nieuws

'We hadden echt niet door dat Demi anorexia had'

Het is de nachtmerrie van iedere ouder: zien dat het niet goed gaat met je kind, maar daar verder weinig invloed op hebben. Tineke Huigen uit Nieuw-Lekkerland heeft een dochter, Demi, die al vier jaar aan anorexia lijdt. In het boek 'Onze weg naar Rome' beschrijft Huigen de impact die deze ziekte heeft op het gezinsleven.
"Het heeft een hele grote invloed, niet alleen op Demi zelf, maar ook op mij, mijn man, mijn andere dochter en hele familie. Vanaf de tijd dat we erachter kwamen draait alles om de ziekte en om haar te helpen met herstellen."

Vermoedens

In het begin heeft Demi haar eetstoornis verborgen weten te houden voor haar ouders. "We hadden het echt niet door. Wel dat je iets vermoedde, maar ik denk dat je het als ouders onbewust niet wil zien."
Huigen vertelt dat Demi nooit dik is geweest. Ze viel wel iets af, "Maar we dachten: ze komt net van school en ze had een baan, waardoor ze meer beweegt. En ze werd ouder, als je uit de pubertijd komt dan verandert je lichaam natuurlijk ook."
Pas toen Demi vier jaar geleden van een vakantie kwam met haar vriendinnen, werd het heel duidelijk dat er iets helemaal niet in de haak was. "Ik werd er door één van haar vriendinnen op attent gemaakt dat ze minder at."

Lange weg

In het gesprek met Demi hierover, gaf ze meteen toe dat ze moeite heeft met eten. "Ze wilde er zelf ook graag vanaf." Maar het proces is heel zwaar. "Het is natuurlijk frustrerend en heel lastig."
Hoewel er al flink wat stappen zijn gezet, is Demi nog niet genezen. "Het is een lange weg. We hebben zoveel mensen om ons heen gezien en zoveel voorbeelden dat we ervan overtuigd zijn dat je echt kan herstellen van anorexia. Dat is bewezen."

Twee persoonlijkheden

Therapieën, consequent zijn en het geven van veel liefde zijn voor het herstel volgens Huigen heel belangrijk. "Dwingen helpt niet, mensen moeten zelf willen. Mensen met een eetstoornis hebben eigenlijk iets dat lijkt op twee persoonlijkheden. Demi heeft een kant die graag wil en met de eetstoorniskant kun je heel moeilijk praten."
Het idee van het boek komt van Demi. "Zij wilde dit samen doen, dat wij allebei vanuit ons eigen perspectief een boek gingen schrijven. En ik had dit zelf ook al in mijn hoofd. Want, ik was op zoek naar een boek dat dit echt vanuit de ouders beschreef. Veel boeken zijn geschreven vanuit de mensen met een eetstoornis zelf."
Aan anderen beschrijven hoe je als ouder zelf ook overeind kan blijven, was voor Huigen een belangrijk streven. "Dit is natuurlijk ook heel erg belangrijk, hoe je ermee omgaat." Demi heeft uiteindelijk niet meer kunnen helpen met het boek, omdat ze heel ziek is geworden.

Begrip

Ze heeft niet het hele boek van haar moeder gelezen. "Ik heb haar wel stukken voorgelezen waarvan ik het wel belangrijk vond dat ze wist dat het erin stond. Het was in eerst instantie dat ik het ook alleen aan familie en vrienden zou laten lezen. Uiteindelijk is het toch veel groter geworden dan ik in gedachten had."
Dit komt mede door Demi zelf. "Ze had ook zoiets van het is wel mooi om aan andere mensen te laten zien welke impact het heeft en wat er precies gebeurt zodat er meer begrip komt."