nieuws

ARCHIEF RIJNMOND 16 december 2012 – Dode dingen

Weer een auto vol 'gered' materiaal
Weer een auto vol 'gered' materiaal
ROTTERDAM - Afgelopen week heb ik als nooit tevoren ervaren hoe het ‘leven’ kan verdwijnen uit dingen.
U dacht misschien dat ‘dingen’ dode voorwerpen zijn.
Maar dat is maar zeer ten dele waar.
Wie thuis, of in de auto, of op de vaste werkplek, om zich heen kijkt, ziet allemaal voorwerpen die een persoonlijke betekenis hebben. Dingen hebben een emotionele lading. Dingen ‘leven’.
Ik moet wel eens denken aan de combinatietang die ik voor mijn zevende verjaardag of zo van een oom kreeg.
Een combinatietang met rode handgrepen.
Eerst vond ik het geloof ik een wat vreemd cadeautje.
Maar al gauw zag ik er de mogelijkheden van.
Met deze tang kon je echt iets.
In zekere zin was het een sleutel tot de volwassen wereld.
De wereld van zelf dingen doen, van iets maken, van zelfredzaamheid, van zelfstandigheid.
Nu nog kleeft aan die tang iets van die betekenis.
Als ik ‘m zie bij het gereedschap thuis, denk ik aan mijn oom, aan die verjaardag, en aan de magie die deze tang ooit omringde.
Maar stel je nu voor dat mijn vrouw en ik onder de zoden liggen en iemand ons huis gaat opruimen.
Die ziet in zo’n tang waarschijnlijk niet meer dan wat het is.
Een oude combinatietang.
Gewoon, een dood ding, ontdaan van emotionale waarde.
Zoals die persoon tegen mijn dierbare combinatietang aankijkt, zo kijk ik geregeld aan tegen de spullen van overleden luisteraars.
Geregeld word ik gebeld door mensen van wie de vader of moeder is overleden. Het huis moet leeg. De overledene luisterde trouw naar Radio Rijnmond, en had wel eens laten vallen dat ‘als er iets zou gebeuren’ de platen voor mij waren.
Dus daar kom ik.
Ik kijk naar de platen.
En ik kijk naar de verdere spullen.
Allemaal spullen die ooit voor iemand betekenis hadden, waar emoties aan kleefden, en die nu zijn gereduceerd tot hun naakte bestaan. Ze zijn wat ze zijn. Niet meer en niet minder. Het leven is er uit.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat je went aan het verkeren in zulke situaties.
Ik ben al in zoveel van die huizen geweest, dat ik wel weet wat er over blijft van een heel mensenleven.
Spullen die ergens heen moeten.
Ik schaam me ook niet meer om aan te wijzen wat ik ook nog wel zou kunnen gebruiken naast de platen, cd’s, dvd’s en geluidsapparatuur.
Het zijn toch allemaal ‘dode dingen’ geworden.
Maar van de week kwam ik emotioneel op nieuw terrein.
Ik kwam weer in een huis waar ik dankzij Magere Hein kratten vol platen mochten meenemen.
Alleen: Magere Hein was er nog niet.
Ik was uitgenodigd door een kennis die aan het opruimen is.
Omdat ze nog hooguit een half jaar te leven heeft.
Ze wil de boel een beetje leeg achterlaten.
En alles een goede bestemming geven.
Ik keek aan tegen spullen waar nog leven in zat, al had de dood zich al wel aangekondigd.
Het kostte me moeite om de boel op een heel nuchtere manier in te laden.
Het was alsof ik in het aquarium van een restaurant de kreeft aanwees die ik wel op mijn bord wilde hebben.
Voor het eerst in tijden vond ik het lastig om mijn positie te bepalen.
Echt dode dingen zijn makkelijker hanteerbaar dan dingen die nog een beetje tegenspartelen.

SPEELLIJST
DE TUNE
1. Ik mis je – John Verkroost
2. Dode dingen – Jos Brink
MIKE BODDE & DIEDERIK VAN VLEUTEN
Opname van gelegenheidsprogramma ‘Sue me if I play too long’, van Mike Boddé en Diederik van Vleuten, 15 juni 2012 in De Kleine Komedie in Amsterdam.
Met onder meer:
3. Blackbird – Mike Boddé
4. The windmills of your mind – Mike Boddé
5. Turks fruit – Mike Boddé & Diederik van Vleuten