Na 30 jaar programmaboekjes verkopen kijkt Piet Stevens noodgedwongen naar Feyenoord vanaf z'n bank

Piet is ziek. COPD, een chronische longziekte. Piet heeft zichzelf kapot gerookt en kan nauwelijks meer lopen. Al tien jaar slaapt hij beneden op de bank. Hij verkoopt ook geen programmaboekjes meer bij De Kuip. Ook toen er dit seizoen nog wel publiek welkom was, bleef het stil. En dan wil zijn zoon ook nog eens z'n Feyenoord-verzameling niet volledig hebben. "Het houdt allemaal op. Het is klaar."

Twee uur voor de aftrap van Feyenoord - ADO Den Haag parkeren wij onze auto op de vrijwel lege parkeerplaats van De Kuip. Vanwege corona is het rustiger dan normaal. Stiller ook vooral. Eenmaal binnen in het stadion lezen we waarom.

Verrek, ja. We hebben Piet niet gezien. Of beter gezegd: we hoorden hem niet. Niemand die zo mooi Prroogramma kan roepen als Piet Stevens, oer-Feyenoorder en misschien wel de bekendste programmaboekjesverkoper van Nederland.

Tekst gaat verder onder de foto 

Afbeelding
 Piet Stevens als verkoper, september 2007 (Bron: Peter Lodder Fotografie)

Later bellen we Piet op. Zijn mobiel wordt niet opgenomen. Bij de tweede en derde keer ook niet. Het zal toch niet… We traceren zijn huisnummer. Mevrouw Stevens neemt op. Haar voornaam is niet te verstaan, want op de achtergrond klinkt keihard TV Rijnmond. Stom. Wie belt er nu om 17.00 uur als er net een nieuwe uitzending begint?

"Ja, Piet is al een hele tijd aan het bellen. Pas heptie weer een tijd in het ziekenhuis gelegen. Lopen gaat amper meer. Nee, het houdt niet over. Piet, hang eens op. Rijnmond hier."

Piet heeft inderdaad 'wel eens betere tijden gekend', maar is buiten levensgevaar. Wel hangt hij thuis dagelijks om de drie uur aan een beademingsapparaat om de benauwdheid tegen te gaan. Graag wil hij iedereen bedanken die hem sterkte heeft gewenst. Zijn zoon heeft hem alle reacties op internet laten lezen. 'In totaal wel zo'n 800 tot 900.' Piet kreeg ook veel berichtjes van spelers. Paul Bosvelt, Kees van Wonderen, Jean-Paul van Gastel...ze wensten hem allemaal veel sterkte.

"Dat doet me echt veel", zegt Piet aan de telefoon. "Hartstikke lief dat je belt, jongen. Ik doe net een nieuwe videoband er in om FC Rijnmond op te nemen. Alles neem ik op. Ook van de NOS en FOX Sports. Zo steun ik m’n cluppie. Ik heb 1500 banden leggen. Bedankt voor het bellen, hè? Kom je anders een keer langs? Dat zou ik echt heel fijn vinden."

Tekst gaat verder onder de foto 

Afbeelding

Piet Stevens, september 2016 (Bron: Peter Lodder Fotografie)

De eerste keer dat ik Piet ontmoette was in de lente van 2002. Feyenoord trainde nog voor het Maasgebouw, daar waar nu louter parkeerplekken zijn. Van besloten trainingen had nog nooit iemand gehoord in Nederland. Dagelijks wurmden de spelers zich door tientallen Feyenoord-supporters richting het trainingsveld. Eén van hen droeg steevast een rood leren jasje, het zwarte haar strak achterover gekamd. Piet Stevens, vanwege zijn verzameldrift ook wel bekend als Piet de Bietser. 

Want of je nu Pierre van Hooijdonk of Malek Malkowski heette; niemand ontkwam aan Piet, de meesterverzamelaar uit Rotterdam-IJsselmonde. En dat al sinds de jaren '70. Schaamteloos stapte Piet ook een derde keer in de week richting Ronald Koeman voor een handtekening. De aanhouder vindt. Als Feyenoord middenin de nacht terug kwam van een trip uit China wachtte Piet de bus op om de boarding card te vragen van Clemens Zwijnenberg.

Daarnaast verzamelde Piet nog iets: zoveel mogelijk airtime. Geen cameraploeg kon het trainingscomplex verlaten zonder zijn handdruk. 'Wil je nog wat vragen misschien?' Geregeld verscheen hij ook voor onze camera. Nooit sprak hij slecht over een speler. Piet was de enige supporter die Angelos Charisteas op zijn eerste werkdag in Rotterdam een bemoedigend schouderklopje gaf. Toen de jonge Robin van Persie onder vuur lag, wist Piet dat het goed zou komen met het grillige talent: 'Van Persie is geen één-vliegs-dag.' 

Geen supporter die vaker voor onze camera is verschenen dan Piet. Het liefst om te vertellen over Feyenoord en soms over de zwarte dag uit z'n leven. Op 28 november 1999 werd zijn zoon Raymond doodgereden in de Maastunnel door een dronken automobilist. Sindsdien heeft Piet geen druppel alcohol meer gedronken.

Tekst gaat verder onder de video 

Vorig jaar was het exact 20 jaar geleden dat Raymond verongelukte

Als wij een FC Rijnmond opnamen in Café Verschoor was Piet er altijd bij. 'Waar kan ik het beste gaan zitten om in beeld te komen?' Van Piet kon je het hebben. Omdat hij geen rol speelt.
Piet is van Feyenoord en ook een heel klein beetje van ons. Van Rijnmond. Afgelopen zondag gingen we langs bij Piet en Ineke Stevens om samen te kijken naar Feyenoord - FC Groningen.

Thuis bij Piet Stevens

"Ik had er al een half uur gestaan", vertelt Piet als we tweeënhalf uur voor de aftrap binnenkomen en ons een weg banen tussen de oude foto's, sjaals en programmaboekjes. Ineke hangt op de bank; Piet knipt voorovergebogen een etiket voor de videoband van vandaag. De zondagmiddag verloopt volgens een strak schema. Geen minuut mag er worden gemist van Feyenoord - FC Groningen.

De voorbeschouwing op FOX Sports in de rust van FC Utrecht - Ajax. Via de decoder de NOS terugspoelen om het interview met Frank Arnesen op te nemen. Terugspoelen. Want per ongeluk staan de eerste acht seconden van het gesprek met FC Groningen-trainer Adrie Poldervaart er op. De volgende voorbeschouwing op FOX Sports vanuit de Kuip. De eerste helft. De analyse halverwege. De tweede helft. De analyse na afloop. 

En dan later op de avond Studio Sport en Studio Voetbal, afgesloten met FC Rijnmond op maandagavond. Klaar is de volgende videoband in de verzameling van in totaal zo'n 1500 stuks.
Hoe vaak Piet een band terug kijkt? Nooit.

Televisiesupporter

Piet is een 'televisiesupporter' geworden. Sinds drie jaar heeft hij geen seizoenkaart meer. "Dat ik op zondag niet meer naar het stadion kan, vind ik zó erg. Ik kan het niet meer opbrengen. Traplopen gaat niet. Ik zit vol met medicijnen. Allemaal door die COPD. Het snijdt je adem af."

Niet alleen ín de Kuip, ook buiten op het voorplein komt Piet niet meer. Het kost te veel kracht. Hij krijgt bovendien te weinig lucht om met stemverheffing Prrrooogramma te roepen. In de eerste thuiswedstrijd van het seizoen ging Piet nog één keer terug naar zijn oude stekkie voor vak V. Na bijna dertig jaar programmaboekjes verkopen wilde hij afscheid nemen van zijn klantjes. Hij zag er slechts vijf, omdat De Kuip maar voor een kwart vol mocht zijn. "Dat vond ik heel triest. Ik mis mijn mensen. De gezelligheid. Mijn loopje. Je bent het allemaal kwijt. COPD is verschrikkelijk. Ik kom er nooit meer vanaf."

Tekst gaat verder onder de video 

Piet bedankt een ieder die de afgelopen 30 jaar een programmaboekje bij hem heeft gekocht

Ik wijs naar de tafel. Naast de afstandsbediening ligt een pak shag. De asbak is bijna vol. Volgende maand wordt Piet 74 jaar. Hij rookt al sinds zijn tiende. Piet rookt zichzelf dood. "Ik weet het. Maar of ik nu 83 of 84 word, maakt voor mij ook niks meer uit. Mijn sigaretje is m'n alles hoor. Ja, echt. Het is zó lekker. Ik ben gewoon verslaaf”, zegt Piet in onvervalst Rotterdams.

Gelukkig is Piet niet in levensgevaar. Blaaskanker heeft hem er niet onder gekregen en dat zal ook gelden voor COPD. Al heeft Piet wel al meerdere keren gedacht dat zijn tijd was gekomen. "Als ik zo'n benauwde aanval krijg 's morgens ben ik wel eens bang dat het m'n laatste dag wordt."

Als ik zo'n benauwde aanval krijg, ben ik bang dat het m'n laatste dag wordt
Piet Stevens

Piet filosofeert over zijn overlijden. Geen Feyenoord-begraafplaats voor hem, maar een plek in het familiegraf naast zijn zoon Raymond. Dat is zijn enige wens. 28 november is het exact 21 jaar geleden dat hij verongelukte. Een tegemoetkomende automobilist reed met 136 kilometer per uur de middenberm van de Maastunnel op en lanceerde zichzelf. De auto boorde zich letterlijk in de wagen van de op dat moment 26-jarige Raymond, die enkele uren later overleed. Meerdere keren heeft Piet met de gedachte gespeeld om zich te wreken - hij weet waar de dader woont - maar hij wil 'niet zelf de ellende opzoeken'. Maar als Piet op welke manier dan ook wordt geconfronteerd met de dader staat hij niet voor zichzelf in.

"Als ik weet dat hij hier morgen oversteekt, start ik m'n wagen en rij ik hem hartstikke dood. Het verdriet dat hij ons heeft aangedaan, zal zijn familie ook voelen. M'n kop eraf als ik dat niet doe. Onherroepelijk."

Net als z'n vader ging ook Raymond naar alle wedstrijden van Feyenoord. Samen met zijn jongere broer Vincent zat hij op vak T. Na het verkeersongeluk keek Piet meer naar vak T dan naar de bal. "Om mij heen juichten mensen, maar ik kon dat niet opbrengen." In de kist ligt Raymond met zijn hoofd op een shirtje van Joszef Kiprich. 

Tekst gaat verder onder de video 

Iedere dag voelt Piet het verdriet van zijn overleden zoon

Terwijl Piet er nog eentje opsteekt, vragen we of hij ons boven zijn museum wil laten zien. En het is zelden vertoond, maar Piet reageert afwijzend op een verzoek van een cameraploeg. "Ik kan de trap niet meer op. Met veel pijn en moeite lukt het mij met hulp van m'n vrouw om boven te douchen. Zo raken we elkaar nog eens aan, want elkaar kietelen doen we ook niet meer. Ik slaap al tien jaar op de bank namelijk. Maar goed, we zien elkaar de hele dag en avond. Dat naggie is zo voorbij. Dat ken ze wel alleenig."

Dan gaan we zelf maar de trap op. En dat valt niet mee met een verslaggever en statief, camera(+man) en een extra lamp is in deze donkere ruimte ook geen overbodige luxe. Overal op de vloer ligt kleding, ook zonder Feyenoord-logo. Verder komen we ogen tekort in het rovershol van Piet de Bietser. Een gesigneerde fotokaart van Bert Konterman, een fotocollage van Babberich-Feyenoord van 25 juli 2006 (uitslag 0-2, red.), de cd-single Feyenoord is kampioen van het duo Johnny & Aad en ontelbaar veel shirts, schoenen, speldjes, videobanden en wat je meer kunt verzinnen.

Tekst gaat verder onder de foto 

Afbeelding

Piets Feyenoord-museum

Langzaam is Piet zijn enorme collectie aan het opruimen. Sleutelhangers en koelkastmagneten geeft hij weg aan kinderen; andere attributen verkoopt hij. Het liefst had hij alles aan zoon Vincent gegeven, maar hij bedankte voor die eer. Tot licht onbegrip van Piet. "Ik had wel verwacht dat hij zou zeggen: 'Pa, ik neem alles van je'. Had ik wel leuk gevonden. Maar die jongen kan het ook niet kwijt. Ik ben wel blij dat hij veel oude shirtjes en voetbalkaartjes heeft meegenomen. Zo blijft het toch in de familie. Het houdt allemaal op. Het is klaar."

Gipspoot van Van Gastel

In de jaren '90 stond het pronkstuk van Piets verzameling maandenlang in de etalage van een bloemenzaak aan de Strevelsweg. Het was de gipspoot van Jean-Paul van Gastel. Opgelopen in een uitwedstrijd bij PSV en destijds dienend als vaas voor tientallen rode en witte rozen. Piet had het gips cadeau gekregen van de voormalige aanvoerder van Feyenoord, die volgens de verzamelaar regelmatig kostuums en shirts bracht richting de familie Stevens. "Die poot is niet te koop. Echt niet. Van Gastel is veel te goed voor ons geweest. Maar heb je een ogenblikje?"

Ineens komt Piet in actie. Hij komt uit z’n stoel, grijpt de afstandsbediening van de videorecorder ('Ook ooit gekregen van een kennis'), terwijl Ineke het geluid van de tv harder zet. Hier is sprake van jarenlang teamwork. "In de rust van de eerste wedstrijd op zondag komt altijd de analyse van de wedstrijd op half 3. Eerst op FOX, dan op de NOS (spreek uit als één woord, red.). Dat moet ik wel hebben natuurlijk."

Ademloos neemt Piet alles tot zich. Dat Feyenoord voornemens is om in dezelfde opstelling te spelen als tegen CSKA Moskou en dat Danny Buijs wegens familie-omstandigheden niet op de bank zit bij FC Groningen. "Zielig. Zo’n leuke knul was dat." Maar als vervolgens Frank de Boer op tv komt, is Piet een stuk minder mild. Net als veel andere Rotterdammers heeft Piet het niet zo op de bondscoach van het Nederlands elftal.

Tekst gaat verder onder de video 

Frank de Boer is niet heel geliefd bij Piet

Als de kamer blauw staat van de rook, haalt Piet nog meer herinneringen op aan vroeger. Op zijn 29e moest hij stoppen als sjorder in de haven. Meerdere malen trof de politie hem 's nachts slaapwandelend op straat aan. Een jaar lang werd hij opgenomen in Delta, het 'gekkenhuis' van Poortugaal. Totdat hij volledig afgekeurd werd. Vervelend, maar zo kon Piet wel iedere dag naar Feyenoord.

Hij vindt het ook niet erg als mensen hem Piet de Bietser noemen. "Zo ben ik. Maar het levert je wel wat op." Eigenlijk heeft hij maar van één ding spijt. Dat hij ooit een shirtje voor de ogen van een kindje heeft weggegrist. "Dat vond ik niet netjes. Maar het is wel gebeurd. Eenmalig."

Geen volksclub meer

Piet is een stille televisiesupporter. Het enige wat hard klinkt zijn de hoestbuien tijdens het roken. En het gevloek als de videorecorder net een paar frames te ver terugspoelt in de rust. Sporadisch klinkt er een bescheiden krachtterm en bij de twee doelpunten klapt hij lachend in z'n handen. Vroeger was hij fanatieker; ook omdat Piet dichter bij de spelers stond. 

"Trainingscomplex 1908 is net een gevangenis. Je hebt met geen enkele speler of trainer contact. Ik trek het toch niet meer om er te staan, maar gooi het gewoon open. Je betaalt 300 euro voor een seizoenkaart. Dan mag je toch wel een keer op woensdagmiddag met je kinderen een training kijken? Feyenoord is geen volksclub meer. Het is een club geworden voor de man met de centen. Ze hebben schijt aan de supporters. Dit had ik nooit verwacht van mijn Feyenoord."

Feyenoord heeft schijt aan de supporters
Piet Stevens

In de commercial break na afloop van de wedstrijd haalt Piet met lichte tegenzin de videoband uit z'n recorder. Wij moeten wel het eindshot voor onze video hebben namelijk. En nadat hij eerst weigerde om boven zijn museum te laten zien, kan Piet niet voor een tweede keer een vraag van een cameraploeg negatief beantwoorden.

"Blijven jullie eten, jongens? Gaan we Chinees halen. Eten we het op tijdens Studio Sport." Vriendelijk bedanken wij voor de eer. Na een middag bij stoomtrein Piet voelen wij mee met zijn benauwdheid. We krijgen een boks en hopen één ding:
Dat Piet nog jarenlang alles mag opnemen van Feyenoord. Zijn favoriete Prrrooogramma.


Bekijk hieronder de hele reportage: Na 30 jaar roept Feyenoord supporter Piet Stevens nooit meer Prrrooogramma 

Piet Stevens doet dringend een oproep voor videobanden. Deze kun je afleveren bij de receptie van Rijnmond.

Wil je reageren of heb je tips? Mail naar sport@rijnmond.nl
 

Meer over dit onderwerp:
Sport longread Feyenoord Instagram Rijnmond Sport
Deel dit artikel:

Reageren