Eén jaar coronavirus: Lea was de eerste coronapatiënt in onze regio

Op 21 februari 2020 wordt in het Beatrixziekenhuis in Gorinchem een ernstig zieke vrouw uit Brabant opgenomen. Ze lijkt een longontsteking te hebben, maar wordt voor verder onderzoek doorgestuurd naar het Erasmus MC. Daar blijkt ze als eerste, officiële patiënt in onze regio het coronavirus te hebben.

We herinneren ons allemaal het briefje dat staatssecretaris Bruno Bruins onder zijn neus geschoven kreeg, op 27 februari live op TV. Dat ging over de eerste patiënt, opgenomen in het Elizabeth Ziekenhuis in Tilburg. Maar later bleek dat op 21 februari al een patiënt in Gorinchem was opgenomen: de Brabantse Lea Kant.

Vier weken lag ze op de intensive care (ic), een periode waar ze zelf niets meer van weet. "Ik weet nog dat ik in de week voor ik werd opgenomen heel benauwd was. Ik voelde me niet lekker en van de huisarts kreeg ik een puffertje en wat antibiotica mee. Op vrijdag 21 februari voelde ik me écht ziek worden en heb ik me bij de huisartsenpost laten nakijken. Toen wilden ze me gelijk opnemen."

Bekijk de reportage over coronapatiënte nr. 1 in onderstaande video.

Na een test was het raak

Lea wilde eigenlijk naar huis toe met pijnstillers, want ze zag het al gebeuren dat haar hond en kat in een dierenhotel zouden belanden. "Maar ik moest het serieus nemen van de arts en in het ziekenhuis blijven." Lea wordt al snel zo ziek dat ze in slaap gebracht wordt: "Dat was beter voor mijn hart en longen, dan zou m'n lichaam rust krijgen." Ze wordt overgebracht naar het Erasmus MC, waar ze kort daarna constateren dat ze het coronavirus heeft: "Daar hebben ze me getest en toen was het raak. Toen ging het balletje rollen."

Niet alleen voor Lea en haar man, maar ook voor het Beatrixziekenhuis: dat wordt namelijk als eerste ziekenhuis van Nederland geconfronteerd met het coronavirus. "Het was daarvoor nog heel rustig bij ons", weet ic-verpleegkundige van het Beatrixziekenhuis Marianne de Jong nog. "Een hele rare periode was dat; we kregen bloemen en applaus, terwijl er bij ons nog niets aan de hand was."

Tekst gaat verder onder de foto.

Afbeelding

Een unheimisch gevoel heerste in het ziekenhuis. "We waren heel onrustig: het zat er wel aan te komen, maar we wisten niet wanneer. Toen de eerste patiënt het virus bleek te hebben, kwamen we in een stroomversnelling terecht. De een na de ander werd opgenomen: we wisten niet wat ons overkwam. Nog nóóit hadden we zoiets meegemaakt."

"We hadden opeens ziektebeelden die we nog nooit eerder hadden gezien; mensen die ineens instorten", herinnert De Jong zich. "Het moeilijkste was echter de families, dat die er niet bij mochten zijn. Dat ze afscheid moesten nemen met videobellen en niet wisten of hun familielid nog wakker zou worden." Haar stem breekt een beetje. "Dat vond ik het allermoeilijkste."

Na de ontdekking dat er een coronapatiënt in het Beatrix lag, zonder geïsoleerd te worden van het personeel en andere patiënten, gaat het ziekenhuis op slot. Gorinchem wordt het toneel van persconferenties, héél veel media-aandacht en coronatesten.

'Het mocht niet naar buiten komen'

"Ik weet nog dat personeel dat in die eerste week thuis zat met klachten, een bloemetje kreeg van de directie. Dat kun je je nu toch niet meer voorstellen?", vertelt ic-arts Margijske van Roest. "Toen was het krijgen van het coronavirus nog veel enger dan nu: je wist gewoon niet wat er ging gebeuren."

De eerste coronapatiënt is het begin van 'een hele hectische tijd'. "Het was iets wat we van tevoren niet hadden kunnen bedenken. We hadden wel beelden gezien uit Italië, maar dan bleef toch de vraag of dat hier ook echt zou gebeuren. Wel dus." Dat ze de eerste coronapatiënt van de regio in 'handen' hadden, daar staan ze op dat moment niet zo bij stil in Gorinchem: "Dat hebben we niet zo meegekregen, we hebben vooral héél hard gewerkt", vertelt Van Roest. 

