichauffeur brengt mij naar terug naar het hotel.

Berlijn, prachtige stad. Ook na het bezoek van de 7000 Feyenoorders. Nog vier, misschien vijf uitwedstrijden te gaan, totdat ook Tirana van Feyenoord is.

Luister hier de speciale FC Rijnmond Podcast, die op de terugweg uit Berlijn gemaakt is door Dennis, Sinclair en Frank. Abonneer je snel!

Reageren op deze podcast? Mail ons op sport@rijnmond.nl

Meer over dit onderwerp:
RIJNMOND SPORT LONGREAD NIEUWS SPORT
Deel dit artikel:

Reageren