nieuws

Drie bewoonsters blikken terug op explosie Moddermanstraat: 'Het leek wel oorlogsgebied'

De oorverdovende knal was tot in verre omgeving te horen en had een ravage tot gevolg: "Het leek wel oorlogsgebied." Zondag 1 februari 2015 iets voor half vijf wordt de Moddermanstraat in Rotterdam-Schiebroek opgeschrikt door een heftige explosie.
Brand breekt uit, ramen springen kapot, ook van huizen aan de overkant, en zestien woningen raken zwaar beschadigd. Alle bewoners moeten hun flat uit en mogen pas een paar dagen later een half uur terug om wat spullen te pakken. Wonder boven wonder vallen er alleen lichtgewonden.
"Dat ik dit heb overleefd", stelt de 68-jarige Kata Andric. Bij haar ligt de explosie nog vers in het geheugen en ze is er nog diep door geraakt. "Ik ben alles kwijtgeraakt." Zij is de buurvrouw van de verwarde man die zijn gasleidingen openzet en er een aansteker bij houdt.
Het is vijf jaar geleden en drie bewoonsters van de Moddermanstraat blikken terug. De 63-jarige Sjoukje Wolf is niet thuis op het moment van de explosie en mag bij terugkeer ruim twee weken haar huis niet in. "De troep, de ravage, al die ramen eruit, beetje oorlog-idee", dat is haar sterkste herinnering. "Maar ik heb er weinig last van, je moet toch weer verder", vervolgt ze.
De 66-jarige Vera Buizert staat in haar joggingbroek op straat met alleen haar huissleutel en pakje sigaretten in de hand. Zij kan na twee maanden pas weer terug. "Die klap is aan niemand uit te leggen." Nog altijd kan ze niet omschrijven hoe hard en overdonderend de explosie was. Zij woont twee deuren verder van de explosie en die richt bij haar flinke schade aan. "Alle schade bij mij was te vervangen en ik denk er niet vervelend op terug."

'De oude Kata is weg'

De zwaarst getroffen is Kata, de directe buurvrouw van de verwarde man die zijn flat opblaast. Zij heeft op meerdere plekken in de wijk gelogeerd en gebivakkeerd, en keert pas na anderhalf jaar terug in haar gerenoveerde flat.
Die bewuste zondagmiddag roepen verdrietige herinneringen bij haar op en zeker als ze de foto's bekijkt van haar verwoeste appartement. "Die oude Kata is weg", zegt ze met betraande ogen. "Ik was altijd vrolijk, ik lachte altijd, ik praatte altijd, maar ik ben er kapot van. Mijn leven is niet meer hoe het is geweest." De explosie heeft haar leven op z'n kop gezet en voorgoed veranderd.
Kata ligt zondagmiddag 1 februari 2015 op haar bank naar een tenniswedstrijd op televisie te kijken als haar flat door elkaar schudt, het meubilair door de kamer vliegt en stofwolken ontstaan. "Toen hoorde ik een zware klap, mijn bank stond aan de andere kant van de kamer. Ik had geen ramen meer, ik had geen balkon meer. Tafels, stoelen, tv, planten, alles was weg", vertelt ze. Ze loopt de galerie op en vraagt aan buren wat er aan de hand is. "Ik dacht dat ik droomde, dit kan niet waar zijn, het idee van een explosie kwam toen niet in me op", vertelt Kata.
De explosie en de omvang van de ravage heeft veel mensen aangegrepen. In de wijk gaan buren spullen en kleding inzamelen voor de getroffen bewoners. Kata krijgt een brief van een onbekende man met een briefje van honderd euro erin. "Hij had mij op televisie gezien en wilde me op weg helpen om weer wat spullen te kunnen kopen", zegt ze.
Voor Sjoukje en Vera zijn de gevolgen minder drastisch. Zij kunnen hun oude leventje vrij snel weer oppakken. "Wij wonen aan de andere kant en bij ons lag de vensterbank eruit, en de lamellen en gordijnen waren kapot. De verzekering heeft alles vergoed", vertelt Sjoukje. "Het is wel raar dat je even je huis niet in kan en de poezen waren nog binnen." Na een paar dagen vinden ze die angstig verstopt terug. "Die keken ons vanonder de bank angstig aan en hadden al die tijd niets gegeten", vertelt Sjoukje.

Niet boos

Terugblikkend zijn geen van drieën boos op Simon B., de verwarde buurman die de explosie veroorzaakt. "Het was een aardige en vriendelijke man", zeggen ze alle drie.
Buurvrouw Kata vertelt dat hij depressief was vanwege een scheiding en niet de goede hulp kreeg. "Die scheiding deed hem veel pijn, daardoor raakte hij depressief en de instanties hebben niet gezien dat hij niet alleen kon wonen." Kata zoekt hem op in de gevangenis maar hij reageert heel koeltjes op haar verhaal. "Ik vertelde hem dat ik alles kwijt was en zijn reactie was dat spullen vervangbaar zijn", vertelt ze over dat gesprek.
De zus en broers van Simon B. schrijven een brief aan de getroffen bewoners in de buurtkrant van Schiebroek. "Wij willen u laten dat wij hopen dat u de draad van het leven weer kan oppakken en aan de toekomst werken. We hopen met heel ons hart dat het met u weer beter gaat", schrijven ze in de brief.
"Zij laten blijken dat ze met ons meeleven. En dat vind ik toch wel fijn. Hij heeft het niet expres gedaan", zegt Sjoukje over de brief. "En ik neem hem ook helemaal niets kwalijk. Hij was ziek en bij zijn volle verstand had hij het nooit gedaan", zegt Vera.
Pas later dringen de gevolgen van zijn daad tot Simon B. door. Op de dag van de uitspraak een jaar na de explosie, vraagt hij het woord aan de rechter en zegt het volgende: "Ik deel in het leed van de bewoners en ben mij deze daad ook steeds meer gaan realiseren. Ik hoop dat zij het mij kunnen vergeven."
Kata is alles kwijt, ook dierbare spullen van vroeger uit haar jeugd in voormalig Joegoslavië. "Alle foto-albums en een ring van mijn moeder zijn verloren", vertelt ze verdrietig.
Ook al vallen de herinneringen haar zwaar, ze woont weer in haar oude flatje en bij haar vertrouwde buren. Ze heeft hier geen familie en moet het verdriet in haar eentje verwerken, en dat vindt ze moeilijk. "Voor schuld kan je vergeving zoeken en vinden, maar verdriet gaat nooit weg, dat slijt alleen een beetje", zegt ze.