ARCHIEF RIJNMOND 19 juli 2020 - Doodrekenen

Afgelopen week ben ik weer eens aan het rekenen geslagen. Naar aanleiding van een sterfgeval.

Ik kreeg afgelopen week het bericht dat de moeder van een vriend van me is overleden. Ze was 87. Mevrouw Martinez, een Spaanse.

Ik was vijftien toen mijn eigen moeder overleed, in 1975, en daarna ontpopten meerdere moeders van vrienden zich tot min of meer surrogaat-moeders. Mevrouw Martinez was er daar een van. Ik geloof niet dat we nou zulke intensieve gesprekken hadden. Maar soms is ‘er zijn’ al genoeg.

Met de moeder van een andere vriend, de moeder van Stef, had ik geloof ik vooral veel lol. Een opgeruimde, opgewekte vrouw, altijd in voor een grapje. Ik heb heel wat kopjes thee bij haar weggeklokt.
Het is alweer jaren geleden dat ze overleed, nadat ze de weg een beetje was kwijtgeraakt.

Het meest heb ik geloof ik gehad aan de moeder van vriend Christian, een vrij serieuze vrouw met oog voor ieders kwetsbaarheid. Met haar heb ik in mijn herinnering wel vaak langere gesprekken gevoerd.

Ruim een half jaar geleden geleden, vóór de corona-crisis, ben ik nog eens bij haar langs geweest. Ze is in de tachtig en ernstig ziek. De verwachting is dat ze momenteel haar laatste zomer meemaakt.

Er is geen houden aan: de generatie vóór mij en mijn leeftijdgenoten is langzaam aan van het toneel aan het verdwijnen.
Het schuift allemaal op.

Alleen de ijzersterken zijn er nog. Althans: nog eventjes.
Ik heb laatst via een Zoom meeting de honderdste verjaardag van een Amerikaanse tante van me gevierd. En de vriendin die mijn vader na het overlijden van moeder kreeg is er ook nog. Ze mankeert lichamelijk weliswaar van alles maar ze is opmerkelijk helder voor iemand van 98.

Hoe dat in de nabije toekomst gaat met ouder worden, ik vraag het me weleens af. De kennis over wat verouderingsprocessen precies doen en wat je ertegen kunt ondernemen, groeit. Misschien lonkt daarmee wel de mogelijkheid van de eeuwige jeugd.
Maar of dat echt een aantrekkelijk perspectief is?

Laatst zat ik met mijn vrouw in de auto, in de buurt van de Erasmus Universiteit. We zagen allemaal studenten langslopen en langsfietsen, druk pratend en gebarend, en ik vroeg mijn vrouw, die net als ik 60 is: ‘Zou je weer zo jong willen zijn?’
Het antwoord was, zoals verwacht: nee.

Nee, natuurlijk niet. Die tijd heb je gehad.
Dat hoeft niet nóg een keer.

Ik moet bij dit soort dingen altijd denken aan een voorval van jaren geleden. Ik was bezig aan een ingewikkelde geluidsmontage voor de radio, en de computer liep vast. Werk van uren was weg, aangezien ik nog niks had opgeslagen, en dat opslaan ook niet automatisch gebeurde. Ik kon opnieuw beginnen. Met tegenzin. En met het besef: je wilt nog niet eens een paar úúr van je leven opnieuw doen, laat staan járen.

Alles is voor één keer, het schuift allemaal op, en dat is oké.
Op zeker moment is de volgende generatie aan zet.

Hoe oud – zo vroeg ik me van de week af – hoe oud zou mijn vader inmiddels zijn geweest, als ie niet vijftien jaar geleden was gestorven? Dan zou hij nu 101 zijn geweest. Vrij onwaarschijnlijk.

En mijn moeder? Die was van 1923. In werkelijkheid is ze maar 51 geworden. Als ze er nog was geweest had ze in december van dit jaar haar 97e verjaardag hebben kunnen vieren. Statistisch gezien ook niet voor de hand liggend.

Zulke rekensommen doen me denken aan een uitspraak die ik jaren geleden al hoorde over Elvis Presley. Elvis Presley, die maar 42 is geworden. De uitspraak luidde: ‘Als Elvis nog had geleefd, was ie nou ook dood geweest.’


SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost

2. Basilique de la Bicyclette – Ocobar & Geert Chatrou1

ZINGEN IN HET FRANS
3. Que c’este triste Venise – Gerard Cox
4. Dans l’eau de la claire fontaine – Sylvain Ephimenco
5. Certainement – Jaap van de Merwe

6. Napoleon – Dorus 

UIT HET FRANS & UIT FRANKRIJK
7. Ripspiqué – Drs. P
8. Cygne – De Groot & David Bor
9. Cent milles chansons – onbekende zangeres

10. Si on chantait – Ger Smit

MEER FRANKRIJK
11. Parijs ligt aan de Seine/Je ziet er leuker uit met een hoed/Ziede gij me gere - De Spelbrekers
12. Ça – Leo Fuld

 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: