Nieuw 'boeddhistisch' hospice in Rotterdam: 'Als ik sterf wil ik de bomen horen ruisen'

Geen klankschalen en ook geen veelheid aan Boeddhabeelden. Wel kalmte, warmte, een weids uitzicht en acceptatie van het naderende einde. Rotterdam krijgt vanaf november een 'boeddhistisch' hospice. Dat is een landelijke primeur.

"We zijn een hospice vanuit boeddhistische inspiratie, maar ook niet meer dan dat", vertelt initiatiefnemer Ernst Kleisterlee van Hospice De Liefde. De Rotterdammer wil zeggen dat de deur openstaat voor iedereen die niet lang meer te leven heeft. Dus niet alleen voor boeddhisten.

'Loslaten kun je leren'

Toch wil De Liefde een aanvulling zijn op de al bestaande hospices in de Rijnmond-regio. Zo is er een spirituele ruimte mét piano. Kleisterlei: "Er mag gezongen en gedanst worden. Dat gebeurt ook echt in sommige culturen."

Het boeddhisme kent verder een milde kijk op de dood. Die hoort bij het leven zoals de nacht bij de dag. In Hospice De Liefde is de dood niet de grote vijand. Niet voor niets is het credo 'loslaten kun je leren'.

Kleisterlee: "Als onze gasten daarvoor open staan zijn er ook speciale oefeningen om zo goed mogelijk met het naderende einde om te gaan. Maar alleen als mensen daar open voor staan, niemand is verplicht."

Meditatie

Ook hebben de tientallen vrijwilligers allemaal een speciale cursus gehad waarin meditatie en mindfulness een belangrijke rol spelen. "We hopen dat zij de rust en kalmte overbrengen die zo belangrijk zijn."

Toch is De Liefde nog steeds op zoek naar mensen die iets willen betekenen, om op tijd open te kunnen gaan. "Dat hoeft niet persé aan het bed te zijn. Er zijn bijvoorbeeld nog heel veel klusjes te doen voor we van start kunnen."

'Een hel'

Het is bijzonder dat De Liefde er is en de weg was lang, jarenlang zelfs. Kleisterlee startte zijn missie na een ingrijpende gebeurtenis in zijn eigen leven. Zijn broer kreeg vanuit het niets te horen dat hij nog kort te leven had. Het lukte hem niet om dat vreselijke gegeven te accepteren.

Kleisterlee: "Hij werd opgenomen op de intensive care van een ziekenhuis en ik ben zes weken nauwelijks geweken van zijn zijde. Het was vreselijk, een hel."

"Mijn broer lag te schreeuwen, huilen, zweten en trillen. Het ziekenhuispersoneel -hoe goed bedoeld ook- en ik wisten niet daar goed mee om te gaan. Vaak kwam het neer op 'stop er maar een pil in'. De omgeving was verder te klinisch: buizen, slangen en draden."

'Niet stoppen'

Kleisterlee voelde direct aan dat dat anders kon en begon aan een plan. Hij kreeg de hulp van tientallen vrijwilligers en donateurs. De Rotterdamse Stichting Volkskracht Historische Monumenten deed een grote duit in het zakje door een 18e eeuwse boerderij in Zuidwijk voor een vriendenprijs te verhuren.

Kleisterlee is duidelijk over het hospice dat grotendeels door goedheid en vereende krachten van de grond is gekomen. "Zonder hen allen was het nooit gelukt. Al waren er ook tijden dat ik dacht dat het niet zou lukken. Maar dan dacht ik aan mijn broer en wist dat ik door moest gaan."

Ruisende bomen

Als het meezit opent Hospice De Liefde per november de deuren en biedt dan plek aan zeven mensen die een levensverwachting hebben van maximaal drie maanden. In hun kamers hebben ze mooi uitzicht op het weidse groen langs het Havenspoorpad, met regelmatig een gans of haas die voorbij tippelt.

"Dat uitzicht was voor mij van een essentieel belang. Zelf hoop ik te kunnen sterven met het geluid van ruisende bomen. En als je hier stil bent 's avonds, dan hoor je bomen ruisen. En ik kan straks zeggen: Radboud, het is me gelukt."

De uitzending van Onze Man op Zuid ging onlangs over Hospice De Liefde. Deze kun je hier terugzien.

Meer over dit onderwerp:
Nieuws
Deel dit artikel: