GORINCHEM

Gewelddadige dood van Ingrid houdt Gorinchemse Lingewijk bezig: 'Pijnlijk dat een vrouw die zo angstig was zo aan haar einde kwam'

De bloemen die zijn neergelegd aan de Hendrik Verschuringstraat
De bloemen die zijn neergelegd aan de Hendrik Verschuringstraat © Rijnmond
Een week geleden brengt Fred W. zijn (ex-)vriendin Ingrid Folles op gewelddadige manier om het leven in de Gorinchemse Lingewijk. De schrik is groot in de volksbuurt, waar iedereen elkaar ooit kende. “De buurvrouw die haar vond werkt in de zorg, maar zei dat ze nog nooit zo veel bloed heeft gezien.”
Een week na het drama heeft eigenlijk niemand zin om te praten. Dat hebben ze de afgelopen week in de Lingewijk al zo veel gedaan. Een buurtbewoner die net in een witte auto is gestapt ook. Hij zegt geen tijd te hebben, hij moet zijn zoontje ophalen van school. Maar hij bedenkt zich. “Stap in”, zegt hij, waarna hij de bijrijdersdeur van zijn auto opent. De man is gehuld in felgekleurde sportieve kleding, draagt een groenbruine flatcap op en vertelt zijn naam liever niet.
Hij wil direct iets benadrukken: het was de buurvrouw van Ingrid die haar heeft gevonden. “De buurvrouw die haar aantrof is ook een slachtoffer”, zegt hij. Want zij heeft het moeten zien. “Ze werkt in de zorg, maar zei dat ze nog nooit zo veel bloed heeft gezien.”

Bezorgde tweelingbroer

In een huis aan de Hendrik Verschuringstraat worden op zondag 11 september twee dode mensen aangetroffen. Het zijn de 54-jarige Ingrid Folles, die al jaren in de wijk woont, en haar 48-jarige vriend Fred W. Ingrids tweelingbroer, Rinus, is bezorgd omdat hij haar die dag niet kan bereiken. Samen met een buurvrouw van Ingrid besluit hij langs te gaan, om uit te zoeken waarom hij geen contact met zijn zus krijgt. Bij binnenkomst worden ze geconfronteerd door een gaslucht en ‘geweldssporen’, vertelt de man, zoals omgegooide kasten en meubels. Terwijl Rinus zich ontfermt over de gaskraan loopt de buurvrouw naar boven. Daar treft ze Ingrid aan, met doorgesneden keel.
Forensische Opsporing doet onderzoek in de woning in Gorinchem
Forensische Opsporing doet onderzoek in de woning in Gorinchem © Nieuws op Beeld
De andere dode is de dader, zo bevestigt de politie zaterdag. Fred W. brengt eerst Ingrid om het leven en daarna zichzelf. In de Gorinchemse Lingewijk weten ze dat al een week. De geruchtenmachine in de volksbuurt draait al dagen op volle toeren. De sociale cohesie is er hecht, maar niet meer zoals vroeger. De arbeiderswoningen, zoals die aan de Hendrik Verschuringstraat, worden omgeven door grotere nieuwbouwwoningen waarvan de kleur baksteen een aantal tinten feller is.

Ongeluk met partners

Terwijl het zoontje van de man is ingestapt, praat hij stoïcijns door. Ingrid treft het niet bepaald qua partners, vertelt hij. Voordat ze Fred ontmoette was ze met een andere man samen die haar slecht behandelde. Dat mondde uit in een vechtscheiding. Vlak voor een kruispunt stopt de man plots de auto om een filmpje te laten zien: Ingrids ex-man die bij Hart van Nederland over haar vertelt. Hypocriet, vind hij het. Zodra de achterliggende auto begint de toeteren legt hij zijn telefoon weg en rijdt verder.
Freds verleden is tumultueus, zegt tweelingbroer Rinus in De Stentor. Hij heeft een strafblad, omdat hij de eigenaresse van een zorgboerderij in de Achterhoek heeft neergestoken. Daarbij verwondt hij ook zichzelf. Hij zou alcoholverslaafd zijn en lijden aan PTSS en autisme. Volgens buurtbewoners ontmoet Ingrid hem enkele maanden geleden op een datingsite. Ongeveer twee weken geleden zijn ze gaan samenwonen, alleen niet voor erg lang. “Op 10 september hadden ze ruzie. Ingrid wilde hem het huis uitzetten”, zegt de man. “Er kwamen toen agenten langs. Die gingen later op de avond weer weg.” De politie bevestigt dit.
De politie doet een dag na het drama haar werk in de Hendrik Verschuringstraat in Gorinchem
De politie doet een dag na het drama haar werk in de Hendrik Verschuringstraat in Gorinchem © Rijnmond
De man rijdt langzaam door de Hendrik Verschuringstraat langs het huis van Ingrid. “Dat is toch treurig?”, zegt hij, al wijzend naar de gevel. “Er liggen bijna geen bloemen. Soms struikel je bijna over de bloemen na dit soort dingen, dat zie je wel eens op tv.” Op de voordeur zitten drie stukken politietape. Daarnaast staan een stuk of vijftien boeketten, plus een aantal plantjes in kleine potjes, soms met een kaartje erbij. Zelf heeft de man geen bloemetje neergelegd. “Mijn kleinzoon wel.”

Eenzaam

Ingrid is geen onbekende in de Lingewijk, maar ze onderhoudt er volgens buurtbewoners weinig warme contacten. “Vroeger had ze een hondje”, zegt de man, “als ze die uitliet zei ik altijd wel gedag.” Nadat haar hondje overlijdt, neemt ze een kat en daarna ziet hij Ingrid niet meer zo veel.
Andere buurtbewoners geven hetzelfde beeld. Zij willen net als hij hun naam niet vertellen. Als er iets gebeurt in de Lingewijk dan gaat dat nog wel snel rond. Een vrouw die haar zwart-witte hondje tussen de buien door uitlaat - "het liefste hondje van de Lingewijk" - wist van Ingrids relatie met Fred. Net als een andere buurtbewoner die wél zijn naam wil zeggen, Herman, die ook zijn hond, een rottweiler, uitlaat terwijl het even droog is. Ze bevestigen dat Ingrid er net buiten viel, en dat ze kwetsbaar oogde, fysiek en mentaal.
Rinus Folles zegt iets soortgelijks in De Stentor. Het ging al een tijdje niet zo goed zijn tweelingzus, daarom onderhielden ze veel contact. Hij zegt dat Ingrid eenzaam was.

Van volksbuurt naar gemêleerde wijk

Ooit was de Lingewijk écht een volksbuurt, vertelt Els van Lis van achter de tafel in haar woonkamer. Terwijl ze praat maakt ze een piratenkist voor het plaatselijke natuurcentrum. Ze is druk in de weer met kralen en glimmende frutsels. “Vroeger ging je nadenken of je wel in de Lingewijk wilde wonen. Niet omdat de mensen asociaal waren, maar omdat het zo gesloten was”, zegt ze.
Het huis waar Ingrid sinds 2008 woonde
Het huis waar Ingrid sinds 2008 woonde © Rijnmond
Wat een witte arbeiderswijk was, is nu een gemêleerde buurt, wat Van Lis ‘erg prettig’ vindt. Die verandering ging niet zonder slag of stoot. Er was ‘trammelant’: drugs, dealers, ruiten die werden ingegooid en wel eens een steekpartij. Die tijd is voorbij. De Lingewijk is nu een rustige buurt. Eentje waar iedereen elkaar van gezicht kent, elkaar op straat begroet, maar waar de onderlinge banden verwaterd zijn in vergelijking met vroeger. Van Lis: “Maar als er iemand door zijn enkel gaat, dan staan er zelfs mensen van de straat direct buiten met de vraag of ze kunnen helpen.”

Schrik of verlies?

De geweldseruptie maakt diepe indruk op de buurt, denkt Van Lis. De ene buurtbewoner bevestigt dat sentiment, de ander is onverschillig. Een aantal zeggen onaangedaan te zijn. Een man met een baard zegt dat dit komt doordat hij uit een familie met begrafenisondernemers komt: hij is tragedie gewend. De vrouw met het zwart-witte hondje zegt erg geschrokken te zijn en dat ze het heftig vindt. Het leeft in de buurt, weet ze.
Bij buurtbewoner Els van Lis in ieder geval wel. Ze beschrijft Ingrid als schuw en kwetsbaar. Haar ex-man noemt ze 'een lijer' en 'een man met een lelijk karakter'. “Ik vind het meer dan pijnlijk dat een vrouw die zo angstig was, zo aan haar einde is gekomen. Dat vind ik echt heel erg, in die zin heeft het mij behoorlijk geraakt. Ik was niet persoonlijk met haar verbonden, maar het is heel tragisch.”
De Lingewijk gaat respectvol om met de dood van Ingrid, ziet ze. De buurt is geschrokken, de mensen aangedaan. Komt dat door de schrik van het geweld of het persoonlijke verlies? “Dat eerste denk ik, echt schrikken en ontdaan zijn van het enorme geweld.” Is dat niet pijnlijk? “Jawel, maar het is ook de realiteit, hè? Zo is het gewoon.”