Drugs op Flakkee: 'Verslaafden wachten te lang op hulp'

Een alcohol- of drugsverslaving achter je laten is een strijd, zeker op Goeree-Overflakkee. Eilandbewoner Leon Veldhausz (30) uit Middelharnis spreekt uit ervaring. "Je moet het alleen doen en de drugs is overal om je heen. De behoefte aan acute hulp is enorm, maar daar moet je vaak drie, vier maanden op wachten. Dan is het vaak te laat."

Onlangs kwam 'Het Witte Eiland' in het nieuws door de uitkomsten van een rioolwateronderzoek. Daaruit bleek de concentratie speed in het water relatief gezien, dus per duizend inwoners, vier keer zo hoog als in Amsterdam. De cijfers lijken een duidelijk signaal om te investeren in een gerichte aanpak en laagdrempelige verslavingszorg.

Het verhaal gaat verder onder de video. 

Toch ervaart Leon Veldhausz weinig hulp op 'zijn eiland' bij zijn poging om van de drank en drugs af te komen. Hij besloot twee maanden geleden dat het genoeg was geweest. Hij had eindelijk weer een eigen huis en besloot: "als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer."

Sindsdien is hij radicaal gestopt met het dagelijks gebruik van speed. Hij snoof twee gram per dag. Nu is het tijd om zijn andere verslaving achter zich te laten. Hij vertrekt snel naar een kliniek buiten het eiland om van zijn alcoholverslaving af te komen. Op dit moment is hij afhankelijk van alcohol om te functioneren. Hij begint de dag met alcohol en moet de hele dag door drinken. "Om goed te functioneren heb ik alcohol nodig, voordat ik weer wat anders kan doen."

Verslaving neemt het over 

Voor Leon begon het niet op Flakkee, hij komt uit Enschede en verhuisde na de middelbare school naar het eiland. Toen dronk hij al veel en rookte hij wiet. Later kwam daar cocaïne bij en uiteindelijk speed, omdat die drug goedkoper was. "Speed heeft me genekt", vertelt hij. "Het begon leuk", vertelt Leon. "Gewoon een beetje experimenteren uit verveling, maar de verslaving nam mijn leven over."

Hij somt op wat het hem heeft gekost. "Een koophuis en twee auto’s. Uiteindelijk had ik geen geld meer en geen dak boven mijn hoofd. Dan vraag je je wel af hoeveel verder je nog in de put moet zakken."

Sinds een maand of twee heeft hij weer een eigen woning. Dat motiveert Leon om te verbeteren. Maar de dealers trekken nog aan hem. "Je krijgt sms'jes met de vraag of je nog wat nodig hebt of met de mededeling dat ze 'nieuwe of goede' drugs hebben. Vaak een teken dat die dealer ook dringend geld nodig heeft."

Geen steun om te stoppen 

Een terugval is snel gemaakt. Zeker in een omgeving waarin gebruik normaal is. "In mijn vriendenkring is altijd wel iemand die drugs heeft of er makkelijk aan kan komen. Elke dag word ik geconfronteerd hoe het drugsgebruik er hier aan toegaat."

De plekken waar veel gedeald wordt, zijn volgens Leon bekend. "Het wordt gedoogd. Als er maar geen overlast is voor de omgeving." Zo laat Leon de parkeerplaats achter de supermarkt aan 'D'n Diek' zien, "een beruchte plek." Op het oog lijkt er weinig aan de hand. "Maar hier zijn veel dealers en er wordt veel gebruikt. Als je iets nodig hebt, kan je hier terecht." 

Het verhaal gaat verder onder de video. 

Net als Ronald die in een eerder verhaal vertelde over feestjes waarbij de drugs op tafel liggen terwijl even verderop de kinderen spelen, vertelt ook Leon over een hardnekkige drugscultuur. "Ik ken twaalfjarigen die al speedverslaafd zijn."

Hij ziet een duidelijke reden voor dit soms extreme gebruik. "Ze moeten dingen doen die ze niet leuk vinden. Naar de kerk gaan en zich houden aan regeltjes. Alles wat ze niet leuk vinden, doen ze niet. Alles wat verboden is en wat ouders niet goed vinden, doen ze wel. Dat is interessant. Wat kan je anders dan drugs gebruiken, auto rijden, en alcohol drinken? Uitgaan is hier gaan optie."

De prijs van drugs als taboe

Het frustreert Leon dat verslaafden die willen stoppen, niet beter geholpen worden. "De wachttijden zijn te lang en het aanbod op het eiland te mager", ziet hij. "Als je in je hoofd hebt dat je wil stoppen, moet je gelijk geholpen worden en niet pas na een aantal maanden. Je kunt het niet alleen, maar dat is wel wat hier moet. De acute hulp is echt slecht."

De gevolgen zijn groot. Jongeren hebben niet alleen weinig uitzicht op een baan. Ze komen soms door spanningen in huis op straat te staan en raken dus dakloos. Voor het Leger des Heils moet je dan naar Spijkenisse.

Waarom de hulp er juist op Flakkee niet is, een eiland dat al jaren worstelt met drugsgebruik en daardoor de bijnaam 'Het Witte Eiland' draagt, valt moeilijk te begrijpen. "Maar dat zal wel met geld te maken hebben. En het is en blijft gewoon een taboe."

Het verhaal gaat verder onder de video. 

Leon hoopt met zijn verhaal te laten zien dat je de juiste keuzes moet maken in het leven. Hij gaat als ervaringsdeskundige aan de slag en werkt al voor de stichting Habakuk, die zich inzet voor mensen die om allerlei redenen zijn vastgelopen in hun bestaan. Drugs hebben hem veel gekost, maar ook iets gebracht: "Inzichten hoe het niet moet. Mijn doel is daarom om anderen te helpen, zodat ze het niet zover laten komen als ik. Ik wil mensen het besef geven dat er zoveel meer is dan alcohol en drugs."

In een schriftelijke reactie laat verantwoordelijk wethouder Bruggeman van Goeree-Overflakkee weten de signalen te herkennen. "We hebben de afgelopen jaren veel gedaan op het gebied van verslavingspreventie, waarbij vooral de focus lag op het voorkomen van drugsgebruik. Op preventiegebied heeft de gemeente ook een grote rol, terwijl op het gebied van zorg/nazorg onze rol beperkter is. Maar we denken dat het loont om naar het hele plaatje te kijken en willen ook meer gaan investeren in zorg en nazorg bij verslavingen. Er zijn op Goeree-Overflakkee vele (zorg-)partijen die hierbij een rol spelen en samen kijken we nu naar hoe de aanpak verder verbeterd kan worden."

Kijk hier naar de hele reportage.

Ook je verhaal delen over drugsgebruik op Goeree-Overflakkee? Mail dan naar sanne.waldekker@rijnmond.nl. 

Deel dit artikel: