HUMANS OF RIJNMOND

Postbode Ahmed vluchtte als kind uit Somalië en vond zijn thuis in Rotterdam: 'Ik heb me mijn hele leven moeten aanpassen'

Ahmed Abdillahi bezorgt sinds 2009 de post in Rotterdam
Ahmed Abdillahi bezorgt sinds 2009 de post in Rotterdam © Rijnmond
Ahmed Abdillahi (42) zou zomaar eens de bekendste postbezorger van Rotterdam kunnen zijn. De geboren Somaliër arriveerde er 24 jaar geleden en ging nooit meer weg. Inmiddels kent hij Rotterdam als zijn broekzak, maar om goed te kunnen aarden in de stad heeft hij veel tegenslagen moeten doorstaan.
We ontmoeten elkaar in het Zuiderpark, omdat hij graag ‘de schoonheid van Rotterdam-Zuid wil laten zien’. Ahmed maakt zijn fiets met PostNL-tassen vast aan een lantaarnpaal - ‘dan kan ik ‘m in het oog houden’ - en wijst direct op hoe mooi het hier is. Hij heeft weinig woorden nodig om uit te leggen dat dit één van de mooiste parken van Rotterdam is. Ahmed ademt deze stad.

Daar waar het gras groener is

Als we neergestreken zijn in een koffietentje aan de rand van het park, met goed zicht op zijn fiets, begint Ahmed te vertellen. “In 1992, toen ik twaalf jaar oud was, ben ik met mijn oom en tante vanuit Somalië naar Nederland gevlucht.” In Somalië woedde op dat moment een burgeroorlog, waardoor Ahmed uiteindelijk belandde in een dorpje in Friesland.
Zes jaar later vertrok hij naar Rotterdam en ging er nooit meer weg. “Ik woon nu 24 jaar in Rotterdam. Het is de plek waar ik de meeste tijd in m’n leven heb doorgebracht”, vertelt hij. “In mijn jonge jaren ben ik ontelbare keren verhuisd, vooral in Somalië. Door de nomadencultuur gaan de mensen daar altijd naar waar het gras groener is.”
Het rondzwerven zit in zijn genen, denkt Ahmed. “Maar ik wilde een stabiele thuisbasis creëren en vanuit daar andere plekken ontdekken. Die thuisbasis werd Rotterdam.”
Het kostte Ahmed veel tijd om goed te aarden in Rotterdam
Het kostte Ahmed veel tijd om goed te aarden in Rotterdam © Rijnmond

Een vlucht uit de werkelijkheid

Inmiddels voelt hij zich hier op zijn plek, maar dat heeft lang geduurd. “In het begin was ik een leek. Ik was onervaren en wist niets over Rotterdam. Ik kon de weg niet terugvinden.” Ook mentaal ging het niet goed met Ahmed. “Ik heb veel financiële problemen gehad. In 2009 ben ik mijn werk kwijtgeraakt. Toen ging ik een periode veel drinken en blowen”, vertelt hij.
Dat zorgde ervoor dat hij zich op de korte termijn beter voelde. “Als ik opstond, zocht ik gelijk al naar een jointje, zonder te eten. Met die middelen verdoof je je denken. Het was een vlucht uit de werkelijkheid.” Op de lange termijn maakte het hem juist ongelukkig, legt Ahmed uit. “Er is weer een morgen, en morgen zit je weer met dezelfde problemen. Dan begint alles weer van voor af aan.”

Sneeuw in Hillegersberg

En dus gooide hij zijn leven om. “Als je ergens in het leven vastloopt, dan moet je soms nieuwe ervaringen opdoen en weg uit je vertrouwde omgeving. Ik ging werken als postbezorger in Hillegersberg.” Hij denkt er glimlachend aan terug. “Het was winter en ik kan me herinneren dat er veel sneeuw was gevallen. In dat deel van Rotterdam is het in die periode prachtig. Dat heeft mij echt geprikkeld.”
Het inspireerde hem om meer van zijn omgeving te ontdekken. Hij stapte op de fiets naar allerlei Nederlandse steden en begon met hardlopen. Inmiddels heeft hij twee keer meegedaan aan de marathon van Rotterdam. “Het is een ontsnapping aan andere, slechte bezigheden”, zegt hij daarover.

Bittere noodzaak

Vooral lezen werd een toevluchtsoord. Het stelde hem in staat om zich de taal, de cultuur en de stad eigen te maken. “Ik probeer door middel van lezen kennis en wijsheid op te doen. Eerst las ik af en toe de krant. Daarna werd die nieuwsgierigheid alleen maar groter.”
Zijn passie voor lezen straalt van hem af, maar dat was niet altijd zo. “Het begon uit bittere noodzaak, want ik wilde me aanpassen”, legt Ahmed uit. Meebewegen met zijn omgeving is hem niet vreemd. “Gelukkig heb ik dat wel in me. Ik heb me mijn hele leven moeten aanpassen, ook al in Somalië. Ik ben er goed in geworden.”

