ARCHIEF RIJNMOND 15 nov 2020 - Bambi

Afgelopen week ben ik bezocht door een emotie die ik totaal niet had zien aankomen. Ik schoot bijna vol bij het kijken naar een fragment uit de tekenfilm Bambi.

Voor een verhalenproject dat niet voor de radio is bedoeld vertelde mij van de week een man over de eerste bioscoopfilm die hij ooit samen met zijn moeder zag in toen nog het Victoria Theater, het pand aan de Bergweg waar later elektronicazaak Correct in trok en dat nu al een tijd staat te zieltogen.

Bij het monteren van het verhaal van de man dacht ik: laat ik de boel dan ook maar aankleden met een stukje uit die film, uit die Disney-klassieker Bambi. En dan met iets uit die scène waarin het hertje Bambi zijn moeder verliest, de meest aangrijpende scène.

Bambi en zijn moeder vluchten voor een jager. Na een stuk rennen denkt Bambi dat ze veilig zijn, maar dan merkt ie dat zijn moeder helemaal niet meer achter ‘m loopt. Die is neergeschoten door de jager. Dood. Bambi zal verder moeten zonder moeder.

Ik zat die scène te bekijken op YouTube om het geluid ervan op te nemen, toen ik mijn ogen voelde prikken. Ik voelde me ook helemaal week worden. Het greep me aan.

En ik weet ook wel hoe dat komt. Ik heb zelf mijn moeder verloren toen ik vijftien was. En iets van dat verlies resoneerde in me bij het kijken naar deze scène.

Ik ben niet geneigd om zo’n tekenfilm af te doen als sentimentele flauwekul, of als goedkope commercie. Het is natuurlijk toch heel goed gemaakt allemaal. Maar ik keek op van mijn eigen emotionele reactie.

En na een tijdje vroeg ik me af: heb ik zoiets vaker gehad?

Ja. Al gauw herinnerde ik me weer hoe ik na een verjaardagsfeestje in Den Haag met de auto terug naar huis reed.

Ik was op de verjaardag geweest van een vroegere geliefde annex collega van het Ministerie van Justitie waar ik ooit een klein jaar heb gewerkt.

Over die verjaardag hing nogal iets tragisch, ook al deed de jarige er zelf helemaal niet dramatisch over. Ze was ziek, ze had non-hodgkin, een vorm van kanker, ze was uitbehandeld, en dit verjaardagsfeestje dubbelde als afscheidsbijeenkomst.

In het algemeen kan ik vrij goed omgaan met dit soort onheil in mijn omgeving. Het feestje was ook best geanimeerd. Ik heb uiteraard ook met de zieke vriendin gesproken over haar lot. En bij mijn vertrek waren we ons er allebei van bewust dat dit weleens de laatste keer kon zijn dat we elkaar zagen. Maar het bleef bij een min of meer verstandelijke constatering.

Tot ik - in mijn eentje - weer in de auto zat en de radio aanzette. Daar klonk net het lied ‘Tegen de tijd’ van De Dijk. Een lied dat gaat over wat er gebeurt bij het verstrijken van de tijd.
Toen overviel me opeens in volle omvang een gevoel van vergeefsheid. Dat alles voorbijgaat, dat iedereen sterft, dat niks voor altijd is. Pas toen kwam het onafwendbare einde van die vriendin, en van iedereen van wie ik houd, en ook dat van mijzelf, zoals dat heet, bij me ‘binnen’.

Al associërend diende zich van de week nóg een gelegenheid aan waarop ik vrij plotseling werd overspoeld door een niet-verwacht gevoel.

Ik zal halverwege de twintig zijn geweest dat ik bij de ouders van een schoolvriend over de vloer was. De moeder van die vriend is een van mijn min of meer surrogaat-moeders geweest na het overlijden van mijn eigen moeder. En nu zocht ik haar op in een periode van een zekere liefdeswanhoop. Mijn eerste vriendin met wie ik twee jaar had samengewoond had me verlaten.

Ik zat op de bank in het ouderlijk huis van die schoolvriend, en naast mij op de bank zat zijn vader. Opeens merkte ik dat ik me aangetrokken voelde tot die man. Er was opeens iets heel aantrekkelijks aan hem. Ik zei er niks van. In mijn hoofd zocht ik naar duiding. Hoe kon dit? Wat gebeurde hier in vredesnaam?

Na een tijdje kwam ik erachter.
Om die man hing de geur van Peter Stuyvesant.
Hetzelfde merk sigaretten als mijn kersverse ex rookte.

En zo zijn er misschien wel veel vaker triggers voor je emoties.
Misschien is Bambi nooit heel ver weg.


SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je - John Verkroost

COVERS
2. Testament - The Kik
3. Senioren - De Tunes
4. In het jaar 2019 - Jan Rot & John Buijsman

HET LAND EN DE WERELD
5. My country - Michel et Monique
6. Hoe lang nog, hoe lang - Harry den broeder
7. Fabrieksvuil - Gerard Cox & Trio Louis van Dijk
8. Zwolle aan Zee - De Tunes           

9. De Kreeft - Toon Tellegen & Het Wisselend Toonkwintet
10. Joy to the world - Shirma Rouse
11. Sorry dat ik besta - Paul de Leeuw
 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: