nieuws

Zo Ben Ik Groot Geworden: Mirjam de Witte

Haar wieg staat in Drenthe. Maar daar blijft ze niet lang. Als kleuter al strijkt TV Rijnmondverslaggever en -presentator Mirjam de Witte (Emmen, 1980) neer in Rotterdam.
Het wordt een flat. In IJsselmonde. Een gezellig honk, memoreert ze. Met een schommel in de huiskamer en altijd een kluit huisdieren. Katten, honden, hamsters en - last but not least - de door opa de konijnenfokker afgekeurde langoren. "Die hadden van hem anders een klapo achter de oren gekregen. En dat vonden we zielig. Dus dan kwamen ze bij ons en kregen ze de naam eenoogje ofzo." .
Ze zijn met z'n vijven. Een meidengezin, waarin Mirjam de oudste is. Met haar jongste zus scheelt ze dertien jaar. "Ik was een puber toen ze werd geboren. Ik dacht: waarom in godnaam moet die baby er nou nog bij? Maar uiteindelijk vond ik het heel erg leuk."
Dat ze "van Zuid" is kun je niet echt aan haar horen. Een opmerking als van haar jongere zusje ("Zo mam, pleurt ik toch van mijn fiets af!") zul je haar niet snel horen maken. Haar keurige accent dankt ze waarschijnlijk ook aan het Montessori Lyceum, zegt ze, op de andere oever van de Maas.
Onvoldoendes? Daar houdt ze niet van. Een acht of hoger, da's meer haar stiel. En stukken op de dwarsfluit? Die speelt ze ook het liefst zonder fouten.
Misschien, zegt ze met een vette knipoog, is er door de punt die ze als middelbare scholier achter haar muzikale carrière zette wel een grandioos lid van het Rotterdams Philharmonisch aan haar verloren gegaan.
Lesbisch is ze ook nooit geworden, hoewel ze daar als basisscholier nog reuze romantische beelden bij heeft. Maar over de vrouwenliefde uitwijden in het kringgesprek op de katholieke basisschool kan ze maar beter laten, merkt ze.
Vier maanden geleden is ze moeder geworden. Van Féline, "het mooste meisje van de wereld". De bevalling? "Die heb ik dus wel even foutloos gedaan, he. Dat je dat - hahaha- even weet..."
Luister hierboven naar de audioverhalen van Mirjam de Witte.