Hoe Feyenoords cultheld Elvis Manu zich in twaalf wedstrijden financieel onafhankelijk speelde

Met de winnende 4-3 in blessuretijd tegen Zorya Luhansk, gisteren exact zes jaar geleden, schoot hij Feyenoord naar de Europa League. Een doelpunt dat hem voor altijd geliefd maakte in De Kuip. Na avonturen in Turkije streek hij neer in China. Een korte, maar zeer lucratieve periode. Nooit zal hij meer verdienen als in Beijing. 'Dat was de jackpot.' Sinds twee weken zoekt hij het sportieve geluk in Bulgarije.

Ineens is het donker. Alleen het telefoonscherm zorgt nog voor enige verlichting als we FaceTimen met Elvis Manu. "De stroom is uitgevallen, man. Tijd dat ik dit hotel uitga en een huis vind. Maar zeker niet in Razgrad. Er is niks te beleven. Dit is geen Rotterdam."

Bijna twee weken is de aanvaller uit Dordrecht contractspeler van Ludogorets, de kampioen van Bulgarije. Bij zijn eerste bezoek aan de club keek hij zijn ogen uit. Een hoofdveld dat niet onderdoet voor dat van de Kuip en ook de andere faciliteiten zijn minimaal gelijkwaardig aan die van Feyenoord, Ajax en PSV. Er was ook interesse uit Turkije en het Midden-Oosten, maar Manu koos voor de sportieve uitdaging. "Ik ben net 27, hè. Ik wil gewoon weer lekker voetballen. Ludogorets is eigenlijk te groot voor de Bulgaarse competitie. Ze spiegelen zich aan Shakhtar Donetsk. Nu zijn ze negen keer achter elkaar kampioen geworden. We gaan voor de tiende titel op rij."

Springplank Bulgarije

Ook Manu kent de verhalen uit Oost-Europa. Racisme, wanbetalingen, omkoping… Hij belde met de Rotterdamse aanvallers Jerson Cabral en Gerry Rodrigues. Zij speelden niet lang geleden nog bij Levski Sofia. "Heel eerlijk, ik dacht ook niet direct aan de Bulgaarse competitie. Maar zij zijn enorm positief over Bulgarije. Daarnaast speelt Ludogorets vrijwel altijd in de Champions League of Europa League. En ze verkopen regelmatig spelers aan grotere Europese competities. Virgil Misidjan ging vanaf hier naar Nürnberg in de Bundesliga."

Tekst gaat door onder de video


De perspresentatie van Elvis Manu bij Ludogorets

Er is nog een voordeel aan Bulgarije: het is een stuk beter bereikbaar dan Peking. In de zomer van vorig jaar tekende Elvis Manu een contract voor anderhalf jaar bij Beijing Renhe. Met zijn vorige club Akhisarspor won hij de Turkse beker en supercup, maar degradeerde hij ook. Turkse topclubs toonden interesse. Het waren interessante opties, totdat de club uit de Chinese hoofdstad zich meldde. Manu lacht er om. Bijna lijkt hij zich te verontschuldigen.

Tekst gaat door onder de foto

Afbeelding
Manu in het shirt van Beijing Renhe

"Ik kreeg dat contract en echt, ik moest even in mijn ogen wrijven. 'Is dit serieus?' Dit was de jackpot. Bij Brighton heb ik goed verdiend, maar dit was véél meer. Miljoenen. Netto. Ja, even serieus. Wat zou jij hebben gedaan?", zegt Manu met een big smile op zijn gezicht. 

Is dit serieus? Dit was de jackpot
Elvis Manu, toen hij zijn salaris in China zag

En om nou te zeggen dat Manu er keihard voor moest werken... niet bepaald. Om de vier weken was hij vijf dagen vrij. Of het complete speelschema werd ineens omgegooid. Dan speelde Manu twee weken geen wedstrijd. En dan begon hij nog met een achterstand ook. De competitie duurt tot eind november en Manu kwam pas in juli naar China. Hij had net een maand vakantie gehad. "Ik was even bang dat ik te dik aan zou komen, maar dat viel mee. Ik zat er goed in hoor. Maar dat weer, man. Heet! 38, soms 39 graden. Dat was wel even wennen."

Het kostte een paar weken, voordat Manu volledig fit was. En dan had hij nog de pech dat er in China maar drie buitenlanders tegelijkertijd mogen spelen. Beijing Renhe had er vier, inclusief de oud-Feyenoorder. Allemaal waren ze fitter dan Manu. Uiteindelijk speelde hij maar twaalf wedstrijden in China. "Ik ga sowieso nooit meer dat salaris verdienen. Al helemaal niet als je kijkt naar het aantal speelminuten. Ik had er graag langer gebleven dan dat halfjaartje."

Tekst gaat door onder de foto

Afbeelding

Corona-smoesjes

De reden waarom het Chinese avontuur een jaar korter duurde dan gepland? Corona. COVID-19 maakte een einde aan de sportieve ambities van Beijing Renhe. De club bestaat nog wel, maar moest noodgedwongen afscheid nemen van bijna alle buitenlandse spelers. Zodoende zat Manu al vanaf december thuis in Rotterdam, zonder club. Na lang onderhandelen heeft hij het volledige bedrag overgemaakt gekregen. Manu: "Dat is een hele zaak geworden. Kwamen ze met smoesjes als corona, maar ik had er recht op. Uiteindelijk heb ik alles uitbetaald gekregen. Tot de laatste cent."

Met een positief gevoel kijkt Manu terug op zijn tijd in China. Hij speelde tegen Graziano Pellè, zijn voormalig ploeggenoot bij Feyenoord. "Mooi joh. Stond ik ineens tegenover Grazie", vertelt Manu. "Hij schiet daar nog steeds de ballen aan de lopende band erin. Shandong Luneng heeft ook echt een goed team. Pellè en Marouane Fellaini voorop. Komen ze 2-0 voor, gaat Fellaini naar achteren om alles weg te halen. Deur op slot, klaar."

Tekst gaat door onder de foto

Afbeelding
Manu in actie voor Beijing Renhe

Manu woonde in Peking in een wijk met veel expats, waaronder een grote groep Nederlanders. Regelmatig at hij buiten de deur met de Nederlandse jeugdtrainer Jason Vermeer en zijn Belgische ploeggenoot Ayub Masika, die nog onder Mario Been bij Racing Genk speelde. "We aten alleen in westerse restaurants. Voor hetzelfde geld schuif je een hele hond naar binnen. Daar was ik wel bang voor."

Legendarisch is de anekdote over Dick Advocaat, die drie jaar praktisch naast De Hermitage in Sint Petersburg woonde, maar het nooit heeft bezocht. Voor Elvis Manu geldt hetzelfde. Dagelijks reed zijn privé-chauffeur hem langs het Plein van de Hemelse Vrede. Uitstappen of een foto maken? Welnee. Om over een bezoek aan de Chinese Muur maar te zwijgen. "Ben je gek ofzo? Dan verzwik ik m’n kuit. Ik heb verhalen gehoord van mensen die erop klimmen en daarna vier dagen op bed moeten liggen. Daar ga ik echt niet aan beginnen. Ik ben niet zo’n toerist."

Ben je gek ofzo? Dan verzwik ik m'n enkel
Elvis Manu voelde niet de drang om de Chinese Muur te beklimmen

Zo af en toe werd Manu herkend in China. "Jij bent toch die Feyenoorder?" Vaak gevolgd door een opmerking over de memorabele 4-3 tegen Zorya Luhansk, inmiddels zes jaar geleden. Daar komt Manu nooit meer vanaf. Dat wil hij ook niet. Maar Manu heeft nog zoveel meer mooie herinneringen aan zo’n vijftien jaar in en rond de Kuip. Hij bouwde vriendschappen op met Jean-Paul Boëtius en Calvin Verdonk, die hij nog steeds meerdere keren per week spreekt.

Kijk hieronder de goal van Elvis Manu tegen Zorya Luhansk terug, in een Rijnmond-reportage met de oud-Feyenoorder uit januari 2017. De tekst gaat door onder de video.

"Weet je wat bijna net zo mooi was als die goal tegen Luhansk?", zegt Manu ineens. "Mijn moment tegen AS Roma. We stonden 1-0 achter en Mitchell Te Vrede kreeg een rode kaart. Het publiek werd gek en er was sowieso al wat gedoe met onze supporters. De wedstrijd werd gestaakt en Kazim was geblesseerd. Moest ik gaan warmlopen, terwijl iedereen het veld af was. Liep ik daar, in m'n eentje over het veld in de Kuip. Het hele stadion ging tekeer en iedereen zong mijn naam. 'Zo, dit moet een magische avond worden', dacht ik. De scheids floot en bij mijn eerste balcontact lag hij er al in. Kippenvel. Nu weer. Helaas was het van korte duur, want het werd snel daarna 1-2. Maar dit was zo'n mooi moment. Onvergetelijk."

Terug naar Europa

Manu droomt van een nieuw Europees avontuur, ook al zal het maximaal in de Europa League zijn. Woensdagavond verloor zijn Ludogorets in de tweede voorronde van de Champions League van Midtjylland, de Deens kampioen. Manu was nog niet ingeschreven en bekeek de wedstrijd vanaf de tribune. "Balen, maar deze grote wedstrijden zijn wel de reden waarom ik terug wilde naar Europa. Naast de afstand met mijn gezin natuurlijk."

Tekst gaat door onder de foto

Afbeelding
Manu tijdens zijn presentatie bij het Bulgaarse Ludogorets

Als hij terug is in Rotterdam, eet Manu sowieso bij zijn moeder. Niemand die zo goed fufu, een Ghanees gerecht, maakt als zij. En hij rijdt langs de huizen die hij heeft gekocht. Ook in Utrecht, Londen en Ghana bezit Manu meerdere panden. "Ik wil één ding niet en dat is in het zwarte gat vallen. Dat zie je zo vaak. Er is ook nog een leven naast het voetbal. Eigenlijk begint het dan pas. Dankzij China ziet dat er in elk geval goed uit", lacht Manu, die het gesprek moet afronden. We zien hoe hij de gym van Ludogorets binnen stapt. "Mooi hè? Niks mis mee. Zolang het licht aanblijft."

Foto's zijn afkomstig uit de privé-collectie van Elvis Manu.
Meer longreads van Rijnmond Sport lezen? Klik hier en neem een kijkje op onze speciale pagina. 

Meer over dit onderwerp:
Sport longread Rijnmond Sport
Deel dit artikel:

Reageren