Als je postbezorger bent

Met post bezorgen is hij nooit meer gestopt. Doordat hij dagelijks op straat te vinden is, kent Ahmed Rotterdam en zijn inwoners goed. “Als je postbezorger bent, dan kom je bij mensen in de straat en voor de deur. Je gaat met elkaar in gesprek”, vertelt hij. “Ik heb door individuele gesprekken gemerkt dat we eensgezind zijn. Hoe je het ook wendt of keert, hoe anders onze meningen ook zijn, we komen toch tot elkaar.”
Door zijn werk als postbezorger vond Ahmed het juiste pad terug
Door zijn werk als postbezorger vond Ahmed het juiste pad terug © Rijnmond
Maar ook de problemen van de stad worden hem steeds duidelijker. “Van een arbeidersstad begint Rotterdam nu langzaam te veranderen in een stad voor welgestelde mensen. Met name de mensen aan de onderkant van de samenleving kunnen niet aan betaalbare woningen komen, omdat opeenvolgende colleges tienduizenden van die woningen hebben gesloopt. Daardoor worden die mensen gedwongen naar elders te verkassen.”

Politieke ambities

Dat is problematisch, vindt Ahmed. “Ik zeg altijd: ‘Een stad is een optelsom van individuen’. Je hebt al die mensen nodig en daarom moeten zij allemaal in de stad kunnen wonen.” Hij denkt dat een diverse stad goed is voor alle inwoners. “Tussen verschillende groepen mensen wonen, ontwikkelt je als mens. Dan worden we meer solidair met elkaar. En dat is nodig.”
Als ik hem zo hoor praten, klinkt hij bijna als een politicus. Ik vraag me af of hij die ambitie soms heeft. “Ik ben op zoek naar iets nieuws, maar dat heeft tijd nodig. Wat voor je bestemd is, zal je krijgen. Als het echt mijn roeping is, dan ben ik ervan overtuigd dat het op mijn pad komt.”
Maar passief afwachten, dat is niets voor hem. “Ik ga vaak in gesprek met lokale bestuurders. Dan merk ik dat ik van gedachten kan wisselen op een bepaald niveau, waardoor ik weet dat ik op de goede weg ben. Maar ik wil mezelf blijven ontwikkelen als persoon.”

Ongelijke kansen

Tot die tijd worstelt hij af en toe wel met de kansenongelijkheid die hij ervaart. “Als ik bijvoorbeeld een wethouder zie die hier korter is dan ik, dan voelt dat onrechtvaardig”, vertelt Ahmed. “Ik ben hier langer en ik heb meer hart voor de stad. Die persoon is na mij hier komen kijken en het gaat hem voor de wind.”
Het is even stil. “Maar ik kan dat ook goed relativeren. Succes en vooruitgang zijn niet rechtlijnig.”
Uit Rotterdam zou Ahmed nooit meer weg willen
Uit Rotterdam zou Ahmed nooit meer weg willen © Rijnmond

Nostalgie

Dan deelt hij een andere droom. “In 2016 ben ik terug geweest naar Somalië. Het was een emotioneel weerzien van familie. Ik had mijn moeder 27 jaar niet gezien.” Hij staart even in de verte en zoekt door het raam naar zijn fiets.
“Toen ik daar was, merkte ik dat ik vooral de kat uit de boom keek. Ik was lang weggeweest en instinctief merkte ik dat ik anders was. Ik gedroeg me op een andere manier.” De herinneringen lijken hem steeds helderder voor de geest te komen. “In het begin was dat heel taai. Maar het mooie was dat ik me heel snel aanpaste. Naarmate ik er langer was, voelde het meer als mijn thuisland.”
“Nu ik nog wat ouder ben, zou ik graag weer naar Somalië gaan. Dat noemen ze nostalgie. Hoe ouder je bent, hoe meer je gaat verlangen naar dingen uit je jeugd.”

De wereld in het klein

Wat de toekomst hem ook brengt, uit Rotterdam wil hij nooit meer weg. Hij hoeft niet lang na te denken als ik hem vraag wat deze stad zo mooi maakt. “Ik heb hier mensen uit alle hoeken van de wereld ontmoet. Rotterdam is de wereld in het klein. En ik voel me er thuis. Waar je me ook neerzet, ik weet mijn weg terug te vinden.”
We wandelen nog wat door het Zuiderpark, waarbij hij mij op kalme toon, maar wild gebarend aan het verstand probeert te brengen dat deze groene oase een van de meest onderschatte plekken van de stad is. Bij metrostation Zuidplein nemen we afscheid. Ahmed drukt me op het hart om lief te zijn voor mijn medemens. Dan neemt hij een aanloopje, zwaait zijn been met een boog over zijn fel oranje fietstassen, en weg is hij. De post moet bezorgd worden.