ARCHIEF RIJNMOND 12 juli 2020 - Naar Nijmegen

Afgelopen week heb ik met een zekere verbazing naar mezelf gekeken. Naar mijn gedrag, en naar wat er in mijn hoofd gebeurde.

Mijn vrouw wilde naar een tentoonstelling in een museum in Nijmegen, een tentoonstelling waar ik ook in was geïnteresseerd, en mede doordat we echte vakantieplannen voor dit jaar maar hebben laten varen, besloten we om er als het ware een stedentripje van te maken. We gingen een paar dagen naar Nijmegen en omgeving.

Aan onze vaste hondenoppas vroegen we om ons hondje twee nachten onderdak te geven, en we boekten een kamer even buiten het centrum van Nijmegen, op een plek waar we gratis konden parkeren maar waarvandaan het centrum nog wel was aan te fietsen. Wij nemen bij stedentrips meestal onze vouwfietsjes mee in de auto. Het voelt echt als rijkdom om je in een ‘vreemde’ stad op je eigen fietsje te verplaatsen.

Ja, én we besloten: we vertrekken maandagmiddag om twee uur.

Nou weet ik niet hoe dat in andere relaties gaat, maar ik kan me zo voorstellen dat in veel relaties het gevoel voor punctualiteit niet helemaal synchroon loopt. Bij ons draait het er meestal op uit dat mijn vrouw op mij moet wachten.

Op het laatste moment móet ik altijd nog van alles.

Ook al gingen we in dit geval maar twee nachten weg, voor mijn gevoel waren er allerlei dingen die echt niet ‘al die tijd’ konden blijven liggen. Er móesten echt een paar dingen op de post, ik móest nog even iemand terugbellen, en er waren een paar mailtjes die ik echt nog even móest beantwoorden.
Ja, en daarna moest ik nog onder de douche, wat kleren bij elkaar graaien en de vouwfietsjes inladen.
Het tijdstip van twee uur haalden we dankzij mij niet.

Het was al tegen drieën dat we eindelijk de auto in stapten, met mijn vrouw in niet meer zo’n best humeur.

Waar het door komt dat ik het steeds presteer om haar te laten wachten, ik weet het niet. Zou het – hoe raar het misschien ook klinkt - een vorm van optimisme zijn? Dat ik allerlei klusjes van het laatste moment als veel minder tijdrovend inschat dan ze in de praktijk zijn? Is het een zekere mate van inflexibiliteit? Dat het voor mij moeilijk is om te schakelen van de ene naar de andere activiteit?

Ik krijg er geen vat op.
Uiteindelijk begrijp ik mezelf niet.

Ja, en het was ook nog niet klaar.
Vóórdat we de Van Brienenoordbrug over waren, zei ik: ‘We zijn de fietssloten vergeten.’

We hebben een los kettingslot en een los beugelslot om die toch vrij dure fietsjes mee vast te maken, en opeens realiseerde ik me dat die nog thuis lagen. En ja, zonder die sloten hadden we niks aan de fietsjes.

Dus: bij de eerste afslag de snelweg af en terug naar huis om die dingen te halen.

Tijdens die smadelijk terugtocht, en tijdens de hernieuwde start, die ons om kwart voor vier of zo dan eindelijk over de Van Brienenoord zou voeren, vroeg ik me af hoe dat in zo’n hoofd gaat. Hoe het kan dat er opeens ergens vanbinnen een lampje gaat branden. Opeens weet je dat je een kwartier of een half uur geleden iets over het hoofd hebt gezien.

De fietssloten.

Heb je onbewust iets geregistreerd dat pas na een tijdje de weg vindt naar je bewustzijn? Is het dat?

Ik heb het ook weleens als ik een verhaaltje schrijf over het een of ander. Dat dan een dag later zomaar vanuit het niets de wetenschap opduikt dat een bepaalde zin niet lekker loopt. Of dat ik een woord verkeerd heb gespeld.

Het is alsof er op de achtergrond processen draaien waar je helemaal geen weet van hebt. Zoals een app op je telefoon waar je geen acht op slaat.

Ik heb vaak het gevoel dat mijn hoofd zijn eigen weg gaat en dat ‘ik’ daar maar marginaal invloed op heb. Wie die ‘ik’ ook mag zijn. Ik vraag me ook weleens af in hoeverre ‘ik’ verantwoordelijk ben voor wat dat hoofd allemaal uitvreet.

Iets in mij heeft het gevoel dat ‘ik’ onschuldig ben.

Maar ik vrees dat mijn vrouw daar niet intrapt als ze weer eens op me zit te wachten.

SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je - John Verkroost

2. Canzone 4711 - The Kik

HET GROOT NIET TE VERMIJDEN
3. Dancing Queen-Mamma Mia-The winner takes it all - GNTV
4. Foxy foxtrot-Met de vlam in de pijp-Wij zijn twee vrienden - GNTV
5. Yé ké Yé ké  - GNTV/Chris Grem 

6. Middelaards - Martin Mens

LOES LUCA
6. Aan de trapeze - Loes Luca & Huub van der Lubbe
7. J'attend un navire - Loes Luca & Mike Boddé & Fuse
8. Het is een schande - Loes Luca & Remko Vrijdag

9. De Truttejas - Wieteke van Dort
10. Opa - Richard Groenendijk
11. Cocktail - New Cool Collective        
12. De Follies Bergeres - Harry-Jan Bus
 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: