LHBTQI

Uit de kast als homo in een Nederlands-Marokkaans gezin: 'Ik wilde geen dubbelleven meer leiden'

Fahd Larhzaoui als Karim in El Houb (2022)
Fahd Larhzaoui als Karim in El Houb (2022) © Gusto entertainment
De Rotterdamse acteur Fahd Larhzaoui weet precies wat hij doet als hij de rol van Karim speelt. Karim is een Nederlands-Marokkaanse man die voor zijn omgeving verbergt dat hij homo is. Karim wordt aan het begin van de nieuwe film El Houb (De Liefde) door zijn vader bij een man in bed betrapt. Hij gaat daarna direct naar zijn ouderlijk huis in Rotterdam-Spangen om het moeilijke gesprek aan te gaan. Als dat niet lukt, sluit hij zichzelf op in de kast onder de trap, in een poging zijn ouders te dwingen met hem te praten.
Fahd Larhzaoui (43) hield zelf, net als Karim in de film, lang verborgen dat hij homo is. Voor zijn familie, vrienden en voor de vrouw met wie hij trouwde in de hoop dat ‘het’ dan weg zou gaan. Pas als getrouwde man besefte hij dat hij niet zou veranderen, dat hij was zoals hij was, vertelt hij.
El Houb is de eerste film over dit onderwerp in een Nederlands-Marokkaanse omgeving en gaat niet voor niets in première op de avond voor Coming-Outdag. De film is geïnspireerd op de ervaringen van Fahd zelf, al is het niet helemaal zijn persoonlijke verhaal. Dat had de acteur al verteld in een theatervoorstelling. “Ik wilde dat niet nog een keer doen. Ik wilde een universeel liefdesverhaal maken, waar iedereen zich in kan herkennen.”
Karim en Kofi in de film El Houb
Karim en Kofi in de film El Houb © Gusto entertainment
Het verschil tussen Fahd en Karim: Karim besluit in de film zijn ouders te dwingen met hem te praten. Bij Fahd ging het nieuws van zijn coming-out de familie in nadat hij het zijn moeder vertelde. “Daar is ontzettend veel moeite mee geweest. Dat snap ik en dat heb ik nu een plekje gegeven. Maar ik wilde geen dubbelleven meer leiden, niet meer liegen en andere mensen meenemen in mijn leugen. Ik wilde open kaart spelen en zeggen: dit is wie ik ben.”
Niet iedereen in zijn familie kon Fahd accepteren zoals hij was. ”Ik ben mensen kwijtgeraakt, maar so be it. Ik vond het veel belangrijker dat ik mezelf kon zijn.”

'Ik dacht dat ik de enige was'

Fahd worstelde lang met zijn seksualiteit. “Ik accepteerde het niet, ik wilde het niet. Ik dacht dat ik de enige Marokkaan was die dat soort gevoelens had. Ik dacht dat mijn homoseksuele gevoelens zouden verdwijnen als ik zou trouwen met een vrouw. Toen zag ik het licht: Dit gaat niet weg. Daarna kwam de acceptatie. Ik heb ergens de moed vandaan gehaald om alles op tafel te gooien. Er zijn genoeg mannen en vrouwen die deze stap niet durven tezetten. Er is schaamte, angst voor de gemeenschap, voor familie, daarom weet ik hoe belangrijk deze film is.”
De moeder van Karim in de film
De moeder van Karim in de film © Gusto entertainment
De draaidagen waren fantastisch, vertelt Fahd, maar ook zwaar. “Ik heb bijna elke dag op de set zitten janken, omdat het zo dichtbij kwam. De scènes met de ouders vond ik heel mooi en kwetsbaar. De raakvlakken tussen mij en Karim hebben me geholpen in het maken van Karim. Op de momenten met de ouders was ik Karim en Karim was mij.”
Het idee voor de film El Houb kwam van de Rotterdamse regisseur Shariff Nasr. “Hij legde uit welk verhaal hij wilde vertellen”, vertelt Fahd. Ik vond het briljant en belangrijk en zei meteen: dan gaan we iets maken wat tot nu toe nog niet is verteld.”
De makers willen met de film aanmoedigen het gesprek aan te gaan. Waarom? “Omdat dat gesprek er niet is”, zegt Fahd. “Er zijn heel veel gezinnen, niet alleen in de Marokkaanse gemeenschap, die in stilte die pijn moeten doormaken en moeilijke onderwerpen vermijden. Dat maakt het zo kwetsbaar en pijnlijk. Je ziet dat mensen eigenlijk van elkaar houden, maar het gesprek niet durven aan te gaan, uit angst voor reacties. We willen die stilte doorbreken.”
“Er lijkt geen tussenweg: je kiest voor jezelf of voor je familie. De tussenweg is dat we met elkaar in gesprek moeten gaan. Hoe dat gesprek loopt, maakt niet uit. Als er liefde is, moet er ook een opening zijn voor elkaar.”
Karim met zijn broer en moeder in de film El Houb
Karim met zijn broer en moeder in de film El Houb © Gusto entertainment
Fahd wil graag het gezicht en de stem zijn voor jongens en meisjes die worstelen met hun geaardheid. “In mijn jeugd waren er geen films, geen mensen waar ik tegenop keek.” Toch had hij nooit bewust het plan om zelf een rolmodel te worden. Pas toen hij zag wat zijn theaterstuk losmaakte, besefte Fahd hoe belangrijk het was. “Verhalen vertellen is mijn vak. Ik heb altijd verhalen verteld van andere mensen. Nu werd het tijd om mijn eigen verhaal te vertellen. De film is wereldwijd te zien, ik weet dat ik hier heel veel mensen mee ga bereiken en kan laten zien dat ze er niet alleen voor staan.”

'Dit had ook een christelijk wit gezin kunnen zijn'

Zo zaten Fahd en Shariff Nasr in juni bij de wereldpremière in San Francisco. “Ik was zo aan het genieten van hoe het Amerikaanse publiek zat te kijken naar een Marokkaans gezin uit Rotterdam-West. Na de film kwamen twee Marokkaanse jongens naar me toe. Ze zeiden hoe nodig het was dat we dit hebben gemaakt. Een van die jongens zei: ‘Als de film hier in Amerika uitkomt, dan neem ik mijn ouders mee en is dat mijn coming-out.’ Als de film dat kan doen, hebben we onze missie behaald.”
Hoewel El Houb zich afspeelt binnen een Nederlands-Marokkaans gezin, hoopt Fahd dat iedereen zich in het verhaal kan herkennen. “Karim en ik worstelden met onze seksualiteit, maar dat kan ook iets anders zijn. Het kan ook over depressie of ziekte gaan, daar wordt ook heel weinig over gesproken. Veel gezinnen praten niet, vanwege cultuur, religie of schaamte. Ze willen het beste voor elkaar, maar weten niet hoe. De film laat zien dat er een alternatief is voor lijden in stilte. Dit had ook gewoon een christelijk wit gezin kunnen zijn. Er is zoveel liefde in gestopt, de film is zorgvuldig en met precisie gemaakt. We hebben geen film gemaakt om mensen of gemeenschappen te bashen of vooroordelen te bevestigen. Er is liefde in het gezin, ze weten alleen niet om te gaan met een moeilijk onderwerp.”
De film eindigt volgens Fahd hoopvol. “We moeten vertrouwen dat het goedkomt als je van elkaar houdt. Als je na het gesprek besluit dat je niet samen door één deur kan, dan is dat zo, maar dan behoud je wel het respect naar elkaar. Pijn doodzwijgen doet alleen maar meer pijn.”