PORTRET

Aangezien voor insluiper, ontsnapte gek en held: Edwin rende door álle straten van de gemeente Rotterdam

Edwin op pad: door het uitgestrekte Botlek-gebied
Edwin op pad: door het uitgestrekte Botlek-gebied © Rijnmond
"Tegen het einde was ik er eigenlijk wel klaar mee", geeft Edwin Cornelisse toe. Hij liep in anderhalf jaar tijd hard door letterlijk iedere officiële straat in het gemeentelijk grondgebied van Rotterdam. Dus ook door de havens en door Hoek van Holland. Maar Edwin zette door en zegt dat de monstertocht door zijn eigen gemeente hem de ogen opende. Verslaggever Maurice Laparlière rende een paar etappes met hem mee.
Het is een warme zaterdagmiddag in september 2021 als Edwin en ik draaien en keren door het buitengebied van de Beverwaard. Straat in, uitlopen tot de laatste meter en door naar de volgende straat. Zo passeren we de Starstraat, de Kameraarstraat en de lange Benedenrijweg, om er maar een paar te noemen. Ook al ben ik dan al een paar jaar Rijnmonds 'Man op Zuid', ik kom langs plekken die ik nog nooit heb gezien. Zo groen en landelijk als Rotterdam hier is, ik had werkelijk geen idee.
Achteraf noemt Edwin dit zo'n typisch loopje waar het hem om te doen was met zijn project. De realiteit van het dagelijks leven zien, ver weg van schreeuwerige krantenkoppen, heftige tv-beelden en woede op Twitter en Facebook. De Beverwaard is op dat moment namelijk weer veel in het nieuws na een vreselijke steekpartij waarbij een 15-jarige jongen overlijdt. Edwin: "Het algemene beeld is dan: in de Beverwaard kan je zomaar worden vermoord. Een levensgevaarlijke plek." Hij vervolgt: "Maar dat is niet dé waarheid. Het is slechts onderdeel van een groter geheel."
Rustig en groen, dit is ook de Beverwaard
Rustig en groen, dit is ook de Beverwaard © Edwin Cornelisse
Ons beeld aan het einde van bijna veertien kilometer straatje-in-straatje-uit en over de dijk is er één van tevreden bewoners die lekker in hun tuin zitten, vaak al lang in de wijk wonen en het er samen leuk zeggen te hebben. Edwins voornemen om elke loop minimaal vijf praatjes met bewoners te maken, haalt hij die middag met gemak. We krijgen glazen water aangeboden van een ouder echtpaar. Ze kijken met verbaasde ogen als Edwin vertelt over zijn stratenproject en denken ongetwijfeld dat hij niet helemaal spoort, maar ze zien er ook de lol wel van in. "Nou jongen, dan heb je nog wel een stukje te gaan. Succes!"
Zo ziet het resultaat van een middag lopen met Edwin Cornelisse eruit op de sportapp Strava
Zo ziet het resultaat van een middag lopen met Edwin Cornelisse eruit op de sportapp Strava © Rijnmond
Inderdaad, Edwin (58) heeft dan nog wel een stukje te gaan. De gemeente Rotterdam beslaat namelijk óók Pernis en zijn petrochemische omgeving, Rozenburg, Hoogvliet, de uitgestrekte Maasvlakte en vergeet Hoek van Holland niet. Een half jaar later, in januari van dit jaar, lopen we tussen de opslagtanks van de Botlek en vertelt hij hoe collega-hardloper Rene Kuijs - die eerder alle straten van de stad Rotterdam liep - hem inspireerde. "Ik vond het zo gaaf wat hij deed. Bovendien, er was corona, ik verveelde me een beetje en mijn atletiekvereniging was dicht. Daarnaast had ik de behoefte om de stad en vooral de bewoners beter te leren kennen. Maar ik wilde wel een stap verder gaan", zegt de geboren Oud-Beijerlander die al een groot deel van zijn volwassen leven in Rotterdam woont. Die stap verder hield in zeker duizend straten met een totale lengte van duizend kilometer.

Nog een half jaar later ren ik weer een stuk mee en gaan we richting Rozenburg. Die zondag in januari blijkt de Calandbrug dicht en moeten we kilometers extra, nog een keer terug over de lange Neckarweg. We eindigen die dag op bijna 24 kilometer. Straten dubbel lopen, het is een lot dat Edwin veel vaker treft tijdens zijn project. Hij schat dat maar liefst een derde van zijn in totaal 2.500 gelopen kilometers in een ideale wereld niet nodig was. Maar de weg liep dood of ging niet logisch over in een andere.
Eindeloos en recht: door de Botlek
Eindeloos en recht: door de Botlek © Edwin Cornelisse
De honderden praatjes die Edwin in anderhalf jaar tijd voert, leveren hem nieuwe inzichten op. Hij ziet hoe mensen met liefde wonen in buurten die geen geweldig imago hebben, zoals Bloemhof en de Beverwaard. "Maar dit is hun wijk en hun leven. Mensen zijn daar trots op. Er is daar best wat aan de hand, maar dat is maar een deel van de werkelijkheid. De echte werkelijk is gelaagd en divers. Dus niet alleen steekpartijen." Hij hoort verder hoe het leven prima kan zijn in Hoogvliet en in het dorpse Rozenburg. "Mensen klagen graag over hun wijk, maar ze willen er echt niet weg."

Uitgescholden in Lombardijen

Maar hij voelt zich ook onwelkom in Lombardijen. "Al was het wel druilerig weer die dag, dat speelde misschien ook." In een interview met De Havenloods zegt hij erover: 'Troep in tuinen, plastic zakken als gordijnen, ruziënde mensen, huilende kinderen. Van de mensen die ik aansprak, keken er drie naar me alsof ik er niet was, eentje begon me uit te schelden en de vijfde vertelde zachtjes dat ze probeerde onzichtbaar te blijven en weg wilde.' In het dagelijks leven is Edwin communicatieadviseur voor het Nationaal Programma Rotterdam Zuid. "Het is van het grootste belang dat we Lombardijen veel aandacht geven", zegt hij er nu over. "Het leven moet er echt beter worden."
Ook de binnenstad van Rotterdam hoorde uiteraard bij het statenproject van Edwin Cornelisse
Ook de binnenstad van Rotterdam hoorde uiteraard bij het statenproject van Edwin Cornelisse © Rijnmond

Ook de kilometerslange kaarsrechte en verlaten wegen tussen de petrochemische installaties zijn bijzonder om mee te maken. "Daar kom je normaal nooit en heeft de mens ook eigenlijk niks te zoeken. Maar toch.. mooi van de lelijkheid, noem ik het. Vervreemdend en eigenlijk ook geweldig om er te zijn." Dat kan ik onderschrijven als ik met Edwin rond Rozenburg ren. Langdurig over een weg rennen die naar niks lijkt te leiden, doet wat met een mens. De geest zweeft weg. Het drukke dagelijks leven lijkt een miljoen kilometers weg.
Edwin Cornelisse liep door alle straten van de gemeente Rotterdam en eindigt in Hoek van Holland
Gekke avonturen beleeft Edwin in het havengebied bij Pernis. "Ik rende een weg op die op mijn kaart stond. Kwam er al snel een busje beveiliging naast me rijden. 'Wat zijn wij hier aan het doen, meneer?' Uitleggen hielp niet, ik moest mee, naar kantoor van de baas. De sfeer was toch wat gespannen, je hoort momenteel veel over uithalers. Toen ik het hem uitlegde, moest hij alleen maar hard lachen. Het was oké. Met het busje naast me heb ik alsnog de straat uitgerend. Het bleek overigens privéterrein en daarom dus geen onderdeel van mijn project. Ik ben daar waarschijnlijk beland, omdat er een hek open stond en het verbodsbord daardoor niet te zien was."

Een paar feiten en cijfers over Edwins project:

  • Een straat is een straat voor Edwin als er minstens één huisnummer op uit komt en hij een naam heeft.
  • Overigens zijn papieren kaarten regelmatig niet accuraat en zelfs kaarten online zijn dat niet altijd. De wereld verandert snel.
  • De langste straat: Prinses Maximaweg op de Maasvlakte, 16,6km. Omdat hij zijn auto aan het begin van de Maximaweg parkeerde, moest hij ook weer terug. Op tien kilometer na een hele marathon..
  • Totaal aantal kilometers gelopen: ongeveer 2500 in 127 runs.
  • Aantal straten: niet exact bekend, vermoedelijk meer dan 6.000.
  • Verrassend mooi: De Charloisse Lagedijk.
  • Aantal gesprekken met bewoners: bijna 400, Edwin: "Van al die mensen was er één iemand echt vervelend. Mensen vinden het leuk om te vertellen over de plek waar ze wonen."
  • Verrassende ontdekking: een boerderij in bedrijf op de kop van Pernis.

De eenzaamheid van vrachtwagenchauffeurs

Het meest indrukwekkende moment van de 2.500 kilometer beleeft Edwin als hij in het Europoortgebied een groep verlaten Oost-Europese vrachtwagenchauffeurs spreekt. "Die staan geparkeerd in verlaten gebied en koken wat op de achterklep met een brandertje met één pit. De eenzaamheid vond ik vreselijk. Met een steen in mijn maag liep ik weg. Ze waren heel aardig voor me en boden koffie aan, maar het deed me veel. Deze mensen zijn gevangenen van hun werk. Eindeloos van huis, heel even thuis en weer weg."
Gelukkig valt er ook genoeg te lachen. "Wat mensen af en toe tegen me zeiden als ze hoorden wat ik deed..", vertelt Edwin. "Ben je gek? Of heb je een gat in je kop? De leukste was: gelukkig kun je hard lopen, dan blijf je de mensen met de witte jas voor." Hij kan er zelf smakelijk om lachen. "Echt recht in je gezicht. Heerlijk Rotterdams. En allemaal boden ze me wel glas water aan en vertelden ze honderduit over hun wijk. Bleken ze het prachtig te vinden wat ik deed. Mensen vonden het vaak mooi dat ik hun buurt met eigen ogen in detail kwam bekijken."
Ook dit een reguliere straat binnen de gemeente Rotterdam
Ook dit een reguliere straat binnen de gemeente Rotterdam © Rijnmond

Het is inmiddels juli als Edwin na anderhalf jaar op zondag echt aan de laatste kilometers gaat beginnen. Speciaal voor deze loop zijn zijn trainer en loopmaatjes van atletiekvereniging PAC afgereisd om hem te vergezellen. De finish van Edwin's project is daar waar het asfalt verandert in zand: het strand van Hoek van Holland.
"Klaar!", roept Edwin als hij na tien kilometer door het dorp het zand onder zijn voeten voelt. "Klaar, klaar, klaar! Ik ben blij dat het afgelopen is, maar het was wel een prachtige tocht. En het is me duidelijk geworden dat we met z'n allen veel meer op elkaar lijken dan we denken. Ga eens met elkaar praten in plaats van de verschillen zitten uitvergroten op sociale media."
Maar bovenal: "Ik kan nu zeggen dat ik bij iedere Rotterdammer langs de voordeur ben geweest."