MUZIEK

Jack & Bill stonden in het voorprogramma van The Beatles, maar het was over toen ze de baard in de keel kregen

Jack en Bill Hoyer op hun eerste plaatje in 1963.
Jack en Bill Hoyer op hun eerste plaatje in 1963. © Coverart
Meerdere generatie Nederlands kennen nog steeds The Blue Diamonds. Hun grote hit ‘Ramona’ wordt nog altijd gedraaid. Maar wie herinnert zich de - eveneens Indische - duo’s The Emeralds, The Candy Kids, The Hovinga Brothers en uit Dordrecht: Jack & Bill? Ook zij maakten ooit deel uit van de commerciële uitlopers van de Indorock-rage.

Indorock

Met het onlangs door de organisatie Heritage Retrievers gelanceerde project ‘Rotterdam en Nederlands-Indië’ is er nieuwe aandacht voor hoe het repatrianten uit de voormalige Nederlands kolonie verging in het naoorlogse Rotterdam. En als onderdeel daarvan wordt er gekeken naar de betekenis die Indische Rotterdammers hadden op het muziekleven hier.
Die betekenis zat ‘m in eerste instantie in allerlei rock ’n’ roll-bandjes van Indische jongens in de jaren 1957-1965, een verschijnsel dat later is gevat onder de noemer Indorock, met The Tielman Brothers als onbetwiste vaandeldragers. Van de broers Tielman zijn in de loop der jaren nog wel aardig wat platen en plaatjes verschenen, maar verder hebben Indorockbandjes destijds slechts mondjesmaat de weg weten te vinden naar platenmaatschappijen. En dat vermoedelijk door een cultuur- en een leeftijdsverschil. De muziekindustrie werd beheerst door wat oudere witte mannen.

Jack Bulterman

Om toch munt te slaan uit de populariteit van Indische artiesten gingen platenmaatschappijen op zoek naar individuele zangers, en duo’s, die ze konden inzetten in het al jaren bestaande circuit van studio’s, studiomuzikanten, producers en liedjesschrijvers. Een circuit dat gericht was op het produceren van makkelijk in het gehoor liggende liedjes voor een groot publiek.
The Blue Diamonds bijvoorbeeld traden aanvankelijk op als viermansband, maar platenmaatschappij Phonogram wilde daarvan alleen de broers Ruud en Riem de Wolff. Met studiomuzikanten namen ze het nummer Ramona op dat in 1960 een grote hit werd, en dat zou uitgroeien tot een evergreen. Jack & Bill Hoyer uit Dordrecht werden in 1963 ‘ontdekt’ bij een talentenjacht. Ook een plek waar platenmaatschappijen nieuw talent opdeden.
Jack en Bill - 'The Blue Diamonds van Madurodam' - in 1964.
Jack en Bill - 'The Blue Diamonds van Madurodam' - in 1964. © Coverart

In de trein

De broertjes Jack en Bill Hoyer kwamen in 1958 met hun ouders uit Indonesië naar Nederland, naar Dordrecht. Bill: “Ik was zes jaar, Jack ongeveer twee jaar ouder. We kwamen met korte mouwen aan op Schiphol en ik vond het maar raar, ik vond het koud. Maar na een jaartje was je gewend.”??
“We wisten toen nog niet eens dat we konden zingen, of dat we muzikaal waren. Toen ik acht was begonnen Jack en ik in de trein samen een deuntje van The Everly Brothers of van The Blue Diamonds te zingen en we pakten direct de eerste en tweede stem, zomaar, automatisch. Mijn vader heeft toen gezegd: jongens, willen jullie daar wat mee doen, willen jullie een gitaar voor je verjaardag? Dat wilden we wel natuurlijk. We kregen les van een man uit de buurt.”
Recente foto's van Bill Hoyer, nog altijd verslingerd aan muziek.
Recente foto's van Bill Hoyer, nog altijd verslingerd aan muziek. © Privécollectie Bill Hoyer
Toen de jongetjes negen en elf waren begon een traject van talentenjachten. Ze zongen volwassen hits van die tijd. Ramona en Little Ship, van The Blue Diamonds, en het swingende Hey! Ba-Ba-Re-Bop. Bill: “The Blue Diamonds waren ons grote voorbeeld.” Na meerdere gewonnen talentenjachten kregen de broers een auditie bij Phonogram, waar de legendarische Jack Bulterman een leidende figuur was.

Ine-Mine-Mutte

In Café Americain in Dordrecht legde Bulterman de jongens een paar nummers voor om op te nemen. De keuze viel op een min of meer rock ‘n’ roll-bewerking van het kinderliedje Ine-Mine-Mutte. The Lords, de begeleidingsband van Rob de Nijs, heeft de begeleiding ingespeeld in de studio, Jack & Bill zongen hun partijtjes los in.
Het singletje met Ine-Mine-Mutte sloeg aan. Het werd geregeld op de radio gedraaid, het verkocht goed en het leverde de knapen een heleboel fanmail en optredens op, wat een flink beslag legde op hun tijd naast eerst de lagere school en daarna de mulo. Het is de jongens nog niet zo vergaan als Michael Jackson, die zo ongeveer zijn hele jeugd heeft moeten opofferen aan zijn muzikale carrière, maar toch.
Bill: “Als je negen jaar bent en je ziet je vriendjes ravotten en voetballen en jij moet repeteren en op je gitaartje oefenen, dan is dat niet altijd even lollig. Niet dat mijn vader ons dwong, maar als je A zegt moet je ook B zeggen, en je moest af en toe repeteren anders ging je áf voor een zaal.”

Onversterkt

Bij optredens begeleidden Jack & Bill zichzelf op akoestische gitaren. Alles was onversterkt. “Door het sfeertje kregen we alle zalen plat, dat was heel raar. Tegenwoordig moet je mensen overdonderen met geluid, dat was vroeger niet zo. Het publiek was muisstil en als ze dan mee gingen zingen maakte het ook niet meer uit of je de gitaar hoorde. En als er een plaatselijke band was die je kon instrueren hoe ze ons moesten begeleiden - want we hadden geen uitgeschreven muziek - dan werden we door zo’n band begeleid.”
Jack & Bill hadden relatief weinig eigen repertoire. Wat ze brachten waren vooral covers. Zoals van - daar zijn ze weer - The Everly Brothers en The Blue Diamonds. Ze werden niet voor niks The Blue Diamonds van Madurodam genoemd.

Veilinghal in Blokker

Een van de hoogtepunten in de carrière van Jack & Bill - een carrière die ongeveer vier jaar heeft geduurd - was hun optreden in het voorprogramma van The Beatles in de veilinghal in Blokker in juni 1964, ook al was de akoestiek daar verschrikkelijk en werd duidelijk dat ze veel lager in rangorde stonden dan het viertal uit Liverpool.
In de pauze van het festijn, voordat The Beatles arriveerden, moesten Jack & Bill de kleedkamer uit. Ze werden geacht zich onder het publiek te begeven. Maar Jack heeft zich in de kleedkamer verstopt en het is hem gelukt om handtekeningen van The Beatles te krijgen. En op diverse foto’s van destijds is Bill te zien terwijl hij achter The Beatles door een spleet in het decor naar hun optreden kijkt. Bill: “Het was eindeloos om de Beatles te zien. Je hoorde niet veel van de muziek. Ze hadden kleine Vox-versterkertjes en de hele zaal was aan het krijsen. Het was puur het sfeertje, te gek.”
Bill Hoyer bij zijn verleden als helft van het duo Jack en Bill. Linksonder bij The Beatles.
Bill Hoyer bij zijn verleden als helft van het duo Jack en Bill. Linksonder bij The Beatles. © Site Indisch4ever/Coverart

Baard in de keel

Het aanvankelijk succes van ‘Ine-Mine-Mutte’ wisten Jack & Bill niet te evenaren met hun volgende twee singles, en de belangstelling van de platenmaatschappij eindigde vrij abrupt toen de jongens - met Jack voorop - de baard in de keel kregen. Hun stemmen daalden. En daarmee verdween hun ‘schattigheid’. Bill: “Toen was het opeens over. Ze hebben ons gewoon korte tijd geëxploiteerd als kinderduo.“
Jack en Bill Hoyer muziekmakend door de jaren heen.
Jack en Bill Hoyer muziekmakend door de jaren heen. © Site Indisch4ever
Toen ze zo zestien, zeventien waren en de flower power-periode was aangebroken zijn de broers in allerlei popbands in Dordrecht gaan spelen. Zoals in de psychedelische groep Snowflake, en daarna in de Groovy Boogie Band en de Double Easties. Bill Hoyer heeft later ook nog deel uitgemaakt van de Polle Eduard Band. Hij speelt als bassist mee op de hit Ik wil jou.
Bill Hoyer, tweede van rechts. in de band van Polle Eduard, 1979.
Bill Hoyer, tweede van rechts. in de band van Polle Eduard, 1979. © Coverart
Voor zijn brood heeft Bill lange tijd een eigen reclamebureau gehad in Rotterdam. Inmiddels is ie met pensioen. Zijn broer Jack is na een lastig leven in 2014 overleden op slechts 63-jarige leeftijd.
Wat blijft is de herinnering. Bill: “Een geweldige herinnering. Muziek heeft mijn hele leven beheerst. Als je mensen gelukkig kan maken met je muziek, of kippenvel kan bezorgen, geeft dat alle voldoening. En het zijn er ook niet veel in Nederland die kunnen zeggen dat ze nog in het voorprogramma van The Beatles hebben gestaan.”
(De citaten van Bill in dit verhaal komen uit een gesprek van Roland Vonk met hem en uit het boek Rockin’ Ramona, van Lutgard Mutsaers, een boek dat alleen nog antiquarisch te verkrijgen is.)

💬 WhatsApp ons!
Heb jij een tip voor de redactie? Stuur ons een bericht, foto of filmpje via WhatsApp ons of Mail: nieuws@rijnmond.nl