nieuws

ARCHIEF RIJNMOND 30 okt 2016 - Aurelius Pontifex

1977-Spieringshoek-met-Jack-Kerklaan
1977-Spieringshoek-met-Jack-Kerklaan
Afgelopen week heb ik een inhaalslag van veertig jaar gemaakt die tot nadenken stemde.
Ik heb iets gezien dat ik veertig jaar geleden had moeten zien.

En bij die inhaalslag ben ik mezelf een beetje tegengekomen.
Veertig jaar geleden zat ik op de middelbare school.
Op het gymnasium van Scholengemeenschap Spieringshoek, in Schiedam.
Ik was verslingerd aan Deep Purple, Emerson, Lake and Palmer, David Bowie en Alice Cooper. En ik speelde in een schoolbandje.
Gitaar. Elektrische gitaar.
Tijdens een of andere liefdadigheidsactie zouden wij met het bandje optreden in een tent op het schoolplein.
Nadat wij onze decibellen door de tent hadden geblazen, maakten wij plaats voor een ingehuurd cabaretclubje, het zogeheten Kabaret Ivo de Wijs. Waarvan ik me afvraag of ik er toen wel van had gehoord. Het Kabaret Ivo de Wijs.
Wat herinner ik me van dat cabaret na ons?
Weinig tot niets.
Vaag zie ik Ivo de Wijs voor me met een uitgegroeid bloempotkapsel.
Ik zie ook een barkruk.
En ik proef een gevoel van … oubolligheid, belegenheid.
Zo’n cabaretgezelschap sloot helemaal niet aan bij waar wij destijds voor warmliepen. Ik vrees ook dat ik niet of nauwelijks naar het optreden heb gekeken.
Achteraf: reuzestom.
Het Kabaret Ivo de Wijs was een van de toonaangevende cabaret-ensembles uit die tijd, met ge-wel-di-ge teksten.
Maar ja, dat ben ik pas veel later gaan inzien.
Pas nadat ik al dat muzikale geweld van gillende gitaren en pompende drums van me had afgeworpen.
En toch was het er nooit van gekomen om naar een voorstelling van Ivo de Wijs te gaan.
Tot van de week.
Ik was van de week bij een Drs. P-avondje in Amsterdam, om opnames te maken, en daar trad zowaar driekwart van het oude Kabaret Ivo de Wijs nog eens op.
Een beetje geïmproviseerd en rafelig, maar toch: nou zag ik ze dan toch.
Tijdens dat optreden gingen mijn gedachten werktuiglijk terug naar het schoolbandje van veertig jaar geleden.
Toen al vond ik het leuk om dingen op te nemen, en bij herhaling heb ik tijdens repetities een bandrecorder laten meelopen.
We vonden onszelf geloof ik bij vlagen behoorlijk goed maar altijd als we opnames terugluisterden, was er een crisis in het voortbestaan van de band.
Klonk het echt zó?
Jaren later herhaalde die confrontatie zich.
Voorafgaand aan een reünie van de middelbare school kwamen we met de vroegere bandleden samen, en luisterden we nog eens naar oude opnames.
Wat de saxofonist van de band de uitspraak ontlokte: ‘Ik wist dat we slecht waren. Maar zó slecht?’
Die saxofonist, met wie ik in de klas zat, was verreweg de muzikaalste van het stel.
Van hem was ook de naam van ons bandje.
Een ingewikkelde, Latijnse, naam.
Aurelius Pontifex. Vraag niet wat het betekent.
Later werd het zelfs nog uitgebreid tot: Aurelius Johannes Pontifex, great swing shake and rock blue big band orchestra of beat, rhythm and blues.
Ach ja, als je zeventien of zo bent, ben je geneigd om veel te groot te denken.
Dan snap je nog niet dat Kabaret Ivo de Wijs een veel betere naam is.
Als je tenminste een cabaretgroep rond Ivo de Wijs hebt.
Mijn oudste zus zag mijn puberbandje wel in het juiste perspectief.
Die Latijnse naam van ons, met allerlei toevoegingen, kortten wij geregeld af.
Aurelius Pontifex werd in de wandeling: AP.
Maar wat mijn oudste zus betreft stond AP voor iets heel anders.
AP.
Allemaal Puisten.
SPEELLIJST
DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost
DRS P
2. Goed nieuws - Kabaret Ivo de Wijs
3. Heen en weer – Drs P
4. Ananas – Ringo Maurer
KOOS DEN BRABER
5. Hallo Overschie 2016
6. Mijn tante kan niet trouwen
7. Burgemeester van Rotterdam
AANKONDIGINGEN
8 Americanas – Metropole Orchestra Big Band