ARCHIEF RIJNMOND 21 maart 2020 - Pipo en de wereld

Afgelopen week heb ik bij mezelf bespeurd dat ik steeds minder met de wereld te maken wil hebben. En dan bedoel ik: de grote wereld om ons heen. De wereld die je dagelijks via de media krijgt aangereikt.

Normaliter kijken mijn vrouw en ik ’s morgens en ’s avonds naar het NOS-journaal. Maar in de aanloop tot de verkiezingen van de week was ik het opeens spuugzat. Ik had er helemaal genoeg van. Zoals ik eerder al mijn bekomst had van de meeste talkshows op tv en heel wat van de Bekende Nederlanders die daarin figureren.

Iets in mij heeft het helemaal gehad met al die lui met geldingsdrang die het zo verschrikkelijk eens zijn met zichzelf. En ik proef een verzadigingspunt wat betreft ‘slecht’ nieuws. Wat betreft alle rottigheid die mensen elkaar kunnen aandoen.

Een paar maanden geleden vervulde de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen me nog met een zekere vreugde. Er zou gelukkig een eind komen aan de dagelijkse berichtgeving rond de onuitstaanbaar domme en narcistische Donald Trump. Maar inmiddels is wel duidelijk dat het Circus van de Onredelijkheid gewoon doorgaat, met andere gevaarlijke clowns. Met Bolsonaro, Poetin, Orban, Boris Johnson, Erdogan, en hier in Nederland onder anderen: Wilders, Baudet en Eerdmans.

Waarom zou ik mezelf nou nog verder kwellen met het aangluren van al die lieden? En met het aanhoren van alles wat er verder mis is in de wereld?

Terug naar de vierkante meter van mijn eigen kleine bestaan.
Laat de wereld maar de wereld.
Ik kan er toch weinig aan doen.
Ze zoeken het maar uit.

Ja, tegelijk zijn er mensen die heel anders reageren op onrecht en ellende. Die proberen er wat aan te doen. Mijn collega Sander de Kramer bijvoorbeeld. Ik heb grote bewondering voor hem. Maar ik vrees dat bij mij de geestelijke bandbreedte ontbreekt om in actie te komen.

Ik moet ook - met enige schaamte - bekennen dat ik nooit iets geef aan goede doelen. Dat heb ik tientallen jaren wél gedaan. Aan van alles en nog wat. Maar toen ik alweer meer dan tien jaar geleden ging scheiden en niet wist hoe ik er financieel voor zou komen te staan ben ik gaan snoeien in allerlei lopende uitgaven, waaronder abonnementen en donaties. En ik heb de draad nooit meer opgepakt.

Waarom niet? Je wilt toch bijdragen aan een betere wereld? Je wilt toch onderdeel zijn van de oplossing van allerlei sociale problemen?
Ja, ergens wel natuurlijk. Maar met bijvoorbeeld een gift verbind je je op de een of andere manier ook met allerlei problemen, en ik merk dus dat ik daar steeds minder mee te maken wil hebben. Zelfs niet door ‘goed te doen’.

Ik ben, vrees ik, een beetje wereld-moe.

Van de week moest ik opeens denken aan een voorval van meer dan dertig jaar geleden, een voorval uit de tijd dat ik een huis deelde met een vriend van me. Hij woonde op de eerste, ik op de tweede, en we hadden een poosje een beetje raar voordeurslot. Als je dat van buitenaf dicht deed kon je het ook alleen van buitenaf weer openmaken.

Op een kwade dag sloot ik mijn benedenbuurman bij het weggaan per ongeluk op.

Hij heeft toen hangend uit een raam de aandacht weten te trekken van de uitbater van de patatzaak schuin aan de overkant. Die heeft uiteindelijk de voordeur voor hem geopend met de toegeworpen huissleutel.

Wat mijn buurman nog het vervelendst vond van deze hele affaire, was dat hij een beroep had moeten doen op een man met wie hij liever niks te maken wilde hebben: de, zoals hij hem noemde, ‘pipo van de patatzaak’. Door míjn stommiteit kenden ze elkaar vanaf nu en moest mijn buurman die gozer steeds groeten. En dat had ie nou juist proberen te vermijden. Hij had daar helemaal geen zin in.

Ik keek daar destijds een beetje van op, maar inmiddels moet ik bekennen dat ik zelf dus een belangrijk deel van de wereld precies zo bekijk als mijn vriend de ‘pipo van de patatzaak’. Ik wil er zo min mogelijk mee te maken hebben.

Waar het door komt, vind ik moeilijk te duiden. Ligt mijn wereld-moeheid in het verlengde van een zekere corona-moeheid, of heeft het te maken met de leeftijd? Dat je allerlei dingen zich tot vermoeiens toe ziet herhalen en het verder wel gelooft.

Misschien dat het eind van de lockdown over een tijdje duidelijkheid brengt. Het nieuws daarover zal ik vast ook wel meekrijgen zonder naar het journaal of de zoveelste talkshow te kijken.

SPEELLIJST

DE TUNE
1. Ik mis je - John Verkroost

2. Doe toch niet zo stoer man - De Tunes

ROTTERDAM
3. Kralingse Bos - Blind Vertrouwen           
4. ’t Is hoog (Euromast) - Sgt Petate
5. Ik mis de stad van toen - Lee Towers

LEE TOWERS
6. Lee Towers - Roel C. Verburg
7. Last Word - Lee Towers
8. Leen 65 - Kees Korbijn & Armando
9. Hungry years - Carl Wayne

10. Stuur het op - Hans den Outer
 

Meer over dit onderwerp:
archiefrijnmond
Deel dit artikel: