ARCHIEF RIJNMOND 9 juni 2019 - Hier en nu

Afgelopen week heb ik mezelf langs de boeddhistische meetlat gelegd. Ja, niet de feministische meetlat, maar de boeddhistische meetlat.

Het boeddhisme stelt dat je voor innerlijke vrede en geluk bent aangewezen op het hier en nu. Op het accepteren van wat is, op hoe je bent, op dit moment, met alle onrust, onvrede en onvolkomenheden die erbij horen.

Zolang je nog naar iets verlangt, lijd je.
 
Dus waar gaat het om in het leven?
Om het loslaten van het verlangen naar wat dan ook.

Dat is niet zonder meer een makkelijk pad, het pad van loslaten.
En van de week vroeg ik me af wáár op dat pad ik me bevind.

Mijn vrouw en ik hebben afgelopen weken een autoreis van een kleine zesduizend kilometer door Europa gemaakt. Een reis die we zo goedkoop mogelijk hebben proberen te houden. We hebben natuurlijk geld uitgegeven aan benzine, onderdak, eten en drinken, maar verder hebben we zo goed als niks gespendeerd.

Al een tijdje geleden hebben we afgesproken dat we in principe niks meer zomaar kopen, niks meer alleen ‘voor de heb’. We schaffen alleen dingen aan die we echt gaan gebruiken. En ik moet zeggen: dat werkt enorm bevrijdend. Al die winkeltjes met ‘leuke spullen’ overal kun je overslaan, je hoeft over een stuk minder zaken na te denken. Het gaat om ‘zijn’ en ‘doen’, en niet om het verlangen iets te ‘hebben’.
Het ruimt op in je hoofd.
Het voelt als een verlossing.

Het enige dat wij in drie weken tijd hebben aangeschaft is een tweedehands vestje voor mijn vrouw in een kringloopwinkel in Tallinn, Estland, een vestje van twee euro dat ze meteen heeft aangetrokken. En een boekje plus cd voor mij in Warschau dat misschien nog eens als voorbeeld kan dienen voor een Rotterdams project. Schade daarvan: 2,5 euro.

In te bezoeken bezienswaardigheden hebben we ook grote schoonmaak gehouden. Elke reisgids voert je naar niet te missen kerken, kloosters, kastelen en paleizen.
Maar interesseren die ons eigenlijk wel zo?
Doorgaans niet, nee.
Inmiddels zijn we zover dat we er met droge ogen aan voorbijrijden of –lopen, op weg naar bijvoorbeeld een museum waarvan we denken dat het wél in ons straatje past.

Het verlangen om álles te zien, de angst om iets te missen, hebben we achter ons gelaten.
Je mist altijd meer dan je meemaakt. En tegelijkertijd mis je nooit iets. Want waar je niet bij bent, gebeurt niet. Het maakt allemaal niet uit.

Je kan bijvoorbeeld best naar Pisa en dan helemaal niet naar die scheve toren gaan kijken. Waarom zou je?

Mijn gevoel zegt me dat ik stappen heb gemaakt in het laten varen  van verlangens.

Of vindt u het weinig overtuigend klinken als ik dat zeg? Ik bedoel: eerst in drie weken tijd zesduizend kilometer door Europa crossen en dan aan een betoog beginnen over loslaten? Dat is toch niet met elkaar te rijmen?

Nou, ik weet het niet.
Ik vind het leuk om op allerlei plekken op de wereld eens rond te kijken.
Maar als dat niet kan, ook goed.
Thuis zit ik ook prima.

Ik hoef niet per se.
Ik vind heel veel wel best.

Al geef ik direct toe dat er ook tijdens zo’n trip genoeg momenten zijn waarop een zeker verlangen tussen mij en innerlijke vrede in staat. Momenten waarop ik mezelf in de weg zit.

Eten bijvoorbeeld blijft een zwak punt. Ik heb de neiging om meer tot me te nemen dan goed voor me is. Vaak zou ik willen dat ik niet zo’n vreetzak was. En ik kan weleens lijden onder een gevoel van tekortschieten als partner.

Verder: ook op reis zijn er natuurlijk genoeg momenten dat je stuk zit, moe bent, overvallen wordt door kou, of warmte, dat je niet aan het doen bent wat je eigenlijk wilt doen, dat iets tegenvalt, dat je misschien helemaal niet wilt zijn waar je op dat moment bent en dat je vlucht in je mobiele telefoon.

Voor dat soort momenten heeft mijn vrouw een even realistische als genadeloze opmerking in petto.
Als ze dit soort onrust bij me bespeurt, bijvoorbeeld doordat ik mezelf zit te beklagen, zegt ze nog weleens: ‘Ja, maar we zijn nu hier.’

Een opmerking waarmee ze die hele boeddhistische filosofie weleens in de kern kon raken, en die boeddhistische meetlat verfrommelt tot een betekenisloze klomp kleinzieligheid.

‘Ja, maar we zijn nu hier.’

Het kan denk ik geen kwaad om dat heel vaak tegen jezelf te zeggen, waar je ook bent.


SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost

EDDY OUWENS
2. Baby you got to stay – Eddysons
3. Wij zijn Nederland – Jan Smit & John de Bever
4. Laserlight – Dee Dee
5. Hello, how are you – Eddy Ouwens

ZOMER
6. Summer kisses – The Red Skyscrapers
7. Juni – Carmenkata 
8. Wachten op de Hoekse Lijn – Bahamas Allround Coverband

EERSTE EN LAATSTE MUZIEK
9. You’ll never know & I’ll be seeing you – Barry Hughes
10. I need only you – Martin Jonkers
11. Mike Boddé over eerste en laatste muziek

AANKONDIGINGEN
12. Americanas – Metropole Orchestra Big Band
 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: