Antonio kan het niet laten: ook zijn nieuwe huis wordt een museum

Antonio Ponse leefde 34 jaar in een museum. Een museum over zijn eigen leven en gedachten om precies te zijn. Plaatjes, knipsels, objecten, geen wand, zelfs geen plafond was onbedekt. Toen hij moest verhuizen was de grote vraag: maakt hij er op zijn nieuwe stek weer één grote collectie van?

Antonio is blij dat we een jaar later wéér langs komen. Nu dus op zijn nieuwe adres. Een frisse flat niet ver van zijn oude woning bij de Rotterdamse Slinge. Of we even mogen spieken naar een nieuw museum? "Natuurlijk! Graag zelfs!"

Vijf centimeter over de drempel van Antonio's nieuwe onderkomen is het antwoord daar. Ja. Maar dan wel met de aantekening dat er hier veel meer lege plekken zijn dan op het oude adres. Daar was iedere centimeter vol gelijmd met knipsels en portretten. Nu hangen er tientallen, honderden misschien zelfs, lijstjes aan de muur. Met witruimtes ertussen.

"Ja, het wordt weer een aardig museum. Al komt het oude nooit meer terug. Daar heb ik tientallen jaren iedere dag wat aan gedaan."

Hij zegt blij te zijn met de nieuwe situatie. "Het is mooi geworden, ik heb er troost aan."

De harde betonnen muren vormden wel een probleem. Pas na een half jaar vond hij iemand die gaten kon boren. "De leegte was moeilijk in periode. Dat accentueert je eenzaamheid", zegt de aimabele Rotterdammer.

De verhuizing kende nog een prachtig moment. "Ik heb de trouwring van mijn moeder terug gevonden. Mijn moeder is de grote liefde van mijn leven geweest. Ik heb haar tot haar dood verzorgd. Ze stierf in mijn armen. Het is maar materie, zo'n ring maar ook zo belangrijk. Het is iets magisch. Ze was 21 toen ze trouwde, 42 toen ze mij kreeg."

De muren vullen zich nu langzaam met film, muziek, kunst en poëzie, zijn grote passies. Er is ook een rol weggelegd voor spiritualiteit. "Soms hoor ik de wind rond mijn huis. Dat geeft me een goed gevoel. Ik zie de elementen als persoon, een soort metgezel."

Ponse is bijna 70 en zegt dat hij het heel aardig maakt. Op één punt hoopt hij op verbetering. "Ik zou graag nog eens jongere versie van Dolly Parton ontmoeten", zegt hij met een knipoog. Een levensmaatje, dat is wat de collectie van zijn leven echt compleet zou maken.

Meer over dit onderwerp:
Nieuws
Deel dit artikel: