nieuws

Nooit meer een patatje pinda van John en Els op de Maasvlakte

John Hofman pakt zijn microfoon, spreidt zijn armen en brengt de gasten van 'smickel-inn' Het Balkon van Europa een laatste muzikale ode. Het is zijn afscheidslied, want na 24 jaar stopt hij met de cafetaria op het uiterste puntje van de Maasvlakte.
Zijn vrouw Els hoort het lied ogenschijnlijk onbewogen aan. Maar als hij haar al zingend in de armen sluit, is ze toch tot tranen geroerd. Ze dept haar ogen, snuit haar neus en trekt dan haar man weg. "John, laat het nou, het is niet meer van ons."

Spaanse Polder


Samen bakken ze al meer dan 28 jaar patat. Eerst in de Spaanse Polder, vanaf 1996 ook op de Maasvlakte. Els weet het nog goed: "Dat was op 10 januari. Het was zo koud dat de vorige eigenaar soep kwam brengen. Feyenoord speelde toen tegen Ajax. En verloor toen ook al."
John heeft andere herinneringen: "We waren in december in Spanje en ontmoeten daar Aad en Meta. Die stonden hier op de Maasvlakte al 13 jaar met een mobiele patatkar. Ze wilden ermee stoppen. Toen we 'm van hen overnamen, zeiden ze: 'zie het hier maar langer vol te houden dan wij'. Nou, de tijd is voorbij gevlogen. Echt."

Scheepsattributen


De mobiele kar werd ingeruild voor een portocabin. John zette er een oven in en plaatste een schuifpui en panoramaramen. Ook hingen ze het vol met scheepsattributen en foto's van schepen. 'Allemaal gekregen van klanten.'
Sindsdien weet 'de hele wereld' hen te vinden: scheepsspotters, strandliefhebbers, werklui van de Maasvlakte en dagjesmensen die een rondje met de auto maken. "Je kunt beter vragen wie hier niet komt," zegt Els. 'Vooral Duitsers, maar ook Canadezen, Chinezen, noem maar op."
Het gastenboek staat vol lovende reacties. Over het bakkie koffie van Els, of het patatje pindasaus of broodje gebakken spek van John. Ook over de gezelligheid en het fantastische uitzicht op de voorbij varende zeeschepen die Rotterdam aandoen.

Afscheid

Het afscheid gaat het stel aan het hart. "We weten precies wat we aan elkaar hebben, hadden allebei onze eigen rol," mijmert John. Wat hem betreft hoeven ze niet te stoppen. Maar Els heeft reuma en trekt het niet meer. Ze wil rust, en lekker naar Spanje. "Ik ga wel weer ergens met een haringkar staan, denk ik," lacht John.
Nog 1 keer gooit hij een schep patat en twee frikandellen in het vet. Ondertussen draagt hij het gedicht van de Rotterdamse dichter Hans Wap voor, dat op de deur staat geschilderd (zie foto). En dan stappen ze samen in hun busje en laten ze de Maasvlakte achter zich. Opvolger Ton Bodeker mag vanaf nu de harten van 'de hele wereld' veroveren.