nieuws

ARCHIEF RIJNMOND 2 okt 2016 - Agenda

889-Agenda-breaking-news
889-Agenda-breaking-news
Afgelopen week heb ik weer eens een beetje geworsteld met wat ik maar zal noemen: ‘ballast’.
Met wat je allemaal geestelijk en lichamelijk met je mee zeult.
Jaren lang konden mensen mij uittekenen met een rugzak.
Ik had bijna altijd een rugzak bij me.
Met van alles erin.
Een bandenplaksetje, een steeksleutel, een lekzoekertje, een fietspompje, oortelefoontjes, oordoppen, mijn radiorecorder, een microfoon, diverse verbindingssnoertjes, een usb-stick, een mobiele harde schijf, een kompas, een opvouwbaar schaartje, een multitool-zakmes, een lepel, een zaklampje, een plattegrond van Rotterdam, een platenzoeklijstje, een boekje met platenzaken, mijn paspoort, pasfoto’s, foto’s van het huis en van mijn vrouw, een fotocamera, de autopapieren, paracetamol, pleisters, meerdere plastic tasjes, een stoffen frommeltasje, een paar kranten, een potloodje, een stel pennen, en een heel dikke agenda.
Zelfs als ik – bij wijze van spreken – niks bij me had, woog mijn rugzak nog als lood.
Mede door rugproblemen heb ik door dit alles een dikke streep gehaald.
Ik heb een kleinere rugzak gekocht waar niet zo veel in kan.
En die heb ik heel vaak niet eens bij me.
Ik heb vorig jaar ook een kleinere agenda aangeschaft.
En toen ik van de week in een boekwinkel tegen een berg agenda’s voor het komend jaar aanliep heb ik een nòg kleinere voor 2017 gekocht, zo ongeveer de kleinste die ik kon vinden.
Weg met alle ballast.
Weg met alle overtollige bagage.
Iets soortgelijks bespeur ik in mijn hoofd.
Er is een tijd geweest dat ik probeerde om – via eigen abonnementen en via de redactie van Rijnmond - zes kranten tegelijk bij te houden.
Tegenwoordig heb ik helemaal geen krant meer.
Ergens vorig jaar of zo heb ik mijn laatste abonnement opgezegd.
De hele nieuwsjournalistiek ging mij tegenstaan, en ik ergerde me te vaak aan de populistische toon van het medium waaraan ik meebetaalde.
Ik geef toe: ik heb er de laatste tijd over zitten dubben of ik tòch weer een abonnement zal nemen. Omdat ik allerlei culturele verhalen wel aardig vind.
Maar voorlopig is mijn vermoeienis over veel berichtgeving te groot.
Heel veel gebeurtenissen die als ‘nieuws’ worden gebracht, zeggen me namelijk maar bar weinig.
Branden, verkeersongelukken, schietpartijen, politieke relletjes en het meeste showbizz-gedreutel ... ik denk vaak: het is allemaal heel belangrijk voor de direct betrokkenen, maar ik voel me helemaal geen betrokkene.
Ik lees geloof ik het liefst dingen die me aan het denken zetten.
Geen ‘nieuwtjes’, maar, nou ja, beschouwingen die voor mij een nieuw licht werpen op iets dat ertoe doet.
Meer lange termijn dan korte baan.
Van de week dacht ik: stel dat ìk de wereld was waarover nieuwsmedia berichten.
Niet dat ik mezelf zo belangrijk acht.
Maar: als gedachtenexperiment.
Als ik de wereld was, wat zou dan afgelopen week het ‘nieuws’ over mij hebben kunnen zijn?
Nieuwsmedia worden gevoed door, tja, door nieuwsfeiten, door losse gebeurtenissen, door incidenten.
Misschien zou het nieuws dan zijn geweest: ‘Roland Vonk koopt klein agendaatje.’
Is dat interessant?
Nee.
Maar een boek over hoe mensen proberen met het klimmen der jaren steeds meer overbodigs van zich af te werpen: dat kan wel iets betekenen.
Kortom: ik neem nog even geen krant.
En ik houd het bij een klein agendaatje.
Een agendaatje waar ik ook helemaal geen rugzak voor nodig heb.
SPEELLIJST
DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost
2. ‘t Is genoeg – Loes Luca
3. Tering – Angelo Noord
PINCOFFS
4. Lied van de havenarbeider – Cast Pincoffs
5. Als die stad van mij was (Als ik toch eens rijk was) – Cast Pincoffs
6. Pincoffs droom over Feijenoord – Cast Pincoffs
7. New York, New York – Cast Pincoffs