ARCHIEF RIJNMOND 7 feb 2020 - Geen kind meer

Afgelopen week heb ik geprobeerd of ik door een gat in de tijd kon kijken. Dat gebeurde toen ik op bezoek was bij iemand die ik al heel lang ken.

Terwijl we ze zaten te praten meende ik echo’s te horen van onze gezamenlijke geschiedenis. In onze conversatie voelde ik een lijn naar hoe we vroeger waren en wat we in de loop der jaren ván en mét elkaar hebben meegemaakt.

Het bezoekje zette me aan het denken.

Ik zie graag eens in de zo veel tijd mensen terug met wie ik ooit een tijdje ben opgetrokken. Studiegenoten, klasgenoten, jongens uit de buurt, muziekvrienden, ex-geliefden, oud-collega’s.
Ik hoef ze niet wekelijks te zien - voor intensieve vriendschap heb ik geloof ik niet zo’n talent - maar ik houd graag contact met al die  mensen uit, nou ja, min of meer: mijn verleden.

En van de week vroeg ik me af waar de waarde van die contacten in zit.

Er is een tijd geweest dat ik dacht dat al die contacten min of meer inwisselbaar zijn. Dat je die elders ook wel kunt opbouwen. Maar dat gevoel heeft schipbreuk geleden toen ik ooit een half jaar in São Paulo, Brazilië, samenwoonde met een Braziliaanse. Ik ging me realiseren dat ik in die miljoenenstad vér van waar ik opgroeide  nooit iemand zou tegenkomen met wie ik nog op de lagere school heb gezeten, om maar wat te noemen. Als ik daar zou blijven, zou ik mijn persoonlijke geschiedenis uit Nederland als het ware achter me laten. Die zou ik tot op zekere hoogte verliezen. Dat deel van mijn, nou ja, identiteit, zou opdrogen.
En wil je dat wel?

Van de week drong zich een parallel aan me op.

Er wordt wel gezegd dat je pas echt dood bent als anderen jou zijn vergeten. Als er niemand meer is die zich jou nog herinnert. Als er niemand meer is die nog over je praat.
Je bestaat zolang je in de hoofden van anderen bestaat.
Zolang heb je een identiteit.

Daar is iets voor te zeggen.
En je zou die lijn kunnen doortrekken naar je levende bestaan. Dat je identiteit zit in wat je betekent in de hoofden van anderen.
Dat al die mensen met wie je in je leven bent omgegaan een deel van jouzelf representeren.

Heel sterk heb ik dat zelf jaren geleden gevoeld toen ik op verjaardagsvisite was bij een kennis. Een van de andere verjaardagsgasten zei me - tot mijn grote verbazing - dat ze me nog kende van de padvinderij. Ze was leidster geweest bij de George Williams-groep in Schiebroek, waar ik in de jaren zestig op zat.

Na die mededeling heb ik werkelijk aan haar lippen gehangen.
Ik wilde heel graag weten hoe zij dat jongetje van destijds had ervaren.

En dat ik daar zo enorm in geïnteresseerd was komt misschien mede door iets anders.
Namelijk: door het vroege overlijden van mijn moeder.

Als iemand met wie je een band hebt, sterft, sterft er ook iets van jou. Toen mijn moeder stierf, was ik vijftien. Mét haar stierven belangrijke herinneringen aan mijn kindertijd. Precies zoals die regels in dat lied dat u kent van Karin Bloemen, Geen kind meer: niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen, en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen.

Met die vriend bij wie ik van de week op bezoek was deel ik een muziekverleden. Als vanzelf zag ik ons weer zitten in mijn zolderstudiootje. Hij aan de elektrische piano, ik met een gitaar, of met m’n saxofoon. En weleens een zangeres erbij.

Tussen toen en nu ligt het grootste deel van ons min of meer volwassen leven.

Aan de ene kant is dat samen muziekmaken van toen heel dichtbij, aan de andere kant is het lichtjaren geleden. En ook nu weer merkte ik dat ik tijdens ons gesprek oplette of er een antwoord voorbijkwam op de vraag: wie was die Roland Vonk van destijds eigenlijk?

SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je - John Verkroost

2. No more - Marjan Veldhuis, Djanko & Roland Vonk                                        

DJANKO
Gesprek met cartoonist en liedjesschrijver Djanko, omlijst door liedjes van zijn hand:
3. Sing a love song - Blue Heroes
4. Dichter naar de drank - Eddy Doorenbos
5. Geluiden op de vlucht - Djanko
6. Let you into my life - Blue Heroes
7. How the world was meant to be - Blue Heroes
8. Revolution of love - Blue Heroes
9. Done - Djanko

 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: