nieuws

ARCHIEF RIJNMOND 9 okt 2016 - Groundhog Day

890-Parkeerautomaat-Zomerhofstr
890-Parkeerautomaat-Zomerhofstr
Afgelopen week ben ik, lopend door Rotterdam, in een film beland.
En nog wel een van mijn favoriete films ook.
Het komt feitelijk door mijn vrouw.
Mijn vrouw werkt in het centrum van Rotterdam, en om aan haar dagelijkse minimaal duizend stappen te komen, lóópt ze van ons huis in Noord naar haar werk.
Half uurtje heen, half uurtje terug.
En ik loop ‘s morgens met haar mee, met de hond.
Daarna maak ik nog een rondje door de stad. En ik keer meestal terug via de voetgangerstunnel van het Centraal Station.
Dat geeft iets van een routine aan mijn dagen die verder tamelijk structuurloos zijn.
Ik werk overwegend thuis, en ik zit niet een vast stramien.
Ooit heb ik dat wel gehad, structuur, een stramien.
Lang geleden heb ik een klein jaar gewerkt op wat ik noemde het Mysterie van Justitie, in Den Haag, en in die tijd had ik vaste tijden waarop ik geacht werd in dat overheidsgebouw te zijn.
Heel vaak zat ik daardoor ‘s morgens in dezelfde trein.
En daar zag ik steeds dezelfde mensen.
De dagen leken zich te herhalen.
Net als, later, in een van mijn favoriete films, Groundhog Day.
Misschien kent u die film.
De hoofdpersoon is de knorrige weerman van een lokaal tv-station die een bepaalde dag steeds opnieuw beleeft.
Hij zit in een soort tijdlus.
Tot hij zich gaat realiseren dat de wereld zoals hij die ervaart, de wereld die is samengebald in deze ene dag, voortkomt uit hoe hij zichzelf opstelt met al zijn chagrijn.
Hij komt tot een inzicht.
En dan kan hij verder.
Mijn ritjes met de trein naar Den Haag waren minder eenvormig dan die ene herhaalde dag van de weerman, maar toch.
Ik herken er achteraf iets in.
En sinds een paar weken ervaar ik ook zoiets tijdens die terugkerende ochtendwandeling.
In de buurt van de Coolsingel kom ik geregeld collega Frank tegen die zijn zoon naar school brengt, in de voetgangerstunnel staat soms collega Arjo saxofoon te spelen, en op de Walenburgerweg stapt ex-collega Marianne nog wel eens net op de fiets naar haar werk.
En samen met mijn vrouw zie ik héél vaak in de Zomerhofstraat dezelfde dunne, wat marginaal ogende man die altijd even bij een parkeerautomaat kijkt.
Hij maakt de indruk veel op straat te zijn, zonder duidelijk doel.
Die mensen heb je.
Waar hij naar kijkt, we weten het niet.
Kijkt ie of iemand misschien een pasje in de automaat heeft laten zitten?
Of, ja, of er geld te halen is?
Of gewoon: om te zien hoe laat het is, op het display?
Het kan allemaal.
Steeds opnieuw zien we het gebeuren.
Net als in die film Groundhog Day.
En is er net als in de film ook een soort loutering? Een les?
Nou, een klein beetje.
Ergens afgelopen week ben ik de dunne man van de parkeerautomaat gaan groeten. Dat zit in mijn aard.
Mijn vrouw vroeg me om dat niet meer te doen.
Hoezo niet?
Nou, was haar redenering, dan ontstaat er toch een zekere band, en zij liep hier ook wel eens alleen. Op zo’n moment, in haar eentje, was ze voor zo’n toch wat onduidelijke man liever een vreemde.
Ja, dat begreep ik wel.
Dus nu heeft zich een nieuw herhaald tafereel vastgezet in de film van onze dagelijkse routine.
Wij komen een dunne man tegen die wij net zo negeren als hij ons.
Hooguit zeggen mijn vrouw en ik soms zachtjes tegen elkaar als we ‘m in de verte zien: hij is laat.
SPEELLIJST
DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost
2. Walkin’ and whistlin’ blues - Les Paul
3. Zippy Ditty – Chad Flether
OME HENK
4. Ome Henk legt het nog één keer uit – John Buijsman
5. Ome Henk, vloothoofd van de watertaxi – John Buijsman
PINCOFFS
6. De plaat gepoetst – Kees Korbijn
7. Lodewijk Pincoffs (De koning van Zuid) – Einar Been
8. Verzuchting uit den vreemde – Keimpe de Jong
9. Als ik graai – Cast Pincoffs
10. Pincoffs na 100 jaar – Kees Korbijn
11. Ode aan Rotterdam – Hans Hoekman
12. Tering (betaald parkeren) – Angelo Noord
AANKONDIGINGEN
13. Americanas – Metropole Orchestra Big Band
14. Danspas - Nou moe