ARCHIEF RIJNMOND 8 dec 2019 - Camera

Afgelopen week heb ik de kracht van taal weer eens ondervonden. Ik heb weer eens gemerkt hoe een paar goed gekozen woorden, hoe een goede beeldspraak, je gevoel in een situatie kan vangen.

Het begon ermee dat ik mezelf afgelopen week een cadeautje heb gegeven. Een nieuwe fotocamera. Een vrij duur ding.

Ik neem veel foto’s. Met een klein en op zich ook heel goed cameraatje, maar ik loop weleens tegen de grenzen van dat apparaat aan. En al een tijd speelde ik met de gedachte om een grotere, betere, en duurdere camera aan te schaffen.

Maar er waren allerlei vragen die me van zo’n aankoop afhielden.

Ging ik zo’n ding echt gebruiken?
Neem je het wel steeds mee als je ergens naartoe gaat?
Het past niet meer in een jaszak.

Ergens in mijn achterhoofd klonk het mantra: ‘De beste camera is de camera die je ook daadwerkelijk bij je hebt.’

Was ik zo’n ding wel waard?
Zo’n toch wel professioneel apparaat, voor iemand die vooralsnog vooral kiekjes op standje ‘automatisch’ maakt tijdens het wandelen met de hond?
Ik kon mezelf wel voorhouden dat ik er méér mee wil gaan doen, en dat ik me er meer in wil bekwamen, maar komt het daar ook van?

En dan zo veel geld. Was dat wel verstandig?
Mijn vrouw en ik proberen het een beetje zuinig aan te doen nadat mijn vrouw haar baan heeft opgezegd.
We gooien het niet over de balk. Als we iets nodig hebben kopen we het steeds vaker tweedehands.
En dan dit?

Ik vrees dat de aanbiedingen van Black Friday me over de streep hebben getrokken. Er was namelijk sprake van échte korting. Dat wist ik.

Dus: camera en lens gekocht en thuis neergezet.

Ja, en dan.
Je hebt mensen die de boel dan meteen uitpakken, in elkaar zetten en gaan gebruiken.
Ik niet.
Ik heb de neiging om nieuwe aankopen een tijdje onaangeroerd te laten staan. Alsof ze moeten acclimatiseren.

Met kleding heb ik dat ook.
Ik koop niet zo vaak nieuwe kleding, maar áls het er weer eens van komt, kan een nieuwe broek of trui of jas wekenlang blijven liggen voordat ik die eens aantrek.

Mijn vrouw kent mij door en door, en ze zag het afgelopen gebeuren. Na een paar dagen heb ik lens en camera wel in elkaar gedraaid en heb ik de boel aan de oplader gehangen, maar daar bleef het bij.

‘Ben je blij met je aankoop?’ informeerde ze na een paar dagen.
‘Eeehm, dat komt denk ik wel als ik de boel ga gebruiken,’ antwoordde ik geheel in de lijn met mijn gevoel.

En toen kwam mijn vrouw met een geweldige vergelijking ontleend aan een tafereel dat we weleens in een natuurdocumentaire hebben gezien.

Ze zei: ‘Je benadert die camera alsof het een gorilla is. Je gaat er een tijdje bij in de buurt zitten, maar je kijkt er niet naar.’

Ze sloeg de spijker op z’n kop.

Ik zag meteen weer zo’n tafereel voor me.
Een onderzoeker, natuurbeschermer of documentairemaker die ergens in een Afrikaans heuvellandschap probeert om dicht bij een groep gorilla’s te komen, en die zich in de buurt van het leidende gorilla-mannetje klein en nederig zit te houden, in de hoop op een zekere acceptatie.
Zo voelt het, ja.

Spullen, zeker gevoelsmatig grote spullen, zijn voor mij als gorilla’s.
Als wilde beesten die vragen om een omzichtige benadering.
Alsof je met haast iets zou kunnen verstoren.

SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost

2. Play me – Jack Cross

JULES DEELDER 75
Opnames van muzikaal verjaardagsfeest in Doelen van 24 nov 2019.
3. How cool – Jules Deelder & Boris van der Lek & band
4. Don’t explain – Kim Hoorweg & Boris van der Lek & band
5. De Kerkhofganger - Hans Dorrestijn
6. Spartaans gedicht  – Jordy Dijkshoorn
7. Vogelvrij – Jules Deelder & Boris van der Lek & band
8. Bix – Jules Deelder & Boris van der Lek & band

AANKONDIGINGEN
9. Americanas – Metropole Orchestra Big Band

10. Fatima Moreira de Melo – Mike Boddé
11. Het Kapitaal – ‘t Asoosjale Orkest
12. Dance of the pirate - Dolf van der Linden and his Orchestra

 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: