HUMANS OF RIJNMOND

Fadi's: de vriendelijkste (en enige) Turkse lunchroom op het Noordereiland

De lunchroom van Fadime Oguz is een begrip op het Noordereiland.
De lunchroom van Fadime Oguz is een begrip op het Noordereiland. © Rijnmond
Al vijftien jaar is de lunchroom van Fadime Oguz (53), beter bekend als Fadi, een begrip op het Noordereiland. In de kleine keuken worden zes dagen per week de bekende Turkse gerechten zoals kisir en lahmacun met liefde door Fadi bereidt. Maar waar de klanten écht voor komen is Fadi en haar eindeloze glimlach.
Het is woensdag halverwege de middag rustig bij Fadi's, een knusse Turkse lunchroom aan de Van der Takstraat op het Rotterdamse Noordereiland. Een enkele vaste klant geniet aan zijn tafeltje van verse muntthee en kijkt door de grote ramen naar de grijze wolken die zich verzamelen.
De geur van Turkse koffie vult de kleine ruimte. Op de toonbank staan potten gevuld met verschillende soorten thee, ernaast staan glazen stolpen over verse baklava. De baklava wordt niet hier gemaakt maar komt van een lokale bakker. "Voor de houdbaarheid', zegt Fadime lachend. De glimlach op haar gezicht blijkt een permanente verschijning die gedurende het interview niet meer verdwijnt.
Fadi en haar beroemde glimlach
Fadi en haar beroemde glimlach © Rijnmond

Droom die uitkwam

Fadi kwam 40 jaar geleden met haar ouders, arbeidsmigranten van de eerste lichting, naar Rotterdam-Zuid. Van een horecatraditie was binnen de familie geen sprake, maar Fadi wist vanaf het eerste moment al dat ze een eigen zaak wilde hebben. "Ik wilde onder de mensen zijn en iets betekenen. Dat was altijd een droom", legt ze uit.
Rond 2008 kreeg Fadi de kans om die droom waar te maken. De ruimte voor de eerste locatie van Fadi's was een oude bakkerij die ze antikraak kon huren op het Noordereiland. Het bleek meteen een succes. 'We zouden daar anderhalf jaar zitten, maar dat werden er uiteindelijk zesenhalf', lacht Fadi. Daarna is haar zaak verhuisd naar het pand van een voormalige duikschool.
De keuze om naar het Noordereiland te gaan was 'puur toeval' volgens Fadi. 'Ik wist aanvankelijk niet eens dat het een eiland was', lacht ze. Rotterdam-Zuid was haar 'te druk'. 'Toen ik op het Noordereiland kwam, wist ik meteen dat dit de plek voor mij was.'
De geur van Turkse koffie vult de kleine ruimte.
De geur van Turkse koffie vult de kleine ruimte. © Rijnmond

Dorp midden in de stad

De mentaliteit op het Noordereiland is volgens Fadi heel anders dan in de rest van de stad. Een les die ze vijftien jaar geleden nog niet had geleerd. 'Als iemand jou op het Noordereiland niet kent, komen ze niet zo snel. Je moet elkaar eerst leren kennen. Ze komen niet uit zichzelf binnen: je moet laten zien dat je er bent.'
Dat komt volgens haar doordat het Noordereiland 'een dorp midden in de stad' is. 'Het heeft zijn eigen mentaliteit. Hier kennen de mensen elkaar en zijn ze heel beschermend voor elkaar en het eiland. Als er bijvoorbeeld een keer iets met een boom gebeurt, is iedereen al bezorgd. Op Zuid is dat minder.'
Fadi woont zelf nog steeds op Zuid, in Vreewijk. Toch voelt ze zich inmiddels écht onderdeel van het Noordereiland. 'Ik heb hier de rust die ik wil en daarmee ben ik gelukkig. De mensen hier zijn net als familie', vertelt ze liefdevol.
Ook met de andere ondernemers heeft ze in al die jaren een goede relatie opgebouwd. Zo noemt ze als voorbeeld visrestaurant A La Plancha even verderop. 'Wij leveren bijvoorbeeld brood aan hen, en zij promoten ons weer. Er zijn niet zoveel eetzaken op het Noordereiland, dus we werken allemaal samen.'
Glazen stolpen met verse baklava
Glazen stolpen met verse baklava © Rijnmond

'Ik wil uniek blijven'

Voor Fadi is de relatieve rust op het Noordereiland een groot pluspunt. Regelmatig wordt ze gevraagd of ze niet een tweede locatie wil openen op een andere plek in de stad, maar daar heeft Fadi geen boodschap aan. 'Ik wil uniek blijven, niet steeds een andere zaak. De mensen moeten zich hier thuis voelen. Ze komen naar Fadi's voor mij, en ik kan niet overal zijn.'
Dat is dan ook de reden dat Fadi zes dagen per week, tien uur per dag aanwezig is in haar zaak. Personeel heeft ze niet, maar haar buurvrouw, man en dochters komen soms helpen. 'Zij vragen wel eens of ik niet vier of vijf dagen per week wil werken. Dat wil ik niet. Mijn klanten moeten erop kunnen vertrouwen dat ik er ben. De deur is hier altijd open.'
Fadi's drie dochters hebben geen van drieën ambitie om de zaak van hun moeder over te nemen. Dat vindt Fadi prima. Als het aan haar ligt blijft ze de komende jaren glimlachend haar vaste klantjes ontvangen. 'Als het kan, wil ik tot aan mijn pensioen doorwerken', zegt ze... wederom met die innemende glimlach.