nieuws

Christiaan werd bijna voor de trein geduwd en zoekt nu de dader

© archief
Het is vijf jaar geleden dat de toen 20-jarige Christiaan Vermaas op station Blaak in Rotterdam bijna voor een trein werd geduwd. De dader, Murat K., bekende en werd veroordeeld voor poging tot doodslag. Hij leed aan waanbeelden en moest van de rechter naar een psychiatrisch centrum. Nu is Christiaan op zoek naar zijn duwer, omdat hij hem graag wil spreken voor de documentaire die hij over het voorval en de nasleep ervan maakt.
Christiaan staat weer op hetzelfde perron als hij de herinnering aan het voorval ophaalt en uitlegt waarom hij Murat K. zoekt. "Op het moment dat de trein aankomt, zet ik altijd een stapje dichterbij. Ik voelde ineens een hele harde duw in mijn rug. Ik zette een stap naar voren, bijna op het spoor en ik moest heel hard terugduwen om niet op het spoor terecht te komen voor de voorbijrazende trein."
Lees meer: 'Treinduwer' station Blaak ontoerekeningsvatbaar
Zo'n moment heeft hij nog nooit ervaren, zegt hij voor de camera van Bureau Rijnmond. "Ik ben de dans ontsprongen en had dood kunnen zijn. Maar er was ook niks aan de hand, ik mankeer niks. Ik heb hem even aangekeken en hij is weggerend. Uiteindelijk ben ik stoïcijns de trein ingestapt. Alsof er niks gebeurd was."
Pas toen Christiaan in de trein door twee dames werd aangesproken, had hij door dat alles op stelten stond. Conducteurs waren gealarmeerd en de machinist dacht dat er iemand op het spoor terecht was gekomen. In afzienbare tijd was de politie ter plekke en werd het perron afgezet.

'Mam, ik ben net voor de trein geduwd'

Maar het besef van de ernst van ze zaak bleef nog even uit. "Omdat het goed was afgelopen en de adrenaline erg hoog was", vertelt Christiaan. "Ik weet nog dat de agenten zeiden: het is niet erg als je nu moet huilen. Maar ik stond er eigenlijk met een glimlach, weet ik nog. Het drong pas tot me door toen ik mijn moeder belde en zei: mam ik ben net voor de trein geduwd."
In de weken en maanden daarna, maakte de onzekerheid Christiaan angstig. "Ik had geen idee waarom hij het op mij had voorzien. Misschien was het met opzet. Ik heb voor mijn gevoel geen vijanden, maar ik dacht daarna wel: zou ik iets over me hebben afgeroepen?
Het duurde even voor Murat K. in juni werd gepakt. "Ik heb de eerste maanden best wel in onzekerheid en angst geleefd. Als ik voetstappen achter me hoorde, reageerde ik heel geschrokken. Ik was best wel bang, alleen wilde ik dat voor mezelf niet toegeven."

Het was de ziekte

Inmiddels is Murat K. veroordeeld, weliswaar zonder straf, maar met verplichte opname. Dat gaf Christiaan berusting. "Hij had een psychiatrische achtergrond. Vanuit mijn medische achtergrond kon ik beseffen dat hij het niet op mij had gemunt. Het was de ziekte die ervoor heeft gezorgd dat hij mij voor de trein heeft geduwd."
Het gaat goed met Christiaan, al gaat hij op het station nu tegen een muurtje staan, zodat hij niet van achteren geduwd kan worden. Toch heeft hij nog altijd een aantal vragen.
Om zijn creativiteit te uiten, schreef de afgestudeerde basisarts al vaak verhalen. Hij rolde in de uitzendingen van het Sophia Kinderziekenhuis, ging dat programma presenteren en meldde zich aan voor de TV Academy, een opleiding voor jonge mediamakers. Een onderdeel van de opleiding is het maken van een documentaire. Omdat Christiaan nog altijd veel vragen over wat daar precies gebeurde en welke processen er naderhand bij kwamen kijken.

Onbegrip voor dader wegnemen

"Ik zou de dader heel graag willen spreken, omdat ik denk dat er door veel mensen een verkeerd beeld is ontstaan van hem en zijn psychiatrische aandoening", vertelt Christiaan. "En veel misvattingen over waarom hij niet de cel in is gegaan, maar is veroordeeld tot een psychiatrische opname", voegt hij daaraan toe. "Dat onbegrip hoop ik met mijn documentaire weg te nemen. Ik wil laten zien hoe het met hem gaat. Ik ben slachtoffer van het voorval. Hij is slachtoffer van zijn ziekte. Ik kan het hem niet kwalijk nemen dat hij mij heeft geduwd."
De eerste stap van zijn documentaire, de politie spreken, is gelukt. Via de politie heeft hij contact gekregen met justitie, de volgende stap. De derde stap is het vinden van Murat K. "Dat hoeft niet meteen voor de camera, maar dat zou het project wel afmaken."

'Door bezuinigingen komen mensen op straat'

Voor Murat K. kan het een soort zuivering van zijn naam zijn, denkt Christiaan. "Misschien is dat voor hem het punt dat hij mij wil spreken, laten zien wat er bij hem aan de hand is geweest."
Dat is niet de enige reden waarom Christiaan aan de documentaire werkt. De bezuinigingen in de psychiatrie maken hem boos. "De enige manier om ervoor te zorgen dat mensen met een psychiatrische achtergrond dit soort dingen niet doen, is juist door psychiatrische therapie. Ik vond het heel kwalijk dat er overal bezuinigingen zijn, want daardoor komen mensen die hulpbehoevend zijn op straat te staan en worden ze aan hun lot overgelaten."