WOONCRISIS

Hij raakte dakloos, moest in zijn auto slapen en ging viral: dit is hoe het nu gaat met Rob

Rob in de daklozenopvang aan de Hobbemastraat
Rob in de daklozenopvang aan de Hobbemastraat © Rijnmond
Het maakte veel los. Het verhaal van Rob Koelstra (58), die noodgedwongen op de achterbank van zijn kleine Renault Modus sliep. In zijn stacaravan in Battenoord kon hij niet meer terecht, vanwege het einde van het campingseizoen. Het artikel over Rob ging viral en werd via Facebook bijna 1,5 miljoen keer bekeken. Hoe gaat het nu met hem?
“Kom erin”, zegt Rob opgewekt als we hem weer spreken. Hij neemt ons mee de daklozenopvang in aan de Hobbemastraat in Middelharnis. “Kamer 2, daar slaap ik.” Het is niet groot, maar er staat een 1-persoonsbed, een kledingkast, een bureau en er hangt een wasbak. “Ik heb weer een dak boven mijn hoofd zoals je ziet, heel fijn!”
Het gaat om een voormalige dokterswoning, waar de gemeente Goeree-Overflakkee samen met woningcorporatie Oost West Wonen en zorgorganisatie Pameijer, acht mensen kan opvangen. “Het is hier niet verkeerd. De begeleiders zijn leuk en we hebben regelmatig een dolletje met elkaar. Bij mijn intake zeiden ze wel direct: stap je dan nu niet meer naar de media? Maar ik laat me niet de mond snoeren.”
Rob voor de opvang
Rob voor de opvang © Rijnmond
Al ruim dertig jaar woont Rob op Goeree-Overflakkee. We kwamen met hem in contact nadat bekend werd dat zijn gemeente de langste wachtlijst heeft van het Rijnmondgebied voor een sociale huurwoning. Hij staat vanaf februari 2020 ingeschreven bij de woningbouwvereniging en dat is nog veel te kort om in aanmerking te komen voor een woning.
Rob had zijn leven prima op orde toen een tumor achter zijn oog alles ruw verstoorde. Als dominostenen begon alles om te vallen. De tumor is weg, maar zijn baan bij defensie, zijn huwelijk en zijn thuis ook. Bij het verwijderen van de tumor werd ook zijn hypofyse verwijdert, de klier die verantwoordelijk is voor het aanmaken van hormonen. Ladingen medicijnen houden hem nu op de been en spanning en stress zijn bijzonder slecht voor hem. En de artsen denken dat Rob over niet al te lange tijd zijn zicht volledig kwijt zal zijn.
“Ik zou moeten genieten van de tijd die ik nog heb. Leuke dingen doen, weinig zorgen hebben. Maar in maart moet ik weer terug naar de caravan en dan begint het riedeltje weer van begin af aan.” Rob weigerde vorig jaar één keer een woning, omdat die vanwege dubbele lasten te vroeg kwam. “‘Dan ben je gelijk je urgentie kwijt’, werd direct gezegd.”

'Je hebt toch een stacaravan'

Vanuit de daklozenopvang ziet Rob veel mensen sneller doorstromen naar een zelfstandige huurwoning. Maar zelf zal hij de reguliere weg moeten volgen, is hem verteld. En dat betekent terug naar de camping zodra die weer open gaat en wekelijks reageren op de site van woningcorporatie Oost West Wonen.
"Net als ieder ander. Het argument: ‘Want jij hebt een stacaravan.’ Maar als ik die verkoop zeggen ze vast: ‘Had je je caravan maar niet moeten verkopen.’ Zo zit mijn noodoplossing me nu eigenlijk dwars en blijft mijn situatie onzeker. En is er hier volgend jaar dan weer een plekje vrij of wacht de auto dan weer? En dan hebben we het niet eens over dat permanent wonen in een caravan ook niet ideaal is.”
Rob pakt zijn telefoon erbij en laat zien waar hij deze week op kan reageren. Er staan wat woningen op, maar voor een seniorenwoning is de leeftijd onlangs verhoogd naar 60+ en voor woningen waar ook een heel gezin in kan komt hij ook niet in aanmerking. “Dus er zit opnieuw niks voor me bij.”
Rob in de Renault Modus waar hij een aantal nachten in moest doorbrengen
Rob in de Renault Modus waar hij een aantal nachten in moest doorbrengen © Rijnmond
Een nieuwe keuringsarts heeft wel weer gekeken naar de medische situatie van Rob, die holt in rap tempo achteruit. Hij vond het niet verstandig dat Rob dagelijks zware gasflessen stond te vullen bij zijn nieuwe werkgever en heeft hem volledig afgekeurd. “Dat geeft wel rust. Maar of dat er ook voor zorgt dat het langer duurt voordat mijn zicht wegvalt is onduidelijk. Het zou wel fijn zijn als ik een woning vind nu ik nog iets kan zien.”
Had Rob verwacht dat zijn verhaal zo opgepikt zou worden? “Nee dit was bizar. Mijn telefoon ging tekeer van alle berichtjes met steunbetuigingen. Ik werd gebeld door mensen die ik al jaren niet had gesproken. Je zou zeggen dat iedereen nu wil dat het wordt opgelost, maar het blijft steeds een aantal maanden overbruggen. Pleisters plakken.”