ASIEL

Asielzoekers leren vissen: 'Ze moeten echt geduld krijgen, de vis komt vanzelf'

Voor Mubarak Ahmad is vissen met een hengel toch wel even wennen
Voor Mubarak Ahmad is vissen met een hengel toch wel even wennen © Rijnmond
De bewoners van de asielboot in de Maashaven maken kennis met vissen. De visvergunning is geregeld en negen hengels liggen klaar om opgepakt te worden. Eric Verhiest, de locatiemanager van de asielboot, geeft als fervent visser de asielzoekers graag de tips en trucs mee. De visapparatuur, gefinancierd door lokale bedrijven uit Zuidwest-Nederland, blijft liggen zodat de bewoners wanneer ze willen afleiding kunnen zoeken van de dagelijkse zorgen.
Mubarak Ahmad is negen maanden geleden naar Rotterdam gekomen. Hij wilde Pakistan niet verlaten, maar moest vluchten voor religieus geweld. Hij is een moslim van de Ahmadiyya-gemeenschap, die in Pakistan niet wordt erkend. "Als we naar buiten gaan en anderen herkennen ons geloof, dan zullen ze ons martelen." Zijn zoon van vijftien en twee dochters van negen en zeventien jaar oud heeft hij er achtergelaten met hun moeder. Dagelijks denkt hij na over hoe hij hen naar Europa kan brengen. Maar tijdens het vissen denkt hij er even niet aan, omdat hij bezig is.
Vissende asielzoekers
Samen met ongeveer twintig andere bewoners van de asielboot leert hij de Nederlandse manier van vissen. Eric Verhiest legt aan hen uit hoe ze het aas aan de haak krijgen en de hengel kunnen uitgooien. En dan is het wachten, maar dat blijkt nog best lastig. De vissen hebben haast geen tijd om te happen, want de hengels worden driftig heen en weer gehaald. "Geduld," zucht Verhiest, "ze moeten echt geduld krijgen, de vis die komt vanzelf."
Toch wel anders dan vissen in Pakistan
Mubarak Ahmad
Vissen heeft Ahmad al wel eerder gedaan, maar niet met een hengel. In Pakistan viste hij met zijn handen toen hij klein was. Hij ging in een beek staan en haalde er de ene na de andere vis uit. Maar de vissen in de Maas willen bij hem nog niet happen. Hij blijft hoopvol: "Misschien wel na twee uur, of drie."
Eric Verhiest leert de asielzoekers de fijne kneepjes van het hengelen
Eric Verhiest leert de asielzoekers de fijne kneepjes van het hengelen © Annelies Romers
Vissen is deel van de integratie, vindt Verhiest: "In Nederland is veel water en wordt veel gevist, het is een deel van de Nederlandse cultuur." Sportvisserij Nederland telt twee miljoen sportvissers. Verhiest vindt dat de bewoners op de boot ook deel moeten kunnen nemen, als ze het leuk blijken te vinden. Maar het belangrijkste wat hij wil wil overbrengen is wat vissen met je kan doen, de rust die je er door kan ervaren.
Binnenkort wordt er ook op andere asielboten gevist. Eric Verhiest heeft inmiddels genoeg vismateriaal voor zijn locatie, dus zal ook hengels bij andere asielboten verspreiden. Hij hoopt op meer vissers of hengelsportzaken die zijn initiatief willen steunen: "Dan kan ik alleen nog maar meer mensen blij maken en even de aandacht afleiden van de problemen die zij in het dagelijks leven hebben."