Ondertussen is het ook in Nieuwendijk, onder de rook van Gorinchem, een gekkenhuis. "Ze hadden aan mijn man verteld dat ik corona had, maar hij mocht absoluut niets zeggen", vertelt Lea. "Het mocht niet naar buiten komen, want dan zou het een rel worden."

Lea Kant. Tekst gaat verder onder de foto.

Afbeelding

Als het nieuws via de persconferentie van het Beatrixziekenhuis naar buitenkomt, wordt Lea's man bestookt door journalisten. "Ze wilden allemaal vrienden worden op Facebook, om op die manier in contact te komen." En terwijl Lea nog altijd in slaap wordt gehouden, worden haar stappen van de afgelopen week nagegaan. "Ze hebben zelfs m'n agenda doorgespit, om te kijken wat ik had gedaan."

Schuldgevoel

Dat ging ver, realiseert Lea zich als ze is bijgekomen. "Ik hoorde dat ze supermarkten hadden benaderd, omdat ik daar was geweest. En dat een cafetaria in het dorp is gesloten, omdat ik daar langs was geweest; de corona kon namelijk in de kroketten zitten. Zo erg was het toen. En dat kwam allemaal door mij. Ik voelde me heel schuldig. En ja, ik kan natuurlijk ook niets doen aan het feit dat ik het virus had; ik weet ook niet waar ik het heb gekregen. Maar ik blijf wel de eerste bij wie het bekend was..."

Dagboek van Lea. Tekst gaat verder onder de foto.

Afbeelding

Waar ze dat virus vandaan heeft, is nog altijd een raadsel. "Ik ben niet op vakantie geweest en had met weinig mensen contact omdat ik nog niet zolang in het dorp woon. Heel apart. Misschien heeft mijn man het van zijn werk als vrachtwagenchauffeur, maar dat is giswerk; we zullen er nooit achter komen."

Nadenken over hoe het virus in Nederland terechtkwam, was tijdens de eerste coronagolf helemaal geen tijd voor. In het begin heerste vooral de onwennigheid in de ziekenhuizen: "Wat komt er op ons af, wat moeten we doen?", weet ic-arts Margijske van Roest nog. "Nu denken we: we zien het wel. We hebben het al drie keer eerder gedaan, die volgende golf zal ook wel lukken."

Die 21 februari 2020 voelt als lang geleden. "Het voelt zeker als een jaar ja, al zijn we er nog lang niet vanaf", voorziet ic-verpleegkundige Marianne de Jong. "In het begin overkwam het ons echt, maar we zijn in dat jaar wel wat wijzer geworden."

Afscheid nemen

"Er is veel veranderd sinds die tijd", zegt Van Roest. "Het is een gekke wereld geworden; alleen al de manier waarop we nu met mensen en patiënten omgaan, en de ic die continu opgeschaald is. Heel anders dan hoe we normaal gewend waren om te werken." Van Roest denkt niet dat 'het normaal' nog terugkeert. "Ik denk niet dat corona weggaat. Ik denk dat we moeten leven met wat er nu is en dat we ons elke keer moeten voorbereiden op nieuwe pieken of ontwikkelingen."

Maar voor het zover is, zit Lea Kant nog gewoon stralend op de bank. Ondanks de gevolgen van het coronavirus, die ze nog dagelijks met zich meedraagt, voelt ze zich krachtig. "Ik sta heel positief in het leven." Al vanaf haar 23ste heeft ze gezondheidsproblemen: "Dan leer je wel om te knokken! Maar ik heb ook een heel lief gezinnetje en een familie, waar ik echt voor heb gevochten."

En hoeveel last haar man en zij ook hebben gehad van het coronavirus en alle gevolgen van dien, ze hebben zich erdoorheen gevochten. "Wat wij hebben doorstaan... voor mijn man was dat erger dan voor mij. Hij moest afscheid van me nemen, terwijl niet zeker was of ik nog wakker zou worden. Als je dít aankan, dan kun je alles aan. En wij samen kunnen alles aan, dat is wel gebleken."

Ze is de patiënt voor wie het Beatrixziekenhuis op slot ging: Lea Kant. Luister hier terug naar haar verhaal en dat van IC-arts Rick Endeman die het virus bij haar ontdekte.