nieuws

ARCHIEF RIJNMOND 9 december 2012 - Computer

Even achter de computer vandaan om de hond uit te laten
Even achter de computer vandaan om de hond uit te laten
ROTTERDAM - Afgelopen week heb ik gemerkt hoezeer mijn leven wordt beheerst door de computer.
Ik werk overwegend thuis.
In huis staan meerdere computers.
En ik breng vrij veel tijd door achter die computers.
Om contact te onderhouden met allerlei mensen.
Om dingen op te zoeken.
Om muziekjes te luisteren.
Om oude platen op te knappen.
En om montages te maken.
Ik pas zodoende aardig in het beeld van hoe heel veel werk er tegenwoordig uitziet.
Iets achter een buro, met een computer.
Maar ik zit natuurlijk niet echt hele dagen thuis achter de computer.
Ik ga ook wel eens naar buiten.
Bijvoorbeeld om de hond uit te laten.
Als ik tijdens het uitlaten van de hond niemand tegenkom om een praatje mee te maken, ga ik zingen.
Gewoon hardop.
Niet keihard, maar toch.
Vaak zing ik hetzelfde liedje.
Jaren lang is dat Misty geweest van Erroll Garner.
Daarna een lied van Joao Gilberto, uit Brazilië.
Tegenwoordig is het nogal eens The Exodus Song.
Wonderlijk.
Als je geest even niks te doen heeft, ga je zingen.
Alsof je, net als de computer, een programmaatje hebt dat automatisch opstart als er te lang niks gebeurt op het scherm.
Zingen als een soort geestelijke screensaver.
Maar ik kom ook geregeld mensen tegen.
Mensen die me aan het denken zetten.
Zo ben ik laatst in een park opgelopen met een vrouw die ook haar hondje aan het uitlaten was.
Een aardige vrouw, opgewekt en spraakzaam, maar ik bespeurde iets typisch.
Ondanks onze redelijk geanimeerde conversatie had ik niet het gevoel dat ik echt tot haar doordrong.
Ik bleef aan de buitenkant.
Haar opgewektheid werkte als een soort pantser.
Het deed me denken aan een vrouw die ik ken, bij wie een enorme glimlach een soortgelijk effect heeft.
Ze is mooi, en vriendelijk, maar of je nou doordringt tot de persoon?
Ik geloof het niet.
Pantsers.
Misschien heeft iedereen die wel, in meer of mindere mate.
Een soort afweer tegen de buitenwereld.
Om te voorkomen dat maar van alles en nog wat je kan raken.
Van het park onderweg naar huis, realiseerde ik me hoe je zoiets zou kunnen noemen, zo’n pantser.
Een firewall.
En toen was ik bij waar ik begon.
De computer.
Wie een beetje verstandig is, heeft een firewall in z’n computer.
En misschien gaat het wel verder.
Als je veel van zo’n apparaat gebruik maakt, zoals ik, werkt de computer zelf als een soort firewall.
Het is zowel een medium om de wereld dichterbij te halen, als om diezelfde wereld op afstand te houden.
Je wilt niet meer terug, maar je vraagt je wel eens af: wie zou ik zijn geweest zonder de computer?

SPEELLIJST
DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost
2. Air – Orkest Erny Roberts
MIKE BODDE & DIEDERIK VAN VLEUTEN
Opname van gelegenheidsprogramma ‘Sue me if I play too long’, van Mike Boddé en Diederik van Vleuten, 15 juni 2012 in De Kleine Komedie in Amsterdam.
Met onder meer:
3. Nothing rhymed – Diederik van Vleuten
4. Lullaby of Birdland – Mike Boddé
5. St. Elsewhere – Diederik van Vleuten