OEKRAÏNE

Van bombardementen in Oekraïne naar veiligheid in Rotterdam: ’Hoop zit vanbinnen en kan nooit afgepakt worden’

Jamal, Veronika en Victoria uit Oekraïne
Jamal, Veronika en Victoria uit Oekraïne © Tenny Tenzer
De vluchtelingenstroom uit Oekraïne komt nu echt op gang. In Rotterdam-Zuid is daarom aan de Pleinweg het Oekraïens Huis geopend. Hier ontvangen vrijwilligers uit de Oekraïense gemeenschap vluchtelingen. "Het is de eerste keer in lange tijd dat we weer iets hebben dat voelt als een thuis."
Lachende kinderen rennen door het pand. Er staat een tafel met broodjes, koffie en snoep. In een hoek staat een rek met kleding en schoenen die meegenomen kunnen worden. Er is geprobeerd om de ruimte zo knus mogelijk te maken. Een schril contrast met de ontberingen die de vluchtelingen moesten doorstaan voordat ze in Rotterdam aankwamen. We spraken drie vluchtelingen in het Oekraïens Huis. Ze hebben alles achtergelaten en nu een onderkomen gevonden bij gastgezinnen in Rotterdam.
Victoria is sinds 14 maart in Rotterdam
Victoria is sinds 14 maart in Rotterdam © Tenny Tenzer

Victoria

Beroep: Modeontwerpster
Woonde in: Kiev, met haar twee kinderen van 6 en 11
In Rotterdam sinds: 14 maart 

Hoe was de situatie toen jullie vertrokken?

“We moesten schuilen in kelders voor bombardementen. Het was afschuwelijk en koud. Ik sliep op de grond met de kinderen, terwijl de explosies erg luid waren.”

Hoe is de opvang in Rotterdam?

"We slapen nu bij een gastgezin in een mooi huis. Het is de eerste keer in lange tijd dat we weer iets hebben dat voelt als een thuis waar we onze eigen ruimte hebben. Hiervoor zaten we in een huis in Polen met drie kamers waar elf mensen en vier huisdieren verbleven, dat was heel zwaar.”

Heb je nog contact met mensen in Oekraïne?

"We proberen elkaar te bellen en te ondersteunen via berichtenapps. We huilen veel. We weten dat als we de volgende keer bellen, er niet opgenomen kan worden. We sturen foto’s van de tijd dat we koffie gingen drinken, de honden uitlaten en naar de film gingen. Het normale leven. Dat hebben we nu niet, alleen maar herinneringen."

Zien jullie een toekomst hier?

“Ik leef van dag tot dag. Ik breng mijn kinderen naar school. Ik probeer te sporten. Rennen vermindert de stress. Ik geloof dat Oekraïne weer wordt herbouwd en dat we weer naar onze huizen kunnen. Hoop is het laatste wat van ons afgepakt kan worden. Een huis, auto en familieleden kunnen afgepakt worden. Maar hoop zit van binnen en kan nooit van ons afgepakt worden.”
Jamal en Veronika zijn sinds 8 maart in Rotterdam
Jamal en Veronika zijn sinds 8 maart in Rotterdam © Tenny Tenzer

Jamal en Veronika

Beroepen: Advocaat en kapper (eigen salon)
Woonden in: Charkov
In Rotterdam sinds: 8 maart

Hoe was de situatie toe jullie vertrokken?

Veronika: “Een paar raketten kwamen langs ons huis, maar het was nog veilig. Het centrum van de stad is wel verwoest. Het kan heel gevaarlijk zijn als je boodschappen doet. Het luchtalarm kan opeens afgaan, waarna overal explosies zijn. Je ziet dan kapotte auto’s en lijken op straat.”

Hoe is de opvang in Rotterdam?

Jamal: “Ik ben dankbaar voor ons gastgezin. Het is een moeilijke beslissing om een kamer te geven aan mensen die je niet kent."

Hebben jullie nog contact met mensen in Oekraïne?

Veronika: “Ja, het is makkelijk om contact te hebben via berichtenapps dankzij Starlink [Een satellietsysteem waardoor internet mogelijk is, gedoneerd door Tesla-baas Elon Musk, red.].
Jamal: “We weten daardoor waar onze familie is. Zoals mijn kind en ex-vriendin, ze komen over drie weken naar Amsterdam. Ik ken een man die overleden is omdat hij vrijwillig meevocht.”

Zien jullie een toekomst hier?

Veronika: “Ik heb al mijn kapperspullen achter moeten laten en hoop dat ik weer mag knippen omdat het mijn passie is. Ik heb al een paar interviews gehad, maar de beautyindustrie hij is anders dan in Oekraïne. We hebben ook papieren nodig om legaal te werken.”
Jamal: “Nu help ik vluchtelingen bij het Oekraïense Huis met documenten. We willen hier blijven totdat de oorlog voorbij is. Op deze veilige plek hebben we meer mogelijkheden om onze families te helpen en ze kinderen op te voeden.”
Bekijk hieronder de getuigenissen van Victoria, Jamal en Veronika.
Van dagelijkse bombardementen in Oekraïne naar de veiligheid in Rotterdam