KERK

Drugs, inbraken en overvallen: dit was het vorige leven van jeugdpredikant Jesse uit Rotterdam

Drugs, criminaliteit en gevangenissen: dit was het vorige leven van jeugdpredikant Jesse Lana (20)
Drugs, criminaliteit en gevangenissen: dit was het vorige leven van jeugdpredikant Jesse Lana (20) © Rijnmond
De levenswandel van de pas 20-jarige Jesse Lana ging niet over rozen. Verwaarlozing, verslavingen en criminaliteit, hij groeide er mee op. Totdat hij de Heer vond op een plek waar hij het niet verwachtte: in de gevangenis. Sindsdien bewandelt hij een heel ander pad, namelijk dat van voorganger. “Als ík geholpen kan worden, kunnen anderen ook geholpen worden.”
Het is vroeg in de ochtend, de zon schijnt op de gevel van de Victory Outreach kerk, diep in de Tarwewijk. Vanaf hier gaat Jesse samen met andere jongeren dit weekend naar een Pinksterconferentie in Biddinghuizen waar hij met 10 duizend anderen het geloof gaat belijden. Hij is al aan het vasten ter voorbereiding.
Jesse is een vrolijke jongen. Iemand met een constante grijns, maakt grapjes en is beleefd, soms te beleefd. Hij is zo welgemanierd dat hij steevast ‘u’ tegen de verslaggever zegt, ondanks dat er herhaaldelijk gezegd wordt dat ‘je’ ook volstaat. Maar Jesse is niet altijd zo'n nette jongen geweest.
Drugs, inbraken en overvallen: dit was het vorige leven van jeugdpredikant Jesse uit Rotterdam
"Mijn jeugd was een hele duistere periode”, zegt Jesse, terwijl zijn glimlach verandert in een ernstige blik. Hij was negen toen zijn moeder overleed en werd opgevoed door zijn vader die verslaafd was aan drugs. Binnen de muren van een kamertje van twaalf vierkante meter groeide hij op en werd op jonge leeftijd al geconfronteerd met drugs.
Toen kwam het moment dat hij de duistere verleidingen van harddrugs niet kon weerstaan. “De drugs zag ik toen van dichtbij en ik raakte daar ook nieuwsgierig naar. Ik was een puber die rondliep tussen ervaren drugsgebruikers van dertig jaar. Het is tot op de dag van vandaag een raadsel hoe jeugdzorg en de kinderbescherming deze leefsituatie geaccepteerd hebben.”
Een raadsel hoe jeugdzorg en de kinderbescherming mijn leefsituatie toen geaccepteerd hebben
Hij zakte in een steeds dieper dal en raakte verslaafd aan cocaïne en heroïne. Toen hij vijftien was zat hij aan de crack. "Ik had geen stop!” Zijn vader behoedde hem niet voor deze verleidingen, omdat hij daar toen volgens Jesse “geen capaciteit voor had”. Om zijn drugsverslaving te bekostigen moest Jesse ‘hosselen’.
Leeftijdgenootjes gingen kranten bezorgen of waren vakkenvuller. Jesse ging het criminele pad op: stelen, inbreken tot aan overvallen toe. Hij weet niet precies meer hoe vaak hij in detentie zat. “Misschien acht of zeven keer. Ik was toen een nare jongen. Je zou schrikken van mijn persoonlijkheidsrapport, gemaakt door GZ-psychologen. Ik had geen medelijden, vergeving en empathie. Maar nu ben ik door God een ander mens.”

Gevangenistelefoon

Die openbaring kwam de laatste keer dat Jesse vastzat. Twee jaar eerder had hij de naam Victory Outreach Rotterdam in een boek gelezen, het zaadje was toen geplant. “Toen ik weer in detentie zat, dacht ik: laat ik Victory Outreach bellen. De bewaarders keken me raar aan toen ik dit uit het niets vroeg. Via de gevangenistelefoon heb ik kennisgemaakt.”
Jesse wilde onder de hoede van de kerk weer het rechte pad vinden. Zijn advocaat zei dat het met zijn strafdossier niet mogelijk was en dat de enige uitkomst professionele begeleiding zou zijn. Maar Jesse wilde dit verzoek toch voorleggen bij de rechter. “Ik kwam toen bij de rechter voor verlenging van mijn detentie. Hij zei toen dat ik geschorst was en naar Victory Outreach moest gaan. Mijn advocaat begreep het niet en zei luidkeels in de zaal: 'Halleluja!'”
De Victory Outreach Kerk in de Tarwewijk werkt al 28 jaar samen met mensen die het moeilijk hebben: verslaafden, daklozen en mensen met psychische problemen. Er is een woongemeenschap in de kerk waar vijftien personen onderdak vinden. Samen met de kerk werken de bewoners naar een nieuw leven. Jesse verblijft ook in de woongroep.
Jesse was niet gelovig opgevoed maar na een paar weken in de kerk kreeg hij de overtuiging dat God echt bestaat. In een dienst werd voor hem gebeden. Toen gebeurde iets onverklaarbaars, een onzichtbare kracht nam bezit van hem. “Opeens schoot ik naar achteren, van de ene kant van de zaal naar de andere kant. Toen wist ik het zeker, dit kan ik beter serieus nemen.”
Zijn demonen heeft hij achter zich gelaten. Vol enthousiasme leidt hij nu de jongerendienst in de kerk. “Ik wil anderen helpen. Want als ik geholpen kan worden, kunnen anderen ook geholpen worden.” Jesse is een begenadigd spreker. Als je de ogen sluit waan je jezelf in een gospelkerk in Harlem New York.
Bekijk de video om een impressie te krijgen.
Hoe de finale zelfs een thema wordt tijdens een kerkdienst voor jongeren: ‘Heer, zegen de overwinning van Feyenoord’
Zijn glimlach groeit naarmate hij meer over het geloof praat. Zijn doel voor de toekomst? “Mijn leven toewijden aan God. Waar ik ook kom zal ik proberen om mensen te inspireren en te motiveren. Ik probeer zoveel mogelijk mensen aan te steken met de passie die ik heb voor God.”
Het interview is bijna afgelopen. De andere jongeren wachten op Jesse, na het interview gaan ze direct door naar Biddinghuizen voor de Pinksterconferentie. Ze moeten met een krap busje. Op het laatste moment krijgt Jesse te horen dat ze met een grotere bus kunnen vertrekken. “God voorziet!” Zegt Jesse met een grote grijs.