Joke Bruijs zingt de geraniums van zich af

Hoe mooi is dat? Ben je 67, heb je een heel leven achter je van zingen, acteren, presenteren en cabaretachtige programma’s spelen, word je door een van de beste jazzmuzikanten van Nederland gevraagd of je met een heel goed combo een liedjesprogramma wilt doen in kleinere zalen. En je mag de liedjes voor zo’n ‘tour de chant’ nog zelf uitzoeken ook, samen met de leider van het combo.

Joke Bruijs was vereerd met de vraag van Ben van den Dungen, zei 'ja', en is nu bezig aan een tour van zo’n 35 optredens van het programma Café Du Monde. Een programma met levensliedjes uit allerlei windstreken, allemaal in het Nederlands.

Een deel van de liedjes is van oorsprong Nederlandstalig – zoals het gevoelige ‘Gek hè?’ van Robert Long, en ‘Tem me dan’ van Jaap Fischer, dat een bijzondere uitvoering heeft gekregen – de rest zingt Joke in vertaling. Speciaal voor deze gelegenheid hebben George Groot, Jan Rot en Gerard Cox vertalingen gemaakt.

"Gerard Cox, die ken ik ook nog ergens anders van," grapte Joke bij de première op 24 januari in de Stadsgehoorzaal van Vlaardingen. Een min of meer standaard grap. Gerard Cox maakt ‘m andersom ook als hij op het podium Joke ter sprake brengt of haar aankondigt. Joke: "Ja, en die grap werkt altijd. Als ik het over ‘die grijze plaag’ heb, weten ze ook over wie het gaat."

Ondanks Joke’s bekendheid zullen ook bij deze tour weer mensen opkijken van Joke’s zangkunsten. Want op de een of andere manier wil maar niet bij iedereen doordringen dat ze van oorsprong zangeres is. Al op haar veertiende begon ze bij de Rotterdamse beatband The Spitfires, en ze was nog maar vijftien toen ze aantrad bij het Vara-dansorkest.

Voor het gevoel van uw verslaggever heeft Joke’s stem inmiddels iets aan soepelheid ingeleverd – zo gaat dat nou eenmaal als je wat ouder wordt – ze moet iets meer moeite doen in hogere passages, maar daar staat heel veel ervaring tegenover. En je proeft aan alles dat Café Du Monde een project is van liefde en muzikaal plezier.

   

Joke Bruijs: "Het is heerlijk om te doen. Lekker zingen. Het heeft natuurlijk niet echt een groot budget, ons programma, maar anders zit ik achter de geraniums. Dan ga ik liever voor niet te veel geld met vijf fantastische muzikanten het land door."

Tijdens deze tour met Música Extrema, zoals het kwintet rond Ben van den Dungen heet, zingt Joke meestal voor paar honderd man. "Het is niet voor de grote zalen,’ zegt ze. ‘Het moet een beetje intiem zijn. We doen ook veel middagconcerten, ik denk dat dat ook is voor de wat ouderen."

Música Extrema is een voortzetting van Tango Extremo dat al een hele reeks thematische muziekvoorstellingen op de planken heeft gebracht. Bandleider Ben van den Dungen is van oorsprong een jazz-jongen, maar in de loop der jaren heeft zijn smaak zich enorm verbreed. Ben: "Als ik zelf thuis muziek zit te draaien, draai ik van alles door elkaar. Dat kan van een aria naar Bob Dylan gaan, en opeens naar Billy Eckstine. Allemaal door elkaar. En het leek me leuk om zo’n programma te maken. Een liedjesprogramma dat wat breder is dan óf alleen jazz óf alleen soul. Maar dan heb je natuurlijk het probleem: wie gaat dat zingen?"

Ben zocht een zangeres die zo’n beetje àlles aan kan en alles leuk vindt. Een ander soort zangeres. Iemand die niet vast zit in een hokje. Ben: "Ik vind het leuk als een zangeres iets eigens heeft. Dat je voelt dat zo iemand ergens vandaan komt." En zo kwam hij bij Joke Bruijs terecht. Die er inderdaad meteen wat in zag.

Uitsterven

Mooi om op je 67e voor zoiets te worden gevraagd, toch? Joke: "Zeker. En ik ben blij dat Ben blij met me is. Zangeressen zoals jij sterven uit, zei hij."

Misschien wel het aangrijpendste lied dat tijdens Café Du Monde klinkt, heeft ook daarmee te maken, met het levenseinde. Het is een bewerking die Jan Rot heeft gemaakt van de blues-klassieker ‘St. James Infirmary’. In de bewerking komt iemand aan het woord die een vriend gaat opzoeken in het St. Anna Gasthuis. Een vriend voor wie het einde nadert. "Daar lig je dun en stil. O, ik buig het hoofd en sla een kruis. Heet dit echt Gods wil? Laat gaan, laat gaan, het zij zo. Het leven gaat z’n gang. O, laat gaan, laat gaan, het zij zo. Want de dood dreigt levenslang."

Een tekst die je misschien niet direct verwacht in een liedjesprogramma van de immer opgewekte Joke Bruijs, maar de combinatie werkt. Bij menig concertbezoeker zullen de woorden resoneren. Want wie wat ouder wordt, maakt zo’n tafereel vanzelf weleens mee. Dat je iemand opzoekt die in het laatste stadium van het leven verkeert, ver voorbij het theater en de geraniums.

Roland Vonk

Joke Bruijs en Música Extrema spelen hun programma Café Du Monde dezer maanden meerdere keren in de regio Rijnmond. Het optreden van 10 februari in Kantine Walhalla in Rotterdam is uitverkocht, maar deze mogelijkheden in de regio zijn er nog:

27 feb Theater Het Kruispunt, Barendrecht

1 maart Theater Twee Hondjes, Hellevoetsluis
2 maart Theater De Willem, Papendrecht
17 maart Theater Koningshof, Maassluis

(En o ja: achter het blauwe tegeltje bovenaan dit verhaal zit een radiomontage van een kwartier met opnames uit het programma.)

Meer over dit onderwerp:
Nieuws
Deel dit artikel: