ARCHIEF RIJNMOND 26 jan 2019 - Heen en weer

Afgelopen week heb ik weer eens gemerkt hoezeer je gedachten en gevoelens heen en weer kunnen gaan. Hoe verschillend je op het ene en op het andere moment in een kwestie kunt staan.

Ik zal het uitleggen.

Al langer loop ik rond met het idee om een serie theateravonden te houden rond vooral Rotterdams amusement van alweer even geleden, iets in het verlengde van wat ik op de radio doe, en van de week heb ik daarvoor de afspraak gemaakt.

In mei komt er een soort try-out in Theater Walhalla op Katendrecht. Vanaf oktober moet het daar maandelijks gaan gebeuren.

De Muzikale Voddenman in het theater.

Een programma met verhalen en filmpjes, met live gespeelde liedjes en gasten uit de wereld van het wat oudere amusement.

Ik waan mijzelf geen artiest, laat staan een podiumbeest, maar angst voor spreken in het openbaar heb ik niet of nauwelijks. En in de loop der jaren heb ik zó veel amusementsverhalen boven water gehaald dat ik wel met een aardig palet aan onderwerpen kan komen aanzetten.

Tenminste: dat was mijn gevoel toen ik alweer even geleden het balletje opwierp bij Walhalla, en ook nog toen ik van de week aan tafel zat met de directeur en de programmeur.

Oké, we gingen het doen. Ik zou even een opzetje maken voor een programma van steeds drie kwartier voor de pauze en een half uur erna. Dat kwam goed.

Maar eenmaal thuis achter de computer begon er iets te knagen. Ik dacht: hoe vul ik maandelijks in het theater vijf kwartier? Wat ga ik eigenlijk doen?

Ik kreeg precies het gevoel dat ik ook weleens heb als ik heb afgesproken om ergens een gelegenheidspraatje te houden.
Welgemoed maak ik een afspraak voor iets dat nog maanden ver weg is, vanuit de gedachte dat ik het tegen die tijd wel zie. Dat ik het dan wel even tussendoor doe. Geen probleem.

Maar als dan de week is aangebroken waarin ik geacht wordt te verschijnen, blijk ik nét druk te zijn met honderdduizend andere dingen, blijk ik níet zo goed in mijn vel te steken, en blijk ik de voorbereidingstijd te hebben onderschat. Dan is het kortom iets geworden dat óók nog moet. Bij al het andere. Iets dat nu eigenlijk even slecht uitkomt.

Maar ik weet ook: als ik ga zitten om me voor te bereiden, voel ik het enthousiasme vanzelf terugkeren, en uiteindelijk wordt het weer een leuke avond.

Het zijn in zekere zin vertrouwde golfbewegingen in mijn gedachtewereld en gevoelsleven.

Ik herkende het van de week.
En ik besloot toen maar eens een soort raamwerk te maken voor dat programma in het theater.

Eens kijken ... inleidend praatje: vijf minuten. Aansluitend live gezongen lied: ook vijf minuten. Wat duiding achteraf: weer een paar minuten. Gesprek met een gast: tien minuten. En zo verder.

Dat ging eigenlijk heel goed.

Ja, zelfs zó goed dat ik binnen de kortste keren gesprekken en onderwerpen in het voorlopige draaiboek alweer moest gaan inkorten om binnen de tijd te blijven.

Wat is de les die ik keer op keer leer?

Dóe het maar gewoon.
Trek je niet te veel aan van jezelf.

SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost

2. Don’t you worry ‘bout a thing – Ger Smit          

JAN ROT
Gesprek over onder meer de vertaling die Jan Rot heeft gemaakt van ‘Under the bridge’ van The Red Hot Chili Peppers.
3. Onder de brug – Jan Rot
4. Under the bridge – The Red Hot Chili Peppers
5. La la land (Wonderwall) – Jan Rot
6. The Contest – Jan Rot

AANKONDIGINGEN
7. Americanas – Metropole Orchestra Big Band

8. Wil joe hef a cup of tie – Loes Luca & Dick van den Toorn
9. I believe in you – Dennis Kolen
 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: