NIEUWS

Na 2 jaar corona snakken jongeren naar vrijheid: 'Ik rol het 9 tot 5 leven in zonder echte studententijd'

Naoufal, Max, Ruben, Lisa en Karla
Naoufal, Max, Ruben, Lisa en Karla © Rijnmond
De Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie waarschuwde deze week: deze lockdown zorgt voor blijvende psychische schade bij jongeren. Doe de deuren van MBO, HBO en universiteit zo snel mogelijk open, was hun advies. Vrijdag houden premier Mark Rutte en de nieuwe volksgezondheidsminister Ernst Kuipers weer een persconferentie. Waar hunkeren Rotterdamse jongeren naar? Rijnmond vroeg het op mbo het Zadkine.

‘Ik wil gewoon zonder planning of QR-gedoe ergens naartoe kunnen’

Karla: 'Praktisch mijn hele opleiding was in coronatijd.'
Karla: 'Praktisch mijn hele opleiding was in coronatijd.' © Rijnmond
Naam: Karla Rojo Brea (18)
Opleiding: Business & Fashion
“Wat ik het vetst vond aan de afgelopen anderhalf jaar? Zo. Lastig! Helemaal niets eigenlijk. Het is een donkere tijd. Ja, mijn vakantie naar Spanje, naar familie. Maar ja, dat was niet in Nederland. Als ik nu iets leuks wil doen met vrienden dan moet je een weekendje naar Duitsland of België. Ik kijk er vooral naar uit om weer te kunnen shoppen met vriendinnen en naar de bios, of uit eten. Hopelijk wordt dat met de persco versoepeld. Het allerliefste wil ik gewoon zonder planning of QR-gedoe ergens naartoe kunnen.”
“Corona heeft me veel schoolstress opgeleverd. Ik ben niet zo van leren achter de pc. Ik wil dingen doen. In de communicatie met docenten is het heel onhandig, want je maakt minder makkelijk contact. Als je tijdens een opdracht ergens mee zit en je mailt, duurt het zo een paar dagen voor ze antwoorden. Voor je het weet is de deadline dan al voorbij.”
“Praktisch mijn hele opleiding was in coronatijd. Wat vaak betekende: alleen voor praktijk en examens naar school, zoals vandaag. Ik heb een examen waarbij ik in Excel een bedrijf moet analyseren op kijkcijfers. Ik ben goed voorbereid. Ik heb ook een sollicitatie voor een hogere functie bij mijn huidige werkgever: de Bijenkorf. Ik kan afdelingsmanager worden. Een hele eer. Maar het is ook gek: straks rol ik het negen tot vijf leven in, zonder de vrijheid en blijheid van de studententijd te hebben gekend.”

‘Soms speel ik maar een beetje FIFA tijdens de les’

Ruben (links) en Lisa: "Je kunt nergens heen, behalve bij elkaar zitten."
Ruben (links) en Lisa: "Je kunt nergens heen, behalve bij elkaar zitten." © Rijnmond
Naam: Lisa Schuiling (19) en Ruben Valster (18)
Opleiding: Facilitair leidinggevende
“Festivals! Ik heb twee festivals in mijn leven meegemaakt, en dat vind ik geweldig”, antwoordt Lisa op de vraag wat ze het meeste mist. “Hardcore, daar hou ik van. Dat is mijn ontspanning”, lacht ze. “En de cafés mogen ook wel weer open,” zegt Ruben. “We gingen vaak met medestudenten na schooltijd een biertje drinken, bij Beurs bijvoorbeeld, dat was heel gezellig. Sociaal contact is belangrijk.”
“En juist dat sociale contact wordt een beetje eentonig. Je doet telkens hetzelfde,” vindt Lisa. “Je kunt nergens heen, behalve bij elkaar zitten. En veel ouders vinden het niet chill als we met zijn allen ergens gaan zitten, dus dan splits je op.” Dat herkent Ruben. “Ik heb een groep van veertien vrienden, maar we zitten nu vaak maximaal in groepjes van vijf.”

Roken door de stress

School is online niet te doen, vinden Lisa en Ruben. “Het werkt niet. Voor docenten voelt het alsof ze tegen een muur praten. Studenten vinden het lastig om zich te concentreren en gemotiveerd te blijven,” zegt Lisa. Ruben: “Eens. Soms speel ik maar een beetje FIFA tijdens de les. Ik zie ook jaargenoten met depressieve klachten, of die gaan roken door stress. En ik mis sporten. Ik hoop dat ik snel weer mag voetballen.”
Lisa: “Als het oorlog zou zijn, dan zit je nog thuis voor een tastbaar probleem en zie je de dood. Met corona heb je dat gevoel niet meer, zo langzamerhand. Die dood is niet meer zo in your face. Dat maakt het lastig om vol te houden.”

‘Je kan online niet leren hoe je een entrecootje bakt’

Max: "Je gaat de kleinere dingen meer waarderen."
Max: "Je gaat de kleinere dingen meer waarderen." © Rijnmond
Naam: Max Beuzenberg (20) en Beau Langbroek (18, wilde niet op de foto)
Opleiding: Horeca
“Het ergste vind ik dat ik niet werk, dat wil ik zo graag weer doen” vertelt Beau. “Ik sta in een cafetaria in Oostvoorne, zo’n dorpscafetaria. Patat met restaurantje. Ik kan wel patat bakken voor de afhaal, maar ik ben echt een bedieningsmeisje. Ik hou ervan om lekker een praatje te maken met de klanten. We hebben veel vaste klanten, dus dan bouw je een band op.” Max mist zijn werk ook. “Ik deed veel voor uitzendbureau Mise en Place. Dan belandde je overal en nergens. Voetbalkantines, andere horeca. Overal en nergens kan nu niet.”
Ze hebben nu officieel praktijkles, maar het komt in de praktijk vooral neer op ‘de hele dag een beetje met elkaar praten, tot we naar huis mogen’, zegt Max. “Normaal was er dan een restaurant hier in het gebouw dat we konden runnen, maar die is dicht. We kunnen wel boxen verkopen, maar de rest valt weg. En we moesten dit jaar de eerstejaars begeleiden. Dat kan ook niet.” Beau: “Je kan online niet leren hoe je een entrecootje bakt.”

Verpieteren

Max ziet dat medestudenten het zwaar hebben. “Je vaste leefpatroon valt weg. Mensen voor wie sport belangrijk is, zijn erg gefrustreerd. Het duurt zo lang, het geduld raakt op. Sommige mensen verpieteren een beetje. Of mensen gaan stiekem dingen organiseren.”
Beau en Max vinden het geen leuke tijd, en denken dat ze er later liever niet al te veel op terug kijken, maar houden vol. “Ik denk vooral dat het zwaar is voor de mensen die geld moeten verdienen voor hun gezinnetje, maar dat niet kunnen door corona. En eenzame ouderen in verzorgingstehuizen die maar weinig mensen op bezoek mogen.”
“Je gaat de kleinere dingen meer waarderen. Dat ik in een fatsoenlijk huis woon, waar vrienden langs kunnen komen. Dat mijn ouders me af en toe helpen”, zegt Max. Beau: “En er is een klein groepje vrienden met wie je nu heel veel mee omgaat en die je écht leert kennen, in plaats van een grote groep wat oppervlakkig blijft. Dat heeft ook wel iets.”

‘Het is een onzekere tijd voor ons, dromen is lastig’

Naoufal: "Via een beeldscherm is lastiger ontplooien."
Naoufal: "Via een beeldscherm is lastiger ontplooien." © Rijnmond
Naam: Naoufal Akhatab (19)
Opleiding: onderwijsassistent, en voorzitter van de studentenraad
“Ik ben de lockdown helemaal zat. Het is een onzekere tijd voor ons. Wil ik wel doorstuderen? Hoe ziet mijn toekomst eruit? Kan mijn stage met de lockdown wel doorgaan? Is mijn diploma minder waard omdat het een coronadiploma is, terwijl ik twee keer zo hard moest ploeteren? Een toekomst, en dromen daarover, is lastig als niets zeker is.”
“Vroeger was ik voor docenten vooral een druk jongetje. Zo zagen ze mij, en ze keken niet verder dan dat. Ik werd altijd achterin de klas gezet, of op de gang. Tot een docent mij wees op de dingen die ik wél kon. En toen voelde ik me gewaardeerd. En dát is via een beeldscherm veel lastiger voor elkaar te krijgen: dat docenten studenten zien, dat ze een band opbouwen en dat iemand zich daardoor kan ontplooien. Dat is een groot gemis.”
“Dat beseffen andere generaties zich niet genoeg: de impact van de regels op onze generatie. Het zijn enorme besluiten, die – ik denk de rest van ons leven – impact op ons hebben. Ik heb het vaak genoeg gezegd in allerlei raden en met allerlei jongerenorganisaties. Laatst sprak ik nog de minister. En dan praten we wel, maar ze luisteren niet.”

💬 WhatsApp ons!
Heb jij een tip voor de redactie? Stuur ons een bericht, foto of filmpje via WhatsApp: +3197012113165 of mail: nieuws@rijnmond.nl!