ARCHIEF RIJNMOND 7 juni 2020 - Verkeershufters

Afgelopen week ben ik begonnen aan een nieuwe verzameling. En ben ik getuige geweest van een wonderlijke omkering die ik onbedoeld zelf in gang heb gezet.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Mijn vrouw en ik wonen in Rotterdam-Noord aan een straat met doorgaand verkeer, en het lijkt erop dat er de laatste jaren steeds vaker keihard wordt gereden in onze straat, en in de omliggende straten. En dan bedoel ik echt kei-hard.

Als ik ‘s avonds laat ons hondje uitlaat loop ik soms hoofdschuddend over de Bergselaan of de Rodenrijselaan.

Sommigen lijken de buurt te zien als een soort racecircuit.

Ik heb ook al twee keer ‘s avonds bij een oversteekplaats op de Bergselaan moeten rennen voor mijn leven, en voor het leven van ons hondje. Dat nogal wat automobilisten niet stoppen voor een zebrapad, dat calculeer je als voetganger in, maar je gaat er niet vanuit dat iemand je bijna als doelwit ziet.
Laatst met het Suikerfeest was het héél erg. Toen scheurde de ene na de andere dure auto door de straat en dacht ik nog even: ik weet niet waar dat in de Koran staat, dat je je met het Suikerfeest als een snelheidsduivel aan de wereld moet laten zien. Maar al snel realiseerde ik me dat het met Hemelvaartsdag ook bar en boos was. En met Kerstmis.

En ja, de afgenomen verkeersdrukte van de coronacrisis de afgelopen maanden nodigde ook uit. Want om een beetje te kunnen scheuren moet je wel de ruimte hebben.

Wie zijn dat die zich zo misdragen?

Tja, daar komen we misschien op glad ijs.
Mijn indruk is dat het om relatief jonge jongens gaat, zo tussen de 18 en de 30, dat ze het als een spelletje ervaren, als ‘kicken’ of zo, en dat de meeste, nou ja, een migratieachtergrond hebben. Turks of Marokkaans.
Misschien heb ik het mis. Het gaat ook niet om afkomst, het gaat niet om het horen tot een groep, het gaat om gedrag, om asociaal verkeersgedrag. En daar is maar weinig van nodig om de toon te zetten.

Er hoeft maar twee of drie keer per uur iemand met veel kabaal door de straat te denderen om je als bewoner een onrustig gevoel te geven.

De straffeloosheid stuit ook tegen de borst.

Ja, en het kan een keer heel erg misgaan. De kans op brokken is bij hoge snelheden natuurlijk veel groter. Dat is vorig jaar nog gebleken toen op de Gordelweg een mevrouw met haar hondje werd doodgereden.

Na dat dodelijke ongeval hebben buurtbewoners een Facebookpagina opgetuigd om klachten over ‘verkeershufters’ te bundelen. Een Facebookpagina met als profielfoto een kiek van dat doodgereden hondje, een teckel.

Maar pas de laatste maanden of weken is er geloof ik echt een gevoel van urgentie ontstaan. De wijkraad bespreekt het probleem aan zogeheten verkeerstafels. De wijkagent is ingeschakeld. De fractievoorzitter van de VVD in de gemeenteraad, die ook in de buurt woont, spant zich in. Burgemeester Aboutaleb heeft van de week een brandbrief gekregen. Er zijn al diverse politiecontroles geweest. In de Rodenrijselaan is van de week een apparaat neergezet dat aangeeft hoe hard je rijdt. En ik ben zélf met iets begonnen, na een gesprek met een verkeersagent die ik toevallig tegenkwam.

Die agent raadde me aan het asociale gedrag te filmen.
Een goed filmpje versterkt het gevoel van urgentie.

Ja, een goeie.
Wat een filmpje teweeg kan brengen heeft de hele wereld afgelopen week nog mogen ervaren met die beelden van de laatste negen minuten uit het leven van George Floyd.

Dus wat ben ik gaan doen?
Ik ben mijn avondrondes met de hond gaan filmen.
Gewoon mijn mobiele telefoon de hele tijd laten draaien.
Onopvallend. Ik was al door anderen gewaarschuwd dat die hardrijders nogal opvliegend kunnen zijn en dat je niet weet of ze in hun drift niet ineens iets anders dan een ballonnetje met lachgas uit hun zakken halen.

De eerste avond van mijn ‘undercoveractie’ was het meteen raak.
Ik was misschien twintig meter onderweg of daar kwam er eentje langs suizen. Hij stond er goed op en het resultaat heb ik meteen met de buurt gedeeld.

Dit smaakte naar meer.
De avonden hierna liet ik mijn mobiel weer de hele tijd draaien. Wat tot nóg een paar - wat bescheidener - treffers leidde. Maar er was ook een avond dat ik niks ‘ving’. Kwam ik terug van de laatste ronde, vroeg mijn vrouw: ‘En?’ En toen hoorde ik mezelf zeggen: ‘Niks. Jammer.’

Terwijl ik die woorden uitsprak realiseerden mijn vrouw en ik ons allebei hoe de situatie door mijn actie was veranderd.
Ik vond het nu gewoon jámmer dat ik geen verkeershufter was tegengekomen. Ik had niks gescoord voor mijn nieuwe verzameling.

Het kan verkeren.

SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost

2. White wedding – Metropole Orkest olv Dolf van der Linden
           
ARCHIEF GERARD COX
3. Hansopje – Gerard Cox
4. Hoog bezoek – Gerard Cox 
5. Les musiciens – Gerard Cox & Michel Legrand
6. Vrije tijd doden – Ruud Bos
7. Stieltjesplein – Gerard Cox 

PRESENTATIE DE MUZIKALE VODDENMAN
8. Hand in hand kameraden – Mike Boddé
9. De stoker van Rotterdam – Mike Boddé
10. Ketelbinkie – Roland Vonk & Mike Boddé

11. Binnen in een vrouw – Ricky & The Koters
12. Cuba Havana – Ocobar
 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: