nieuws

Zo Ben Ik Groot Geworden: Frederique Spigt

Nog even en dan is ze zestig. `Zestig!´, zegt ze met uitgestoken tong. ´Ik krijg het bijna niet m'n mond niet uit.` Wat gas terug vanwege haar leeftijd? Neuh! Komende zaterdag sluit ze in Rotterdam de theatertoernee Elvis never left the building af. Speelt ze nog één keer al die geweldige nummers van the king of rock and roll, samen met Annet Malherbe.
Intussen is ze alweer druk bezig met een ander project. Er ligt blues in het verschiet. En oh ja, volgend jaar kun je haar ook zien in de tv-serie Weemoedt, over de schaduwzijde van de entertainmentindustrie.
Nu draagt ze stoere laarzen en een spijkerbroek. De perfecte outfit voor een wandeling met haar wolfshond door het bos. Maar in de serie dribbelt ze rond in een mantelpakje. ´Haha, je moet wat doen voor de kost.´
Hard werken. Van jongs af aan heeft zangeres Frederique Spigt niet anders meegemaakt. Haar vader werkte voor petroleummaatschappijen. Haar moeder vertaalde brailleboeken, zat in de cosmetica, had een verpleegstersdiploma en was ook nooit thuis.
Haar moeder had vijf kinderen uit twee huwelijken. Frederique en haar oudere broer Jaap (strafpleiter in Rotterdam) zijn wat je ook wel 'de tweede leg' noemt. De oudste drie waren het huis al uit toen ze zich een beetje bewust werd van de wereld.
`Kleine Jaap en kleine Fré waren veel op zichzelf aangewezen´, zegt ze. ´We zijn groot gegroeid, maar bijna niet opgevoed.´
In 2006 maakte ze samen met haar halfzus Yolande Bertsch het theaterstuk Lucy in the Sky, over haar moeder die vier jaar doorbracht in een Jappenkamp.
Thuis was dat onderwerp taboe. "Maar wij dachten wel: wat is er toch met mama? Wie is mama nou precies? Ze is altijd een mystieke vrouw gebleven."
Veel meer wil Fré er niet over kwijt. "Laten we het leuk houden. Als ik over de oorlog wil praten, doe ik dat niet op de radio. Dan ga ik wel naar een psychiater."
Luister hierboven naar de audioverhalen van Frederique Spigt