ARMOEDE

Overleven in inflatietijd: Mia Hansen vreest de zomervakantie

Mia Hansen verzamelt spullen voor kinderen in Dordrecht
Mia Hansen verzamelt spullen voor kinderen in Dordrecht © Rijnmond
Ze weet nog steeds niet wie de tas met merkkleding in haar achtertuin legde. Mia uit Dordrecht is inmiddels gestopt met rondvragen. "Sommige mensen willen anoniem blijven. Dat is goed. Ik ben er heel blij mee." Wel heeft ze andere zorgen aan haar hoofd: de zomer komt eraan. Rijnmond volgt de kleurrijke Dordtse die het zelf niet breed heeft, maar wel goed wil doen voor anderen.
Mia beleeft drukke tijden. Ze wil met Rotterdamse vrienden de 'Miracle Kidz Xplotion' organiseren in Speeltuin IJsselmonde. Een stormbaan, springkussens, een 'panna-voetbalveld' en eten en drinken. Het kinderfeest voor vijf- tot twaalf-jarigen moet de hele dag duren en vooral gratis zijn, zodat echt iedereen kan komen.
Een datum is er ook al voor het feest in Rotterdam-Zuid: 13 augustus. Maar voor het zo ver is, zijn er nog wel geld of in ieder geval spullen nodig. Daar zit Mia nu achteraan. Dat doet ze op haar typische wijze. Ze hangt eindeloos aan de telefoon en gaat de straat op: "Ik benader gewoon iedereen die ik ken."
Mia Hansen zoals ze graag zit: speurend in de reclamefolders om andere mensen te tippen
Mia Hansen zoals ze graag zit: speurend in de reclamefolders om andere mensen te tippen © Rijnmond
"Ik heb eigenlijk nooit bedrijven die me sponsoren. Ik vraag het aan de mensen zelf", vertelt Mia. "Ik ken heel veel mensen en dan zeg ik: dit is mijn plan. Wil je mij helpen? Soms ga ik ook langs de deuren om te vragen om geld of spullen die mensen kunnen missen. Nee, ik ben niet verlegen", lacht ze. Door die houding begint ze een bescheiden bekendheid te worden in Dordtse Vogelbuurt en lijkt haar woonkamer op een opslagplaats door al het speelgoed en huishoudelijke spullen die ze van mensen krijgt.
Eerder al vertelde Mia - moeder van twee - dat ze begaan is met de kinderen in haar buurt waar relatief veel armoede heerst. Dat komt door haar jeugd op Curaçao, waar ze het helpen van anderen leerde van haar moeder. Het leidde nog eens tot een conflict met haar baas in de horeca die vond dat ze het overgebleven eten niet mocht geven aan daklozen.

Ze is lekker bezig met van alles en nog wat, maar tegen de zomer ziet ze toch op. Voor veel kinderen uit gezinnen waar men het niet breed heeft, is dat een eindeloze leegte van zes weken. "Kinderen vragen me: Mia, ga je weer een straatfeest houden? Dat is een traditie hier in de buurt. Met een clown die van ballonnen leuke figuren maakt en popcorn en hotdogs. Er zijn mensen die kunnen schminken. Maar ik wil geen goedkope schmink, want daar krijgen de kinderen puistjes van."
Het is nog onzeker of het feest ook dit jaar weer door kan gaan. "Ik hoop dat het lukt, maar ik heb nog veel buitenspullen nodig. Een tent, stoelen en tafels die je in kunt klappen. Geld eigenlijk ook, want de clown komt niet gratis."

Helemaal niks doen

Veel kinderen in haar buurt gaan de hele zomer echt nergens heen, zegt ze. "Ik zie ze zitten aan de overkant van de straat in een speeltuintje waar ze eigenlijk veel te oud voor zijn. Elke dag weer, de hele zomer. Ik vind het zielig, ze vervelen zich. Kinderen van acht of negen die echt elke dag helemaal niks doen." Daarom neemt ze de jongeren soms mee naar het Wantijpark, een paar kilometer verderop. "Dan gaan we picknicken, dat is gezellig."
Zelf leeft ze van een uitkering en betaalt ze iedere maand ruim honderd euro aan een oude schuld. "Dat doe ik altijd voor ik andere rekeningen betaal en over vijf jaar ongeveer ben ik er vanaf." Naast huursubsidie en een voedselpakket van de kerk krijgt ze geen extraatjes. Voorlopig ontvangt ze ook niet de achthonderd euro voor de sterk gestegen energiekosten. "Ik ga binnenkort met iemand kijken of ik dat zelf aan kan vragen. Ik heb van de gemeente nog niks gehoord."

Nooit leren fietsen

In hele goede tijden neemt ze de buurtkinderen graag mee naar Rotterdam. "Dan gaan we naar Jeugdland in Ahoy. Dat betaal ik zelf. Iedereen heeft dan een leuke dag, dat vind ik belangrijk."
Lastig is wel dat Mia niet kan fietsen en er soms voor een dag in het park spullen moet worden gesjouwd. "Ik heb echt alles geprobeerd om het toch te leren. Zelfs cursus gehad. Maar die mevrouw zei: Mia, stop er maar mee. Dit ga je niet kunnen. Ik ben vaak gevallen. Op Curaçao fietsten we nooit, maar liepen we alles. Ik heb het gewoon nooit geleerd. Misschien moet ik een driewieler. " Wederom een schaterlach, ze ziet er zelf de humor wel van in. "Ik zou het wel graag willen kunnen. Het is makkelijker, ook voor de kinderen."
Op het eerdere verhaal over Mia op deze site kwam een aantal waardevolle reacties. Misschien dat ze binnenkort af en toe fruit van een stichting kan uitdelen aan de buurtkinderen en haar twee kinderen. Ook wil er iemand met haar meedenken of er toch ergens subsidie mogelijk is. Zelf heeft ze nu nog een andere wens: mocht er nu iemand buitenmeubilair en speelgoed over hebben om de eindeloze vakantie voor de Dordtse en Rotterdamse jeugd uit arme gezinnen leuker te maken: Mia houdt zich aanbevolen!
We blijven Mia en mensen in vergelijkbare situaties volgen. Hoe houden ze het hoofd boven water in deze dure tijden? Tips over dit onderwerp zijn welkom en kunnen naar: maurice.laparliere@rijnmond.nl