Een jaar zonder Carlo de Leeuw: hoe zijn dood iedereen binnen Feyenoord samenbracht

Carlo de Leeuw was de Feyenoorder, die iedere supporter zou willen zijn. Van spelen in De Kuip tot materiaalman en vertrouwenspersoon van de selectie. Vandaag is het exact een jaar geleden dat de allemansvriend overleed op de veel te jonge leeftijd van 59 jaar. Hoe de gewoonste man van Feyenoord heel bijzonder was.

"Vlak voor zijn overlijden zei Carlo tegen mij: 'Charlotte, jij komt er wel.' En hij heeft gelijk gekregen. Maar ik kan niet geloven dat-ie er alweer een jaar niet meer is."

Kleindochter Novée is het belangrijkste lichtpunt in het leven van Charlotte de Leeuw, die nog altijd de achternaam van haar overleden man draagt. "Natuurlijk, ik zou ook niet weten waarom niet. Voor nog geen miljoen ga ik op zoek naar een nieuwe man. Ik ben 62. Dan moet je toch niet aan een andere kerel denken?"

Iedere dag facetimet Charlotte met haar oudste dochter Kelly en kleine Novée, die op 28 november één jaar is geworden. Uitgerekend op de trouwdag van Carlo en Charlotte kwam hun eerste en enige kleinkind ter wereld. Een mooier geschenk had het echtpaar zich niet kunnen wensen.

Opa Carlo

Carlo de Leeuw heeft de eerste twee maanden uit het leven van Novée meegemaakt. Zielsveel hield hij van zijn kleindochter, ook al kon hij volgens Charlotte niet van ieder moment genieten. "Novée was echt een huilbaby in het begin. 'Oh Lot, wat komt daar een geluid uit', zuchtte hij dan. Carlo was te ziek om dat te verdragen. Nu is het huilen overgegaan in voorzichtig praten. Als Feyenoord op tv is en ze ziet die shirtjes zegt ze 'opa'. Dan wijst ze naar Carlo's foto in de kast en loopt ze er heen. Geloof mij, dan breekt je hart. Carlo had het zo mooi gevonden, een kleinkind zien opgroeien. Maar het was hem niet gegeven."

Tekst gaat verder onder de foto

Afbeelding

Novée (1) bij het shirt voor haar opa.

In de zomer van 2019 gaat het gezin De Leeuw naar Nerja, hun favoriete vakantiebestemming aan de Costa del Sol. Alles verloopt voorspoedig, net zoals al die andere talloze keren dat zij samen in de Spaanse badplaats waren. Vanzelfsprekend is het mooi weer en in hun favoriete restaurant bestelt Carlo na het eten een amaretto, zijn favoriete drankje. Al kan hij er soms iets minder van genieten, omdat er een aft in zijn mond zit. 'Nou en', zegt Charlotte, 'dan haal ik er in Nederland wat spul voor.

Als Carlo zich bij Feyenoord opmaakt voor het nieuwe seizoen zeggen zijn collega's dat hij even wat duidelijker moet praten, want ze verstaan hem niet. In eerste instantie denkt-ie dat het een geintje is, want zelf maakt Carlo ook aan de lopende band grappen. Iedere dag zegt hij tegen de wasvrouwen wel dat-ie 'er zó geen zin in heeft vandaag.' Maar zijn collega's maken geen grap; zijn verstaanbaarheid wordt daadwerkelijk minder.

Charlotte besluit eens goed in de mond van haar partner te kijken en ziet een enorme plek op zijn tong. Dat constateert de arts in het ziekenhuis ook. In één seconde is de diagnose gesteld: Tongkanker. Charlotte: "Toen stortte mijn hele wereld in."

Tekst gaat verder onder de foto

Afbeelding

Carlo en Charlotte tijdens hun laatste vakantie in Spanje.

Charlotte wordt direct gerustgesteld: 95 procent geneest hiervan. Er volgt een operatie van maar liefst dertien uur, waarbij er geen complicaties optreden. Op haar werk in een kledingzaak wordt Charlotte gebeld met de mededeling dat alles goed is gegaan, maar dat Carlo voor de zekerheid bestraling en chemotherapie krijgt.

Zes weken lang rijden Carlo en Charlotte iedere dag voor een behandeling van tien minuten van Valkenswaard naar het Radboudumc in Nijmegen. Eenmaal per week verblijven zij er een hele dag, als Carlo chemotherapie krijgt. Nooit horen zij een goed bericht. Carlo wordt steeds zieker en krijgt sondevoeding.

Naast Carlo ligt een man in het ziekenhuis. Het is Theo. Ook tongkanker. De zoon van Theo is een enorme Feyenoord-supporter. Als hij in de gaten krijgt dat zijn vader naast de oud-speler en materiaalman van Feyenoord ligt, vraagt hij of hij alsjeblieft met hem op de foto mag. Carlo staat het toe.

Theo leeft nog.

Verbinding club en supporters

Jeroen Ibelings zit op het kantoor van supportersplatform FRFC1908 als hij vorig jaar, op de dag van Heerenveen-Feyenoord, een berichtje leest op zijn telefoon. Carlo de Leeuw overleden. Samen met zijn vriend Sven springt hij direct in de auto en rijden ze naar een loods om een groot spandoek te maken. Het is 12:30 uur. Over tweeënhalf uur reist een andere vriend naar het Abe Lenstra Stadion. En het spandoek móét mee. Geen tijd te verliezen.

De vanzelfsprekendheid waarmee zij stante pede het werk laten liggen om de materiaalman te eren, behoeft volgens Jeroen geen enkele uitleg. "Carlo had een bepaalde uitstraling waarmee je je als supporter kon identificeren. Hij was niet van de poespas en hield er niet van om in de schijnwerpers te staan. Een echte Feyenoorder, die maar 59 jaar mocht worden."

Tekst gaat verder onder de foto

Afbeelding

In alle haast wordt een spandoek gemaakt ter nagedachtenis aan Carlo de Leeuw.

Rond 15:00 uur neemt Alwin het doek mee richting Friesland. Jeroen blijft achter in Rotterdam. Hij heeft een stadionverbod tot 2028. (Op Twitter klinkt al jarenlang een oproep tot strafvermindering onder de hashtag #FreePolski.)

Ondertussen hebben de supporters contact met een aantal spelers, in het bijzonder met doelman Justin Bijlow. Of de spelers na afloop willen poseren met het spandoek. Tot de aftrap weten de supporters niet of dat gebeurt. Eerst zien hoe de wedstrijd verloopt.

Er heerst een bijzondere sfeer in Friesland. De spelers betreden het veld met rouwbanden en speciale shirts. Carlito voor altijd in ons hart, amigo is er op gedrukt. Als Leroy Fer na een kwartier het enige doelpunt van de wedstrijd binnen kopt, rent hij naar het uitvak. De middenvelder doet zijn rouwband af en toont hem met gestrekte arm richting de fanatieke aanhang in het uitvak, waar het spandoek aan de reling hangt. Zelden is er de afgelopen periode zo'n synergie geweest tussen de spelersgroep en het Legioen.

Samen sterk zijn

Na afloop rent Bijlow naar het uitvak, waar Alwin staat te schreeuwen met het doek in zijn handen. Arm in arm poseert de selectie achter het spandoek. Dick Advocaat huilt in de kleedkamer, John de Wolf op het veld. Net als Leroy Fer en nog een aantal spelers. Op afstand kijkt Jeroen naar het eerbetoon, volgens hem 'een van de meest gedenkwaardige momenten van afgelopen seizoen.'

"Je zag aan de spelers hoe bijzonder Carlo was", licht Jeroen toe. "Dat dit verlies echt een diepere laag had. Hoe de spelers en supporters samen rouwden, vol kracht en wederzijds respect. Uniek. Samen sterk zijn. Zo zou je het altijd willen zien bij een club. En dan niet alleen bij een sterfgeval. Die avond in Heerenveen zorgde er nog meer voor dat Carlo door de supporters nooit zal worden vergeten."

Tekst gaat verder onder de video


Dick Advocaat haalt een jaar later herinneringen op aan de bewuste avond in Heerenveen.

Prille liefde

De sneeuwval van afgelopen week roept bij Charlotte herinneringen op aan de winter van 1979. Samen met haar dochters Kelly en Lindsey keek de geboren Dordtse afgelopen week tv, toen zij beelden zagen van de sneeuwstorm van destijds. "Meiden, kijk! Door die sneeuw zat ik vast bij papa!", riep ze.

Carlo woonde destijds met zijn ouders in Lelystad en voetbalde bij Cambuur, waar hij bekend stond als it Slangeminsk út Rotterdam. Jaap en Riet de Leeuw waren op vakantie, dus reed Charlotte in haar Lada zo snel mogelijk naar het ouderlijk huis. Nietsvermoedend dat een sneeuwstorm het onmogelijk maakte om terug naar huis te gaan.

"Het hele huis voor ons samen; dat werd één groot feest", lacht Charlotte, die van haar werk een week lang vrijaf kreeg. "We waren echt gek op elkaar. Natuurlijk vertelde hij mij niet alles als hij met Feyenoord of het Nederlands elftal ver weg was geweest. Maar ik durf m'n handen in het vuur te steken dat hij alleen naar mij keek. Al hield iedereen van hem, zij het op een andere manier."

Uitgezaaid

Dat blijkt wel als ze samen vlak voor zijn operatie op 12 augustus naar Feyenoord rijden. 'Huppakee, even naar je collega's toe', zegt Charlotte kordaat. Het bliksembezoek mondt uit in een tranendal. Collega's en spelers hangen huilend om de nek van hun vriend. "En dan moest het ergste nog komen", vertelt Charlotte.

De kanker blijkt uitgezaaid. Charlotte is positief, denkt dat het te genezen is, maar wordt door een vriendin die werkt in de zorg erop gewezen dat er weinig hoop meer is voor Carlo, bij wie zowel de chemotherapie als de bestralingen niet aanslaan. Mede op advies van Casper van Eijck, de clubarts van Feyenoord, wordt er palliatieve zorg geregeld voor Carlo. "Heel eerlijk, dat was een hel", spreekt Charlotte monter. "Het bed in de kamer. Een verpleger en nachtzuster in huis. Verschrikkelijk om je man zo te zien. Carlo was Carlo niet meer."

Carlo was Carlo niet meer
Charlotte over de laatste weken van haar man

In die tijd willen veel spelers langskomen in Valkenswaard. Uiteindelijk zijn alleen Jens Toornstra en Nicolai Jørgensen op ziekenbezoek geweest, in een periode dat het iets beter ging met de materiaalman. Alle anderen moet Charlotte teleurstellen.

"Nee, dat gun je ook niemand. Weet je hoe naar het is om mensen af te wijzen die Carlo zo graag nog wilden zien? Heel, heel zielig. Voor iedereen. Als ik de krant bij hem neerlegde, kon hij die op den duur niet meer lezen. Dat kostte teveel energie, terwijl ik dacht dat hij dat nog wel kon. Op den duur kon Carlo bijna niets meer en was hij enorm afgevallen. In- en intriest. Als je nou 83 bent, is het misschien mooi geweest. Niet als je 59 bent."

Het is al te laat voor euthanasie als Carlo op 13 februari 2020 overlijdt. Kelly en Lindsey vragen na het eten of ze bij hun moeder moeten blijven, maar Charlotte geeft aan dat ze het wel alleen redt. Ook al is ze absoluut geen voetballiefhebber, toch wordt er ingeschakeld op Feyenoord. "Zag ik dat spandoek voor Car, begon ik weer keihard te huilen. Te mooi was dat. Weer brak m’n hart."

Tekst gaat verder onder de video


De voetbalwereld rouwt om het overlijden van Carlo de Leeuw.

Na zijn actieve carrière verkoopt De Leeuw zonweringen, maar al snel blijkt dat dit niet zijn wereld is. Hij belt met Sjaak Troost, met wie hij samenspeelde in het eerste elftal en de jeugd van Feyenoord. Twee weken later belt de commercieel manager terug. Of De Leeuw per direct fulltime materiaalman wil worden. Geen moment denkt hij er over na.

Vlak na zijn aanstelling in 2000 begint Bert van Marwijk als hoofdtrainer in De Kuip. Vanaf zijn eerste werkdag voelt hij de klik met De Leeuw. Oud-voetballers onder elkaar. Allebei linksbuiten ook. En niet vies van een sigaretje. "Zo vaak heb ik bij hem in zijn werkhokje gestaan", vertelt Van Marwijk vanuit de Verenigde Arabische Emiraten waar hij bondscoach is. "Samen sjekkies draaien. Dat gaf misschien ook wel een extra band."

Tekst gaat verder onder de video


Ruim tien jaar geleden liep Rijnmond een dag mee met Carlo de Leeuw.

Af en toe roken spelers mee met De Leeuw. Van Marwijk weet er van, maar weigert het te zien. "Alle spelers vonden hem ook geweldig. Als er een bal naar hem rolde en hij schopte die bal terug, herkenden die spelers direct dat hij zelf ook aardig kon voetballen. Carlo snapte precies hoe een speler denkt. Heel belangrijk, ook voor een coach."

Van Marwijk vaart blind op De Leeuw, van wie hij alles kon hebben. "Ik noem dat altijd een echte. En Carlo was voor mij een echte. Ik mocht dan weliswaar coach zijn en hij materiaalman. Voor mij was hij mijn gelijke."

Van Marwijk zet functie op spel

Dat blijkt ook wel als De Leeuw na een akkefietje met de toenmalige clubleiding van Feyenoord zijn baan verliest. Een aantal weken zit hij thuis en dan is Van Marwijk het zat. Of De Leeuw komt terug of er kan worden gezocht naar een nieuwe hoofdtrainer. Niet veel later keert De Leeuw terug in De Kuip.

"Dat heb ik wel hard gespeeld", zegt Van Marwijk jaren later. "Carlo belde mij op dat hij was ontslagen. 'Dat gaat niet gebeuren', zei ik direct. Voor hem zette ik mijn eigen functie op het spel. Van buitenaf kun je niet goed zien hoe belangrijk mensen als Carlo zijn. Bij andere clubs heb je soortgelijke medewerkers die ook goed werk doen, maar niet met zo'n binding als die Carlo met de groep had."

Van 2006 tot en met 2014 wordt De Leeuw tijdens de WK's en EK's door de KNVB als materiaalman toegevoegd aan de staf van het Nederlands elftal. Zo wordt hij herenigd met Van Marwijk, die tijdens het WK in Zuid-Afrika (2010) en het EK in Polen en Oekraïne (2012) bondscoach is. "En eigenlijk was er weinig veranderd ten opzichte van onze tijd bij Feyenoord. We hebben ontzettend veel gelachen. Hard gewerkt. Maar ook lekker sjekkies gedraaid en een biertje gedronken. Ja, Carlo was een echte."

Van buitenaf kun je niet goed zien hoe belangrijk mensen als Carlo zijn
Van Marwijk zette zijn baan op het spel om het ontslag van De Leeuw terug te draaien

Voetbalwereld komt samen

Vanzelfsprekend wordt Van Marwijk uitgenodigd voor de begrafenis. Maar wie moeten nog meer een kaart krijgen? Charlotte zit met haar handen in het haar en krijgt raad van Mario Been. 'Lieve schat, denk alleen aan wat jij wil en aan wat Carlo had gewild, voordat er vijfduizend man komen.' Pierre van Hooijdonk en Kees Jansma worden vergeten. Tot op de dag van vandaag voelt Charlotte zich daar schuldig om.

Teammanager Bas van Noortwijk heeft direct na het overlijden laten weten dat de training van het eerste elftal wordt verplaatst. In drie bussen rijden de selectie, directie en veel andere collega's van Feyenoord aan het eind van de vrijdagochtend richting een landgoed in Eindhoven, waar de Nederlandse voetbalwereld gezamenlijk rouwt. Ronald Koeman staat aan tafel met Ruud van Nistelrooij; Leo Beenhakker troost vader Jaap de Leeuw. Moeder Riet leeft niet meer.

Filmpjes tonen hoe Carlo in het leven stond. Vrolijk, met humor, relativerend. Er klinkt muziek van André Hazes, Marc Anthony en Kensington. Van de laatste band hoort Charlotte de dagen erna opvallend vaak het nummer Uncharted. 

Vakantie van Karsdorp

Een dag na de begrafenis worden Charlotte, Kelly en Lindsey uitgenodigd voor de thuiswedstrijd tegen Fortuna Sittard. Voorafgaand aan het duel wordt een minuut geapplaudisseerd voor hun overleden man en vader. Met betraande ogen kijken ze vervolgens naar de wedstrijd, die ze niet zien. Keer op keer worden ze aangeklampt of dwalen de gedachten af.

Na afloop loopt Rick Karsdorp bezweet naar het gezin toe. "Ik wilde zo graag nog naar jullie huis komen om Carlo en jou een cheque te geven, zodat jullie samen nog op vakantie naar Nerja konden gaan", zegt hij tegen Charlotte. "Helaas kan het niet meer, maar ga dan komende zomer met het gezin alsnog naar Spanje. Met aanhang en Novée. Ik betaal."

Charlotte, Kelly en Lindsey willen de as van hun man en vader uitstrooien in Nerja, maar corona verhindert dit plan. Karsdorp krijgt dit te horen en appt Charlotte dat zijn aanbod blijft staan.

Tekst gaat verder onder de foto 

Afbeelding

Carlo en Charlotte tijdens hun laatste vakantie in Spanje.

Charlotte is overdonderd door alle reacties. "Carlo zou gezegd hebben: 'Doe eens even normaal'. Hij hield helemaal niet van al die aandacht."

Ieder jaar tijdens de voorbereiding ging Charlotte een paar dagen met Carlo mee naar zijn werk. Helpen met de nieuwe kledinglijn. "Mocht hij mijn baas zijn. Thuis was het andersom", lacht ze.

In de eerste zomer zonder Carlo wordt ze uitgenodigd door zijn collega's om net als voorgaande jaren mee te helpen. In vijf kwartier rijdt ze vanuit Valkenswaard naar Rotterdam-Zuid. Nietsvermoedend sorteert Charlotte de nieuwe shirtjes en broekjes, totdat Bas van Noortwijk zich meldt met een enorm boek, waarin ruim tweeduizend verzamelde steunbetuigingen op social media zijn verzameld. Charlotte schiet vol. "Zo mooi. Zo lief. Ik ben begonnen met lezen, maar sorry, ik heb nog niet alles kunnen lezen. Ik moet er zo om huilen."

Afbeelding

Deze foto van Carlo de Leeuw stond op zijn kist bij de begrafenis. Charlotte: 'Dit was Carlo. Zo'n mooie foto'

Meer over dit onderwerp:
Sport longread Rijnmond Sport Feyenoord
Deel dit artikel:

Reageren